Αφροδίτη Δερματά
Σήμερα το πρωί βρήκα στο γραφείο ενός συναδέλφου ένα περιοδικό Ποπάυ. Κυκλοφόρησε, μου είπε, την Κυριακή με την Καθημερινή, οπότε υπήρχαν αρκετά στην εταιρεία και μπορούσα να πάρω ένα. Ενθουσιάστηκα.
Είχα χρόνια να ξεφυλλίσω κόμικς και, πραγματικά, όταν άρχισα να γυρίζω τις σελίδες του, ένα ρίγος συγκίνησης με διαπέρασε.
Τα κόμικς είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο στην καθημερινότητά μου όταν ήμουν παιδί και, όσο τίποτα άλλο, αναπολώ τη θαλπωρή και την αίσθηση ασφάλειας που μου χάριζαν. Οι αγαπημένοι μου ήρωες κάθε εβδομάδα με έπαιρναν μαζί τους σε νέες περιπέτειες. Οι σελίδες με τα χρώματα και τα αστεία σκίτσα γίνονταν το καταφύγιό μου.
Γύρισα χρόνια πίσω, τότε που τα καλοκαίρια, κάθε Πέμπτη, έπαιρνα το χαρτζιλίκι μου και πήγαινα στο εφημεριδοπωλείο του χωριού να αγοράσω τα καινούργια τεύχη, άρτι αφιχθέντα με το καράβι από την Αθήνα. 100 ΔΡΧ, έγραφαν πάνω.
Ο Ποπάυ, ο Μίκυ Μάους, ο Ντόναλντ και ο Σεραφίνο περίμεναν στωικά στα ράφια να τους επιλέξω και να ταξιδέψω μαζί τους μέσα από τις σελίδες τους. Πλήρωνα τον εφημεριδοπώλη και έφευγα με ανυπομονησία για το πατάρι του μαγαζιού. Ξάπλωνα στο παλιό κρεβάτι και χανόμουν στις ιστορίες τους.
Ο Πόλντο με τα χάμπουργκερ, που πάντα λιγουρευόμουν και ήθελα να δοκιμάσω κι εγώ. Η ξερακιανή Όλιβ, που αμφιταλαντευόταν διαρκώς ανάμεσα στον καλό Ποπάυ και τον άξεστο Μπρούτο και φορούσε συνέχεια τα ίδια ρούχα, κάτι που, θυμάμαι, με ενοχλούσε. Ο Κύρος Γρανάζης με τις παράξενες εφευρέσεις του, ο πολυμήχανος Μίκυ, ο γκαφατζής Ντόναλντ με τα πανέξυπνα ανιψάκια του και ο τσιγκούνης Σκρουτζ με έπαιρναν μαζί τους στον κόσμο τους και στις υπέροχες περιπέτειές τους.
Τα κόμικς πάντα πρωταγωνιστούσαν στα καλοκαίρια μου. Ήταν η καλύτερη παρέα στις μοναχικές μου στιγμές.
Τώρα συνειδητοποιώ ότι η ανάγνωσή τους, όσο αθώα κι αν φαινόταν, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του χαρακτήρα μου. Οι αμέτρητες ώρες που πέρασα στις σελίδες τους με βοήθησαν να αγαπήσω τα βιβλία, να εμπλουτίσω το λεξιλόγιό μου και να κατανοώ τις ιστορίες συνδυάζοντας κείμενο και εικόνα. Ανέπτυξαν τη φαντασία μου, με ενέπνευσαν να σκέφτομαι διαφορετικά και καλλιέργησαν την κριτική μου σκέψη, καθώς συχνά προβληματιζόμουν για τις αποφάσεις των ηρώων. Και, ίσως το σημαντικότερο, μου έμαθαν να χαλαρώνω δημιουργικά, πολύ πριν οι οθόνες γίνουν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας.
Κάποιες φορές, μάλιστα, έφτιαχνα και τα δικά μου κόμικς, τα οποία διάβαζα στα αδέρφια μου.
Μεγαλώνοντας συνέχισα αυτή τη συνήθεια, αν και πιο αραιά. Σταμάτησα να διαβάζω κόμικς γύρω στα είκοσι πέντε μου. Μέχρι τότε λειτουργούσαν για μένα σχεδόν αγχολυτικά. Το τέλος αυτής της μικρής τελετουργίας συνέπεσε με την εισβολή του διαδικτύου στην καθημερινότητά μου.
Ως μητέρα προσπάθησα να πείσω και τα παιδιά μου να αγαπήσουν αυτό το χόμπι, αλλά δεν τα κατάφερα. Μάλλον άλλαξαν οι εποχές και η οθόνη μονοπωλεί πλέον το ενδιαφέρον τους. Λυπάμαι γι' αυτό, αλλά δεν μπορώ να σταματήσω την εξέλιξη ούτε τον χρόνο που προχωρά.
Σκέφτομαι όμως ότι, όταν η βοή του κόσμου και η φασαρία της οθόνης γίνονται ανυπόφορες, μπορώ πάντα να βρίσκω εκείνη τη μικρή γωνιά και να βουτάω ξανά στον φανταστικό κόσμο των κόμικς. Εκεί όπου όλα είναι λίγο πιο χρωματιστά, λίγο πιο αστεία και λίγο πιο αθώα.
Γιατί, τελικά, κάθε τόσο αξίζει να δίνω ένα ραντεβού με το παιδί που κρύβεται μέσα μου.
