Αφροδίτη Δερματά
Εδώ λοιπόν, ξανά στα ίδια στέκια, στη γνωστή θέα του γραφείου, κοιτώντας την οθόνη του λάπτοπ μου χωρίς ουσιαστικά να την κοιτώ. Εικόνες από το πολυαναμενόμενο και πολυπόθητο καλοκαίρι απομακρύνονται και αρχίζουν, σιγά σιγά, να παίρνουν τη θέση τους στη βιβλιοθήκη του παρελθόντος.
Πριν γυρίσω και την τελευταία του σελίδα, θέλω να πω ένα μεγάλο «ευχαριστώ» για όσα μου χάρισε απλόχερα. Και κυρίως για την τόλμη που είχα να τα ζητήσω, να τα αποδεχτώ και τελικά να τα ζήσω.
Αν έπρεπε να δώσω έναν τίτλο σε αυτό το καλοκαίρι, αυτός θα ήταν «Άφεση».
Πρώτη φορά στη ζωή μου αποφάσισα να αφεθώ ολοκληρωτικά. Σε στιγμές, σε πειρασμούς, σε καταχρήσεις, σε σπατάλες, σε ανθρώπους. Και πρώτη φορά έζησα την άγρια χαρά που μπορεί να σου δώσει αυτή η ελευθερία.
Συνειδητοποίησα λοιπόν, έστω κι αργά, στα early 40s, ότι αξίζει να πετάξεις από πάνω σου ό,τι σε βαραίνει, ό,τι σε κρατάει στη γη, και να αφήσεις τον εαυτό σου να παραδοθεί στις προθέσεις του καλοκαιρινού ανέμου.
Η θέα από εκεί ψηλά σου κόβει την ανάσα. Και σίγουρα δεν είναι ποτέ η ίδια.
Σαν ένα κόκκινο μπαλόνι στον ουρανό έμοιαζε η περιπλάνησή μου στο καλοκαίρι του 2026. Ένα καλοκαίρι που πέρασε σαν ορμητικό ποτάμι και είναι έτοιμο να μας ξεβγάλει σε ένα ολοκαίνουργιο, απαιτητικό αλλά και μαγικό φθινόπωρο.
Δεν θέλω να μοιραστώ τις ιστορίες μου. Θέλω μονάχα να πω ότι έσπασα πολλά από τα «εγώ ποτέ» μου. Και αυτό, τελικά, ήταν λυτρωτικό. Και άκρως μεταμορφωτικό.
Η ιστορία αυτού του καλοκαιριού έχει τοποθετηθεί ευλαβικά στο κέντρο του τραπεζιού μου. Και σαν ζυμαράκι στρογγυλό περιμένει τον πλάστη να το ανοίξει, να το απλώσει ολοστρόγγυλο πάνω σε όλο το τραπέζι. Να μαζευτούν οι λέξεις, να στοιχιστούν και να γίνουν ένα μεγάλο παραμύθι.
Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες και έχει αποδοθεί σε εκείνον ένα κείμενο που μιλά για τη ζωή που θα θέλαμε να ξαναζήσουμε: για περισσότερα λάθη, περισσότερα ταξίδια, περισσότερα δειλινά, περισσότερα βουνά και ποτάμια. Για λιγότερες αποσκευές. Για περισσότερη ελευθερία.
Και κάπου εκεί σκέφτομαι πως, ίσως, αυτό ακριβώς ήταν το φετινό μου καλοκαίρι.
Η απόφαση να αφήσω κάτω κάποιες από τις αποσκευές μου.
Να μη φοβηθώ τόσο το λάθος.
Να μην πάρω τα πάντα στα σοβαρά.
Να τολμήσω λίγο περισσότερο.
Να ζήσω.
Γιατί τελικά, ίσως η ζωή να μην είναι τίποτε περισσότερο από αυτές τις μικρές στιγμές που αποφασίζουμε να μην αντισταθούμε.
Ας συνεχίσουμε λοιπόν ξυπόλυτοι μέχρι το τέλος του φθινοπώρου.
Ας νιώσουμε με το πέλμα μας τη χαρά της ελευθερίας.
Εκείνη τη χαρά που, όταν της επιτρέψεις να σε παρασύρει, μπορεί να σου χαρίσει τις πιο όμορφες στιγμές.
"Αν μπορούσα τη ζωή μου να ζήσω εξ' αρχής, στην επόμενη θα προσπαθούσα να κάνω λάθη πιο πολλά. Τέλειος τόσο να ‘μαι δεν θα προσπαθούσα και πιότερη ξεκούραση θ' αποζητούσα.
Ανόητος θα ήμουν πιο πολύ απ' ό,τι υπήρξα και λίγα πράγματα στα σοβαρά θα έπαιρνα. Πιο λίγο την υγεία μου θα πρόσεχα, περισσότερο τον κίνδυνο θ' αποζητούσα, ταξίδια πιο πολλά θα έκανα.
Πιότερα δειλινά θ' ατένιζα, σε περισσότερα βουνά θ' ανέβαινα, σε περισσότερα ποτάμια θα βουτούσα. Σε τόπους νέους πιο πολλούς θα πήγαινα, θα ‘τρωγα παγωτά περισσότερα.
Αν ζούσα τη ζωή ξανά, μ' αποσκευές πιο λίγες θα ταξίδευα. Αν ζούσα τη ζωή ξανά, ξυπόλυτος θ' άρχιζα να βαδίζω απ' την αρχή της Άνοιξης και θα συνέχιζα ξυπόλυτος ως του φθινόπωρου το τέλος". Χόρχε Λουίς Μπόρχες
