Αφροδίτη Δερματά
«Μα κοίτα τι φοράει…πολύ κοντό, προκαλεί…»
«Έχει παρατήσει το σπίτι ακατάστατο και βολτάρει»
«Αυτή έχει πάει με πολλούς…μεγάλη π…»
«Παραβάφεται, πως είναι έτσι;»|
.
Ήταν μερικές από τις φράσεις που άκουγα συχνά σε μικρότερη ηλικία. Θα μου πεις, τώρα δεν τα ακούς; «Όχι συχνά», θα σου απαντήσω. Αφενός γιατί δεν είμαι πλέον η ίδια και αλλάζοντας, άλλαξα και περίγυρο. Αφετέρου γιατί θέλω να πιστεύω πως η κοινωνία, αργά αλλά σταθερά, ετοιμάζεται για μια ουσιαστική στροφή.
Κάποτε μια φίλη μου είπε ότι ο πιο σκληρός μισογυνισμός προέρχεται τελικά από τις ίδιες τις γυναίκες. Εμείς πρώτες κατακρίνουμε η μία την άλλη. Εμείς, συχνά χωρίς να το καταλαβαίνουμε, γινόμαστε αυστηρότερες κριτές από οποιονδήποτε άλλο. Αντί να στηρίζουμε, κουτσομπολεύουμε. Αντί να ενδυναμώνουμε, υποβαθμίζουμε.
Όταν συνειδητοποίησα πόσο δίκιο είχε, πήρα μια απόφαση: δεν θέλω να ανήκω σε αυτή την κατηγορία.
Παρατηρώντας τις γυναίκες που περιβάλλουν τη ζωή μου, βλέπω υπέροχα όντα. Δυνατά. Αξιέπαινα. Πολυδιάστατα. Με αφορμή, λοιπόν, την Ημέρα της Γυναίκας, ζήτησα από κάποιες από τις θαυμάσιες γυναίκες που υπάρχουν τριγύρω μου -συνεργάτιδες, φίλες, μητέρες, κόρες -να μοιραστούν πώς βλέπουν εκείνες τον φεμινισμό σήμερα και τι εύχονται για τα κορίτσια που μεγαλώνουν.
Γυναίκες που πάλεψαν, επιβίωσαν, σπούδασαν, διέπρεψαν, γέννησαν, δημιούργησαν και κατέκτησαν - η καθεμία με τον δικό της τρόπο -τη ζωή τους.
Θέκλα Βασιλείου
Ψυχολόγος – Συστημική Ψυχοθεραπεύτρια
Πρόεδρος Παγκύπριου Συνδέσμου Ψυχοθεραπευτών
Μητέρα ενός κοριτσιού και μονογονέας
Ο φεμινισμός το 2026 δεν είναι σύνθημα. Είναι στάση ζωής και πολιτική πράξη. Είναι η εσωτερική απόφαση να μη μικραίνω τον εαυτό μου για να χωρέσει σε ρόλους που άλλοι όρισαν. Όσο η ισότητα παραμένει υπό διαπραγμάτευση, ο φεμινισμός δεν είναι πολυτέλεια -είναι αναγκαιότητα.
Οι γυναίκα πρότυπο για εμένα δεν είναι μόνο μια, είναι πολλές. Είναι οι θεραπευόμενές μου που παλεύουν καθημερινά. Οι «δασκάλες» μου. Είναι η γυναίκα που επιλέγει τη μητρότητα και εκείνη που επιλέγει συνειδητά να μην γίνει μητέρα. Από τη Simone de Beauvoir, που μας θύμισε ότι δεν γεννιόμαστε αλλά γινόμαστε, μέχρι τη Malala Yousafzai, που απέδειξε ότι η φωνή έχει δύναμη αλλά και κόστος, η έμπνευση βρίσκεται παντού όπου υπάρχει θάρρος.
Αν έπρεπε να χαρακτηρίσω με τρείς λέξεις την γυναίκα του 2026 θα έλεγα ότι τη βλέπω Αυτόνομη - να αποφασίζει με επίγνωση. Αλληλέγγυα - να κατανοεί πως όταν αδικείται μία, αφορά όλες. Και Ανθεκτική -όχι σκληρή, αλλά ικανή να συνεχίζει χωρίς να χάνει την ευαισθησία της.
Η φράση που έχει κουραστεί να ακούω είναι… «Θα έχει περίοδο». Μια πρόταση που ακυρώνει τη σκέψη μιας γυναίκας, περιορίζοντάς τη στη βιολογία της.
Η ευχή μου για τα κορίτσια; Να μη χρειαστεί ποτέ να γίνουν «περισσότερο» για να θεωρηθούν αρκετές.
Πένυ Σκαραφίγκα
Κτηνίατρος - Iδιοκτήτρια Κτηνιατρικής κλινικής
Μαμά ενός αγοριού
Για μένα ο φεμινισμός το 2026 εξακολουθεί να είναι ανάγκη. Στην πραγματικότητα, θα ήθελα να μην χρειαζόταν καν ως έννοια. Θα έπρεπε ήδη να είναι αυτονόητος. Κι όμως, η πραγματικότητα δείχνει ότι ακόμη υπάρχουν πράγματα που πρέπει να ειπωθούν, να διεκδικηθούν και να υπενθυμιστούν.
Η γυναίκα του 2026 στον δυτικό κόσμο μου μοιάζει συχνά μπερδεμένη, φορτωμένη και ανικανοποίητη. Σαν να προσπαθεί να ισορροπήσει ταυτόχρονα πάρα πολλούς ρόλους: επαγγελματικούς, οικογενειακούς, κοινωνικούς. Σηκώνει βάρη, ευθύνες και προσδοκίες, ενώ ταυτόχρονα ζει με την πίεση να παραμένει διαρκώς νέα, όμορφη και «τέλεια». Είναι μια καθημερινή μάχη που πολλές φορές δεν φαίνεται.
Η γυναίκα που διαμόρφωσε σε μεγάλο βαθμό τον τρόπο που βλέπω τον εαυτό μου ήταν η γιαγιά μου. Παρόλο που έζησε όλη της τη ζωή στην επαρχία, είχε το πιο προοδευτικό και ανοιχτό μυαλό που έχω γνωρίσει. Ήταν πληθωρική, δυναμική και δεν φοβόταν ποτέ να υψώσει τη φωνή της για να υπερασπιστεί τις ιδέες της. Από εκείνη έμαθα ότι η δύναμη μιας γυναίκας δεν εξαρτάται από τον τόπο ή τις συνθήκες, αλλά από τη στάση ζωής της.
Η φράση που έχω κουραστεί περισσότερο να ακούω είναι: «Από Δευτέρα ξεκινάω δίαιτα». Είναι μια φράση που δείχνει πόσο συχνά οι γυναίκες ζούμε με την πίεση να αλλάξουμε το σώμα μας για να ταιριάξουμε σε κάποιο πρότυπο, αντί να το αποδεχθούμε και να το φροντίσουμε με σεβασμό.
Η ευχή μου για τα κορίτσια που μεγαλώνουν σήμερα είναι να αγαπήσουν τον εαυτό τους όπως ακριβώς είναι – τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά. Να τον αγαπήσουν τόσο βαθιά ώστε να μπορούν να τον αναδείξουν και να τον εξελίξουν χωρίς φόβο και χωρίς όρια.
Κρίστη Παναγιώτου
Απόφοιτος ΑΠΘ – Επιστήμη Φυσικής Αγωγής & Αθλητισμού
Μαύρη Ζώνη 3ο Dan Tae Kwon Do & 1ο Dan Judo
Πρόεδρος Συνδέσμου Γυμναστηριούχων Κύπρου
Μαμά δύο κοριτσιών
Για εμένα ο φεμινισμός είναι ταυτόχρονα στάση ζωής και ανάγκη. Δεν είναι μόδα της εποχής, ούτε «τάση» στα social media. Είναι καθημερινή διεκδίκηση σεβασμού και επιλογής. Είναι η ελευθερία να είμαι δυνατή χωρίς να απολογούμαι γι’ αυτό.
Η πρώτη μου δασκάλα ήταν η μητέρα μου . Είναι μια γυναίκα που θαυμάζω γιατί μου έμαθε να στέκομαι στα πόδια μου και να ξεκινάω από την αρχή χωρίς φόβο. Από τις διάσημες προσωπικότητες, θαυμάζω τη Meryl Streep - όχι μόνο για τα βραβεία και τις διακρίσεις της, αλλά γιατί απέδειξε πως μπορεί κανείς να φτάσεις ψηλά χωρίς να χάσει την αυθεντικότητα και το ήθος του.
Την γυναίκα του 2026 την βρίσκω είναι Αυθεντική γιατί δεν κρύβεται πίσω από ρόλους, Διεκδικητική γιατί ξέρει την αξία της και Πολυδιάστατη γιατί μπορεί να είναι καριερίστρια, μητέρα, δημιουργός, αθλήτρια...χωρίς να περιορίζεται σε ένα μόνο κουτί..
«Μπορείς να τα προλάβεις όλα;» είναι η ερώτηση που με κουράζει περισσότερο. Ναι μπορώ...αλλά δεν χρειάζεται να τα κάνω όλα τέλεια και σίγουρα όχι μόνη μου.
Σίσσυ Δημάκη
Founder της AdUp Creative Strategies
Μονογονέας και μαμά ενός εφήβου
Για εμένα ο φεμινισμός είναι συνειδητή καθημερινότητα. Είναι κάτι που δεν θα έπρεπε να διαπραγματεύεται κανείς. Η ισότιμη συνύπαρξη δεν είναι «παραχώρηση», είναι βασική αρχή δημοκρατίας.
Με εμπνέουν οι «αθόρυβες» γυναίκες. Εκείνες που δεν αυτοπροβάλλονται, αλλά χτίζουν. Που ηγούνται με ενσυναίσθηση. Που επιλέγουν συνεργασία αντί για ανταγωνισμό.Είναι οι γυναίκες που κάνουν σωστά τη δουλειά τους, που στηρίζουν άλλες γυναίκες διακριτικά, που δεν ανταγωνίζονται, αλλά συνεργάζονται και επιλέγουν την ουσία αντί για την εικόνα. Με εμπνέει αυτή η φιλοδοξία και η ανθεκτικότητα που δε γίνεται σκληρότητα.
Έχω βαρεθεί να ακούω...«Πώς τα προλαβαίνεις όλα;» και «Εντάξει, για γυναίκα μια χαρά τα καταφέρνεις»
Ουσιαστικά δεν τα προλαβαίνουμε όλα και θα προτιμούσα να μοιράζουμε τις ευθύνες. Όσο για το άλλο υποτίθεται ότι είναι “κομπλιμέντο” και ακυρώνει όλη του την αξία.
Η γυναίκα του 2026 είναι Αυτόνομη, Ανθεκτική και Πολυδιάστατη και πάνω απ’ όλα, ώριμη.
Η ευχή μου για τα νέα κορίτσια είναι απλή και ουσιαστική: να μη νιώσουν ποτέ ότι η αξία τους εξαρτάται από το πόσο αρέσουν.Να ντύνονται όπως θέλουν, να εκφράζονται όπως επιθυμούν, αλλά να ξέρουν ότι η δύναμή τους δε βρίσκεται στην πρόκληση ούτε στην αποδοχή των άλλων. Βρίσκεται στο μυαλό τους και στην αυτοεκτίμησή τους.
Έλενα Γρηγοροπούλου
Co-Founder ResultMed
Πτυχιούχος Ιστορίας – Αρχαιολογίας & Βιοϊατρικών Σπουδών, MBA
Μαμά δύο παιδιών
Ο φεμινισμός για μένα είναι στάση ζωής που σήμερα εξελίσσεται σε ανάγκη. Ζούμε σε μια εποχή ραγδαίας τεχνολογικής και επιστημονικής εξέλιξης, όμως κοινωνικά παρατηρείται συχνά μια ανησυχητική επιστροφή σε πιο συντηρητικές αντιλήψεις, πολλές φορές στο όνομα μιας κακώς νοούμενης αγάπης προς την παράδοση.
Οι γυναίκες που θαυμάζω είναι η μητέρα μου και η γιαγιά μου. Η μητέρα μου μας μεγάλωσε με σταθερότητα και ασφάλεια, χτίζοντας τη βάση πάνω στην οποία γεννιέται η αυτοπεποίθηση. Η γιαγιά μου, χωρίς ιδιαίτερη εκπαίδευση αλλά με οξύ πνεύμα, δυναμισμό και φυσική ηγετικότητα, μου έδειξε ότι η δύναμη μιας γυναίκας δεν προκύπτει από τίτλους αλλά από εσωτερική στάση. Με αυτές τις προσλαμβάνουσες έμαθα να στοχεύω ψηλότερα και, κυρίως, να πιστεύω ότι μπορώ.
Η γυναίκα του 2026, είναι αυθεντική, ανθεκτική και συνειδητοποιημένη. Η γυναίκα του σήμερα δεν χρειάζεται να αρνηθεί τη φύση της. Η θηλυκότητα, η λεπτότητα, η στοργή και η ενσυναίσθηση είναι στοιχεία βαθιά συνυφασμένα με την ύπαρξή μας. Η πρόκληση δεν είναι να τα απορρίψουμε για να θεωρηθούμε δυνατές, αλλά ούτε και να εγκλωβιστούμε σε αυτά. Η πραγματική εξέλιξη βρίσκεται στην ελευθερία να είμαστε ολόκληρες και να εκφραζόμαστε όπως εμείς επιλέγουμε.
Έχω κουραστεί να ακούω την φρ΄αση «Πώς τα προλαβαίνεις όλα;» Αλλά και την εύκολη ταμπέλα ότι οι γυναίκες είναι «γκρινιάρες», «ασταθείς» ή υπερβολικά συναισθηματικές. Συχνά αυτό που χαρακτηρίζεται έτσι δεν είναι παρά ευαισθησία, υπευθυνότητα και η προσπάθεια να ισορροπήσουμε πολλούς ρόλους ταυτόχρονα. Ίσως η πραγματική ερώτηση να είναι γιατί εξακολουθούμε να τα περιμένουμε όλα από τις γυναίκες και τελικά να βαραίνουν πάνω μας όλοι οι ρόλοι και όλες οι ευθύνες.
Εύχομαι τα κορίτσια που μεγαλώνουν σήμερα να μη χρειαστεί ποτέ να μικρύνουν τη φωνή ή τα όνειρά τους για να χωρέσουν στις προσδοκίες των άλλων. Η επόμενη εποχή δεν χρειάζεται πιο δυνατές γυναίκες, αλλά γυναίκες που αναγνωρίζουν τη δύναμη της ύπαρξής τους.
Λυδία Μαρόγιαννη
Φοιτήτρια Νομικής, ΕΚΠΑ
Σε μία κοινωνία στην οποία η νομοθετική κατοχύρωση της ισότητας των φύλων διαρκώς παραβιάζεται, ο φεμινισμός αποτελεί μία ανάγκη σήμερα πιο πολύ από ποτέ. Ακούγεται συχνά ότι είναι εν πολλοίς ξεπερασμένος. Πολλοί επαναπαύονται υπό το πρίσμα ότι είναι μία υπόθεση που απασχόλησε τις προηγούμενες γενιές, ότι τα δικαιώματα περί ισότητας δήθεν είναι κεκτημένα. Με αυτό διαφωνώ. Ο φεμινισμός είναι μία ανάγκη, ένας αγώνας που δεν πρέπει να σταματήσει, μία υπόσχεση σε καθε γυναίκα που έχει υπάρξει θύμα της έμφυλης ανισότητας.
Η γυναίκα που έχει διαμορφώσει τον τρόπο σκέψης μου είναι η μητέρα μου. Μία έξυπνη και δυναμική γυναίκα, Που διαρκώς παλεύει στη ζωή της και έχει κατακτήσει πολλά. «Να περπατάς και να τρέμει η γη», της έλεγε η γυναίκα που την μεγάλωσε και πέρασε αυτό και σε μένα.
Η γυναίκα του 2026 είναι μαχήτρια, καθώς συνεχώς παραγκωνίζεται και περιθωριοποιείται , αλλά δεν παύει να διεκδικεί την ισότητα που της αναλογεί. Πολυδιάστατη, αφού έχουν αποδείξει πως μπορεί να συνδυάζει επαγγελματική πορεία, προσωπική ζωή και (για όσες το επιλέγουν) τη μητρότητα. Τέλος, θα την περιέγραφα ως ανθεκτική, διότι προσαρμόζεται, επιμένει και εξελίσσεται παρά τις δυσκολίες.
Η ατάκα που με εκνευρίζει πολύ είναι: «Ο πατέρας σου πρέπει να είναι πολύ περήφανος» ή «Αυτή είναι η μελλοντική μητέρα κάποιου». Γιατί να συρρικνώνεται η αξία μας στην ύπαρξη ενός άντρα στην ζωή μας; Γιατί αυτό να μας καθορίζει;
Η ευχή μου για τα κορίτσια που μεγαλώνουν σήμερα είναι όταν φτάσουν στη δική μου ηλικία να γνωρίζουν την έμφυλη ανισότητα μόνο ως κάτι που ανήκει στο παρελθόν και όχι ως κάτι το οποίο ακόμη πρέπει να καταπολεμούν.
Κλαίρη Ιωάννου
Ιδιωτική υπάλληλος
Μητέρα δύο παιδιών και μονογονέας
Για εμένα ο φεμινισμός δεν θα έπρεπε καν να χρειάζεται ως λέξη. Κάποια πράγματα θα έπρεπε να είναι δεδομένα. Έζησα μέχρι στιγμής κάνοντας ότι καλύτερο ως άνθρωπος και όχι σαν γυναίκα
Γυναίκα πρότυπο για εμένα ήταν η γιαγιά μου, η Κλεοπάτρα που πήρε διαζύγιο τη δεκαετία του ’50 και μεγάλωσε μόνη της δύο παιδιά σε μια εποχή που δεν συγχωρούσε, γιατί ο άντρας της αποφάσισε να ζήσει με μια άλλη γυναίκα. Αγνοώντας το στίγμα της εποχής, κατάφερε μόνη της να δουλέψει και να σταθεί στα πόδια της. Αφού μπορούσε αυτή τότε μπορώ κι εγώ τώρα σκέφτομαι πολλές φορές όταν πρέπει να αντιμετωπίσω δυσκολίες.
Βλέπω τη σημερινή γυναίκα μπερδεμένη, αλλά με τη δύναμη της επιλογής. Εμείς επιλέγουμε που θα τοποθετήσουμε τον εαυτό μας
Εύχομαι κάτι απλό: να έρθει η στιγμή που δεν θα χρειάζεται να αποδεικνύουμε τα αυτονόητα.
Μια ατάκα που έχω βαρεθεί να ακούω και την θεωρώ εντελώς σεξιστική είναι: «Αν ο Θεός πίστευε ότι οι γυναίκες είναι καλές θα είχε και αυτός μια».
Εύχομαι τα σημερινά κορίτσια να έρθει η στιγμή που δεν θα χρειάζεται να είναι φεμινίστριες και δεν θα χρειάζεται να αποδείξουν τα αυτονόητα.
Έλενα Γιατζόγλου
Group Commercial Director Wide Media
Μαμά δύο φοιτητών
Για εμένα ο φεμινισμός δεν είναι θεωρία. Είναι καθημερινότητα. Είναι η στιγμή που λεω «όχι» χωρίς να απολογούμαι. Είναι το να ζητάω ίση αμοιβή χωρίς να νιώθω άβολα. Είναι να μπορώ να είμαι φιλόδοξη χωρίς να με λένε «απαιτητική» και τρυφερή χωρίς να με περνούν για αδύναμη.
Η γυναίκα που διαμόρφωσε τον τρόπο που βλέπει τον εαυτό μου είναι η μητέρα μου - και μαζί της όλες εκείνες οι γυναίκες που κράτησαν οικογένειες, δουλειές και όνειρα όρθια χωρίς να γίνουν πρωτοσέλιδα.
Αν πρέπει να περιγράψω τη γυναίκα του 2026 με τρεις λέξεις θα ήταν: αυθεντική, ανθεκτική και απαιτητική.
Η φράση που με κουράζει περισσότερο είναι: «Μην είσαι υπερβολική, μην το παίρνεις τόσο προσωπικά». Γιατί συχνά λέγεται όταν κάτι είναι βαθιά προσωπικό - όταν αφορά το σώμα, τη δουλειά ή τις επιλογές μιας γυναίκας.
Η ευχή μου για τα κορίτσια που μεγαλώνουν σήμερα είναι να μη χρειαστεί ποτέ να αποδείξουν ότι αξίζουν τον χώρο που καταλαμβάνουν.
Νατάσα Αλεξάνδρου
Marketing & Social Media Specialist
Μονογονιός μαμά τριών παιδιών
Για εμένα ο φεμινισμός δεν είναι λέξη- είναι τρόπος ζωής. Πιστεύω βαθιά στη γυναικεία αξία και θεωρεί πως οι γυναίκες ακούγονται ήδη. Το πρόβλημα, είναι ότι πολλοί απλώς επιλέγουν να μην ακούσουν.
Θαυμάζω κάθε γυναίκα που παλεύει μόνη της. Εκείνη που στέκεται περήφανα, αποδεικνύοντας καθημερινά την αξία της στη δουλειά, στο σπίτι και στον ίδιο της τον εαυτό. Νιώθω ιδιαίτερο σεβασμό για τις γυναίκες που συνεχίζουν να προχωρούν με θάρρος ακόμη και μετά από μεγάλες απώλειες.
Αν έπρεπε να περιγράψω τη γυναίκα του 2026 με τρεις λέξεις θα έλεγε: υπερήρωίδα, ανεξάρτητη και θαρραλέα.
Η φράση που με θυμώνει περισσότερο είναι: «Τα ήθελε και τα πάθε». Μια φράση που ισοπεδώνει την έννοια της ισότητας και επιχειρεί να δικαιολογήσει τη βία ή την κακοποίηση.
Η δική μου ευχή για τα κορίτσια που μεγαλώνουν σήμερα είναι να ονειρεύονται χωρίς όρια και να μην ξεχνούν ποτέ το νόημα της ζωής.
Ίσως τελικά ο φεμινισμός να είναι κάτι πολύ πιο απλό και πολύ πιο βαθύ μαζί:
η επιλογή να μη μικραίνουμε.
Να μη συγκρινόμαστε.
Να μη ζητάμε άδεια για να υπάρχουμε.
Και πάνω απ’ όλα…
να στεκόμαστε η μία δίπλα στην άλλη.
Ο φεμινισμός δεν είναι πόλεμος φύλων· είναι το τέλος της σιωπής απέναντι στον μισογυνισμό.
