Αφροδίτη Δερματά
Εχθές έφυγε από τη ζωή άλλο ένα κομμάτι της εφηβείας μας. Η Μπόνι Τάιλερ.
Με την είδηση του θανάτου της, αυτόματα ήρθαν στο μυαλό μου το εφηβικό μου δωμάτιο, το walkman μου, οι εφηβικοί μου έρωτες, τα ρομαντικά slow κάτω από τη ντισκομπάλα, ο «αστείος» παιδικός εαυτός μου να τραγουδάει με πάθος το "Total Eclipse of the Heart", χωρίς να γνωρίζει καλά-καλά τα λόγια, βάζοντας δικές του λέξεις στα σημεία όπου δεν καταλάβαινε τι ακριβώς έλεγε το τραγούδι. Άλλωστε τότε δεν υπήρχε ίντερνετ ούτε lyrics. Είχες, λοιπόν, το ελεύθερο να ερμηνεύεις το τραγούδι όπως ήθελες εσύ και όπως σε βόλευε.
Μελετώντας εχθές τη ζωή της Μπόνι Τάιλερ και ετοιμάζοντας κάποια θέματα για την εκπομπή, βρήκα μια ενδιαφέρουσα πληροφορία. Η ερμηνεύτρια δεν διέθετε από πάντα τη βραχνή χαρακτηριστική φωνή που όλοι γνωρίζουμε. Η φωνή της ήταν αποτέλεσμα μιας χειρουργικής επέμβασης για οζίδια στις φωνητικές της χορδές, το 1977. Υποβλήθηκε σε αφαίρεσή τους, με αυστηρές οδηγίες από τους γιατρούς να παραμείνει απολύτως σιωπηλή κατά τη διάρκεια της ανάρρωσης. Παρά τις οδηγίες, όμως, σε μια στιγμή έντασης λίγο μετά την εγχείρηση… ούρλιαξε. Αυτό το γεγονός κατέστρεψε την επούλωση και προκάλεσε μόνιμη αλλοίωση στις φωνητικές της χορδές, χαρίζοντάς της τη χαρακτηριστική βραχνάδα. Μετά την επέμβαση ανησυχούσε ότι η καριέρα της είχε τελειώσει. Όταν όμως κυκλοφόρησε το "It's a Heartache", αυτή η μοναδική χροιά τής χάρισε τεράστια παγκόσμια επιτυχία, κάνοντάς την να ξεχωρίσει στη μουσική βιομηχανία.
Μια αναποδιά, λοιπόν, που πίστεψε ότι θα κατέστρεφε την καριέρα της, τελικά έγινε η αφορμή για να ξεκινήσουν όλα. Άλλη μία ιστορία που επιβεβαιώνει ότι η ανατροπή που μπορεί να έρθει στη ζωή μας ίσως τελικά να μην είναι αναποδιά αλλά τύχη. Ίσως το τέλος, όταν έρχεται, να κρύβει πίσω του την πιο όμορφη αρχή. Εκείνη την αρχή που είναι γραφτό να βιώσουμε.
Όταν η Έλλη Λαμπέτη κάποτε πήγε να γραφτεί στη Δραματική Σχολή, της είπαν ότι ήταν ψευδή. Εκείνη αντέδρασε και τους είπε: «Εγώ ψευδή; Δεν μου το έχει πει η μαμά μου». Της συνέστησαν να διορθώσει το ψεύδισμά της με ορθοφωνία, γιατί δεν θα έκανε ποτέ καριέρα. Τελικά, όμως, η φωνή και το ψεύδισμά της συνέβαλαν στο να γίνει ξεχωριστή και να αφήσει το δικό της αποτύπωμα. Άλλη μία ιστορία που αποδεικνύει ότι δεν πρέπει να το βάζουμε κάτω, ότι πρέπει να κυνηγάμε τα όνειρά μας και ότι τελικά ίσως αυτό που φαίνεται ως μειονέκτημα να είναι το μεγαλύτερο πλεονέκτημά μας.
Και κάπου εκεί σκέφτηκα ότι, τελικά, αυτές οι ιστορίες δεν αφορούν μόνο τους διάσημους. Αν κοιτάξουμε λίγο πιο προσεκτικά τη δική μας ζωή, οι περισσότεροι θα βρούμε μια στιγμή που αυτό που τότε φαινόταν σαν καταστροφή αποδείχθηκε τελικά ευλογία. Εγώ τη βρήκα πολλά χρόνια πίσω.
Κάποτε, το μακρινό 1998, στην Αθήνα, έπιασα δοκιμαστικά δουλειά στο θρυλικό Floca στους Αμπελόκηπους ως σερβιτόρα. Ήταν ένα πολύ απαιτητικό μαγαζί, όπου έπρεπε να έχεις συγκεκριμένη συμπεριφορά, να είσαι γρήγορος, τυποποιημένος και παράλληλα πολύ ευγενικός. Στις τρεις μέρες με ενημέρωσαν ότι δεν θα με κρατούσαν γιατί δεν ταίριαζα στο προφίλ του μαγαζιού. Θυμάμαι χαρακτηριστικά τον υπεύθυνο να μου λέει ότι θα μου ταίριαζε περισσότερο να δουλεύω σε ένα πιάνο μπαρ. Ίσως ήταν η μοναδική φορά που ουσιαστικά με απέλυσαν στη ζωή μου, λέγοντάς μου ότι δεν κάνω, και το πήρα κατάκαρδα.
Ήταν απόγευμα και με θυμάμαι να περπατάω στην Κηφισίας για να πάρω το λεωφορείο, βουρκωμένη. Η αποκορύφωση του δράματος ήρθε όταν κάποια στιγμή πήγα να πηδήξω μια μάντρα για να κόψω δρόμο και έσκισα το ολοκαίνουργιο Levi's μου. Δεν το είχα ούτε δύο εβδομάδες και το είχα αγοράσει κάνοντας αιματηρές οικονομίες. Έκατσα σε ένα σκαλί και έκλαψα γοερά. Το θυμάμαι σαν ένα από τα πιο δύσκολα απογεύματα της ζωής μου. Είχα την αίσθηση ότι τελείωνε ο κόσμος... Ήρθαν κι άλλα, φυσικά.
Τώρα, αρκετά χρόνια μετά, όταν κοιτάζω πίσω, σκέφτομαι ότι αν δεν με απέλυαν από εκείνο το μαγαζί, αν στην επόμενη δουλειά δεν μου με παρενοχλούσε ο διευθυντής και δεν είχα παραιτηθεί, αν στην επόμενη δεν με κατηγορούσε άδικα η ιδιοκτήτρια ότι κλέβω σάντουιτς και δεν είχα παραιτηθεί, αν δεν τσακωνόμουν με την προϊσταμένη και αν η επόμενη εταιρεία δεν πουλιόταν λόγω κρίσης, δεν θα ήμουν εδώ που είμαι σήμερα. Δεν θα είχα φτάσει στον προορισμό μου.
Δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να κρύβει ο δρόμος της ζωής μου. Εκείνο όμως που ξέρω είναι ότι, από ένα σημείο και μετά, έμαθα να εμπιστεύομαι τη διαδρομή.
