Αφροδίτη Δερματά
Όταν πήγαινα στο σχολείο, πριν από τις παρελάσεις, κάναμε πρόβες τα βήματα. Η χαρά όταν πλησιάζαμε την εθνική επέτειο και ερχόταν η στιγμή που θα χάναμε μάθημα ήταν ανείπωτη. Προτιμούσαμε χίλιες φορές να περπατάμε μία ώρα πέρα δώθε στο προαύλιο, παρά να καθόμαστε εγκλωβισμένοι μέσα στους τέσσερις τοίχους της αίθουσας και να μας ζαλίζουν οι καθηγητές για το τετράγωνο της υποτείνουσας και για το πώς κλίνεται το «γιγνώσκω».
Βγαίναμε λοιπόν χαρούμενοι από την τάξη και μας τοποθετούσαν στη γραμμή ανάλογα με το ύψος. Στοιχιζόμασταν ώστε να είναι ομοιόμορφη η απόσταση, και ο Θέμης, ο γυμναστής, φυσούσε την σφυρίχτρα του για να δώσει το σήμα της έναρξης. Όταν κάποιος έχανε τον βηματισμό του, φώναζε δυνατά το όνομά του, σφυρίζοντας με πάθος, και ο μαθητής, κάνοντας ένα μικρό, χαριτωμένο χοροπηδηχτό, επανερχόταν σε τάξη και συντονιζόταν με τον ρυθμό των υπολοίπων.
Τότε δεν ξέραμε ότι τα βήματα αυτά που κάναμε ήταν μια πρόβα που θα μας ακολουθούσε σε όλη μας τη ζωή. Μόνο που στο μέλλον δεν θα υπήρχε ο Θέμης ούτε η σφυρίχτρα του να μας συντονίζει όποτε τη χρειαζόμασταν. Δεν ξέραμε ότι οι άνθρωποι που θα συναντούσαμε στην πορεία της ζωής μας θα είχαν έναν βηματισμό, που ο ρυθμός του θα καθόριζε τη σχέση μας μαζί τους και τον δρόμο που θα διαλέγαμε.
Άλλες φορές αυτοί οι άνθρωποι θα ήταν πιο πίσω μας και άλλες μπροστά μας. Όταν, όμως, η αόρατη σφυρίχτρα της ζωής θα έδινε τον ρυθμό, τότε θα μπορούσαμε να συντονίσουμε τα βήματά μας και εκεί θα γινόταν ένα μικρό θαύμα. Γιατί όλη η πορεία της ζωής μας και οι διαπροσωπικές μας σχέσεις στηρίζονται σε αυτά τα ταυτισμένα, εναρμονισμένα βήματα. Είτε αφορά σε ερωτικές, είτε φιλικές σχέσεις, δύο άνθρωποι ενώνονται μόνο όταν τα βήματά τους βρίσκουν κοινό ρυθμό. Διαφορετικά, η απόσταση και η προσπάθεια, προκαλεί κόπο, πόνο, ανασφάλειες και μοιραία, στο τέλος, τη ρήξη.
Όσο και να επιθυμήσεις να συγχρονίσεις τον βηματισμό σου, αν ο άλλος είναι πολύ μπροστά ή πολύ πίσω, περπατάει με δικό του ρυθμό, δεν μπορείτε να πλησιάσετε ο ένας τον άλλον. Η σφυρίχτρα λειτουργεί σαν από μηχανής Θεός. Σε περίπτωση που δεν έχει σκοπό να σε συντονίσει, σε αφήνει να παιδεύεσαι και να ελπίζεις άνευ λόγου. Έτσι, όσο κι αν θες την παρέα, όσο κι αν θες να κάνεις αυτή τη βόλτα με έναν συγκεκριμένο άνθρωπο, η έλλειψη συντονισμού αποτρέπει την ένωση και την αρμονία.
Τα βήματα δηλαδή και ο ρυθμός του καθενός είναι ο λόγος που οι άνθρωποι είναι μαζί. Αν νομίζεις ότι μπορείς να τα ορίσεις και να τα συγχρονίσεις απλά επειδή το θέλεις, έχω να σου πω ότι δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα. Η στιγμή είναι απλά μοιραία και δεν έχεις κανένα λόγο σε αυτό. Το μόνο που περνάει από το χέρι σου είναι να συνεχίσεις την πορεία σου κοιτώντας μπροστά. Να αφήσεις πίσω σου ό,τι δεν συγχρονίζεται με το βήμα σου και ό,τι σου προκαλεί πόνο, να ελπίζεις για μια καινούργια συνάντηση και να μην θυμώνεις, αλλά ούτε και να λυπάσαι… γιατί απλά δεν περνάει από το χέρι σου. Άλλωστε, η σφυρίχτρα της ζωής… ξέρει και οφείλεις να την εμπιστευτείς.
Και όπως λέει κι ένας αγαπημένος στίχος:
«Και δεν μπορώ να μη σε δω,
ούτε να μη σε περιμένω,
ούτε μπορείς ν' ακολουθήσεις τη δική μου τη φυγή.»
