Αφροδίτη Δερματά
«Δεν ξέρω ποιον δρόμο να διαλέξω, δεν ξέρω πού να πάω», μου λέει η Λίνα κι εγώ την κοιτάω ανήμπορη να της δώσω μια λύση. Άλλωστε, δεν υπάρχει τίποτα πιο δύσκολο από τα σταυροδρόμια της ζωής. Πιστεύω ότι είναι από τις πιο ψυχοφθόρες διαδικασίες το να πρέπει να διαλέξεις προς τα πού θα πας. Αν πας δεξιά, χάνεις αυτό και κερδίζεις το άλλο· αν πας αριστερά, χάνεις το άλλο και κερδίζεις αυτό. Ζυγίζεις, ξαναζυγίζεις, αλλά δυσκολεύεσαι να αποφασίσεις.
Ο εγκέφαλος δουλεύει ασταμάτητα, σχεδόν αυταρχικά. Σου ζητάει να αποφασίσεις ΤΩΡΑ κι εσύ βρίσκεσαι στο έλεος ενός βομβαρδισμού από ασταμάτητες σκέψεις, νιώθοντας εχθρό τον ίδιο σου τον εαυτό. Δεν αναπνέεις, δεν κοιμάσαι.
Πίνω μια γουλιά από το ποτό μου. Βλέπω μια την απόγνωση στα μάτια της και μια τη θάλασσα που πηγαινοέρχεται. Έχω βρεθεί στη θέση της στο παρελθόν -άλλες φορές μπροστά σε μεγάλα μονοπάτια και άλλες μπροστά σε μικρά. «Τι να της πω άραγε;» σκέφτομαι. Πώς μπορώ να καταλαγιάσω τη φασαρία στο μυαλό της;
«Δεν χρειάζεται να αποφασίσεις τώρα», της λέω απαλά. «Πάρε μια ανάσα, ησύχασε τις σκέψεις σου και μην πας πουθενά προς το παρόν». Το βλέμμα της ηρεμεί. Κοιτάζει κι εκείνη τη θάλασσα.
Η ζωή μας είναι γεμάτη σταυροδρόμια. Άλλα οδηγούν σε εύκολα μονοπάτια και άλλα σε δύσκολα. Καλώς ή κακώς, τα δύσκολα είναι αυτά που σε εξελίσσουν, αυτά που σε φέρνουν πιο κοντά στην αλήθεια σου. Είτε πρόκειται για αποφάσεις που αφορούν την εκπαίδευση, τις σχέσεις, μια μετακόμιση ή την εργασία, είναι επιλογές που τελικά σε πάνε εκεί που πρέπει να πας.
Μεγαλώνοντας, έχω αρχίσει να πιστεύω ότι κάτι ανώτερο, ένα αόρατο νήμα, σε μετακινεί σαν να είσαι μαριονέτα. Σε σηκώνει από την άνεση του καναπέ σου, σε πηγαίνει μέχρι εκεί και σου λέει: «Τώρα διάλεξε». Κατά βάθος ίσως και να σε χλευάζει, γιατί σου αφήνει την ψευδαίσθηση ότι αποφασίζεις, ενώ τελικά θα σε οδηγήσει εκεί που θέλει αυτό. Κι εσύ, εντωμεταξύ, μπαίνεις σε έναν εσωτερικό πόλεμο που σε εξαντλεί.
Η λύση, πιστεύω, είναι μία: κάνεις απόλυτη ησυχία και αφουγκράζεσαι την καρδιά σου για να δεις πού ακριβώς χτυπάει λίγο - ίσως ανεπαίσθητα -πιο δυνατά. Και μετά ξεκινάς.
Παίρνεις, επίσης, την απόφαση ότι το κάθε τι έχει το τίμημά του και ότι όποιον δρόμο κι αν πάρεις, θα πρέπει να θρηνήσεις γι’ αυτόν που άφησες πίσω. Άλλες φορές το πένθος είναι βαρύ και σε γονατίζει· άλλες πιο ελαφρύ και το ξεπερνάς εύκολα.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι, μετά την απόφαση, εκεί καθώς περπατάς, συνειδητοποιείς ότι η ψυχή σου αλλάζει δέρμα και μέσα από όλη αυτή τη διαδικασία υποδέχεσαι τον καινούργιο σου εαυτό, την αλήθεια και τη μοίρα που σε περιμένει.
Άλλωστε, η ζωή μας είναι σαν ένα τεράστιο υφαντό από μικρά και μεγάλα σταυροδρόμια. Με τις επιλογές σου πολλές φορές θα πληγώσεις και θα πληγωθείς. Αυτό ακριβώς όμως - όπως μου είχε πει κάποτε ένας φίλος - θα πει το να ζεις. Ο μόνος άνθρωπος που δεν πληγώνει και δεν πληγώνεται είναι ο... ανύπαρκτος.
