Αφροδίτη Δερματά
Το email μου είναι γεμάτο προσκλήσεις για events και η ατζέντα στο κινητό μου γεμάτη με μπλε τελίτσες. Την κοιτάω ξανά και ξανά και δεν βρίσκω μια μέρα για τον επόμενο μήνα η οποία να είναι κενή.
Μπήκαμε για τα καλά στη μετακαλοκαιρινή σεζόν και οι υποχρεώσεις έρχονται και στοιβάζονται, διεκδικώντας άπληστα τον χρόνο και την ενέργειά μου. Εγώ ακόμα παρακολουθώ ασκαρδαμυκτί, προσπαθώντας να με ταράξω από το καλοκαιρινό μούδιασμα και να με τοποθετήσω μέσα στον κυκεώνα των υποχρεώσεων.
Σήμερα είπα ότι ήρθε η ώρα να κάνω ένα ξεσκαρτάρισμα και να απαντήσω.
Ξεκίνησα με το τελευταίο email. Ήταν μια πρόσκληση που συνέπεφτε με ένα άλλο event.
Ξεκινάω να γράφω ενοχικά, δικαιολογώντας αναλυτικά γιατί δεν μπορώ να παραβρεθώ.
Και ξαφνικά αναρωτιέμαι: γιατί το κάνω αυτό;
Σβήνω όλες τις λέξεις.
Και αρκούμαι σε μία πρόταση:
«Δυστυχώς, δεν θα τα καταφέρω. Ευχαριστώ πολύ.»
Τόσο.
Τελευταία (ναι άργησα λίγο) έχω συνειδητοποιήσει ότι γενικά δεν οφείλω πολλές εξηγήσεις.
Ούτε καν στον εαυτό μου.
Πέρασα πάρα πολλά χρόνια της ζωής μου προσπαθώντας να δικαιολογήσω τις αποφάσεις μου. Αρχικά στον εαυτό μου και ύστερα στους υπόλοιπους.
Αναλωνόμουν σε ατελείωτους διαλόγους μέσα μου, οι οποίοι απομυζούσαν κάθε ρανίδα της ενέργειάς μου, αφήνοντάς με στο τέλος ψυχικά εξαντλημένη και γεμάτη αμφιβολίες.
Αμφιβολίες για τις ίδιες μου τις αποφάσεις.
Ακόμη και για τα ίδια μου τα συναισθήματα.
Κοιτούσα τον κόσμο που με περιέβαλλε και πάντα πίστευα ότι όφειλα κάποια εξήγηση για τις επιλογές που έκανα για τη ζωή μου.
Έπρεπε να είμαι εντάξει στα μάτια των γονιών, των συγγενών, των φίλων, των συντρόφων.
Να έχω το οκέι τους.
Να μην παρεξηγηθώ.
Να μη δυσαρεστήσω.
Να μη φανώ εγωίστρια.
Η ουσία όμως είναι ότι ο εαυτός μου και το συναίσθημά μου είχαν πάρει τεράστια απόσταση και αδυνατούσαν να συντονιστούν.
Και κάπως έτσι έκανα πράγματα που ουσιαστικά δεν ήθελα.
Έπειθα τον εαυτό μου να κάνει υπομονή σε καταστάσεις που είχαν ήδη τελειώσει.
Έμαθα να λειτουργώ με τα πρέπει και με το τι ήθελαν οι άλλοι για εμένα.
Πώς θα τους φανώ «σωστή»;
Και μέσα σε αυτή την αέναη προσπάθεια να είμαι σωστή στα μάτια των άλλων, έχασα για λίγο τη δυνατότητα να είμαι ειλικρινής απέναντι στον εαυτό μου.
Γεμάτη ενοχές και με χιλιάδες δικαιολογίες, έπειθα τον εαυτό μου ότι είχα άδικο.
Βρισκόμουν μόνιμα σε μια κόντρα συναισθήματος και λογικής, η οποία με εξουθένωνε και με εγκλώβιζε σε καταστάσεις που δεν ήταν για εμένα.
Κάποια στιγμή όμως καταλαβαίνεις.
Επειδή ο καιρός περνάει.
Επειδή αρχίζεις να αντιλαμβάνεσαι, έστω και λίγο πιο καθαρά, ότι η ζωή περνάει σαν το νεράκι και ότι τελικά έχεις μόνο μία.
Και κάπου εκεί αναποδογυρίζεις το τραπέζι.
Τα βλέπεις όλα με άλλο μάτι.
Κάνεις απόλυτη ησυχία για να ακούσεις τον εαυτό σου.
Ποια είναι τα θέλω του;
Για τι χτυπάει η καρδιά σου;
Ποιος πραγματικά είσαι όταν δεν προσπαθείς να είσαι αυτό που περιμένουν οι άλλοι;
Εκεί τραβάς την κουρτίνα της ενοχής και έρχεσαι αντιμέτωπος με τα πραγματικά σου συναισθήματα.
Τα καλωσορίζεις.
Τα αγκαλιάζεις.
Τα αναγνωρίζεις.
Και κάπως έτσι αρχίζεις να γνωρίζεις ξανά τον πραγματικό, ολοκάθαρο εαυτό σου.
Και τότε παύεις να δικαιολογείσαι.
Γιατί έφυγες.
Γιατί δεν απάντησες.
Γιατί άλλαξες.
Γιατί δεν θέλεις.
Γιατί θέλεις.
Γιατί διάλεξες εσένα.
Αυτό είναι ένα αφήγημα που αφορά μόνο εσένα.
Γιατί μόνο εσύ ξέρεις πραγματικά.
Κάπου μετά τα 40, λοιπόν, αν είσαι τυχερός, έρχεται η στιγμή που ανακαλύπτεις ότι δεν χρειάζεται κάθε επιλογή σου να περάσει από επιτροπή έγκρισης.
Ούτε καν όταν αυτή η επιτροπή βρίσκεται μέσα στο ίδιο σου το κεφάλι.
Δεν χρειάζεται να αποδείξεις ότι έχεις δίκιο.
Δεν χρειάζεται να πείσεις κανέναν ότι αυτό που αισθάνεσαι είναι αρκετά σημαντικό.
Δεν χρειάζεται να παρουσιάσεις φάκελο με επιχειρήματα για να φύγεις από κάτι που δεν σε χωράει πια.
Κάποιες φορές το «δεν θέλω» είναι ολόκληρη η απάντηση.
Και το «δεν μπορώ» δεν χρειάζεται υποσημείωση.
Ό,τι αισθάνεσαι, αισθάνεσαι.
Ό,τι επιλέγεις, επιλέγεις.
Όχι επειδή πρέπει.
Όχι επειδή θα αρέσει.
Όχι επειδή θα το καταλάβουν όλοι.
Αλλά επειδή, επιτέλους, σε ξέρεις. Επειδή είσαι αυτό που είσαι και τα συναισθήματα σου είναι αυτά που είναι.
Και αυτή είναι μία από τις μεγαλύτερες ελευθερίες που σου χαρίζει η ηλικία: να μπορείς να πεις «όχι» χωρίς να γράψεις από κάτω μια ολόκληρη παράγραφο για να το δικαιολογήσεις.
Δεν θα σου εξηγήσω.
Και για πρώτη φορά, αυτό μου αρκεί.
