Αφροδίτη Δερματά
Είναι Πέμπτη πρωί και η κούραση της εβδομάδας έχει αρχίσει να συσσωρεύεται.
Ο Μάρκος λείπει σε επαγγελματικό ταξίδι από την περασμένη Παρασκευή και εκείνη προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα σε δύο απαιτητικά μέτωπα: να παραδώσει το νέο project πριν στενέψουν ασφυκτικά τα περιθώρια και να τα βγάλει πέρα με τις απαιτήσεις των πεντάχρονων διδύμων της, που μοιάζουν λες και περνούν την πρώτη τους εφηβεία.
Οι μικρές είναι ξαπλωμένες στον καναπέ και βλέπουν παιδικά, περιμένοντάς την να ετοιμαστεί για να τις πάει στο νηπιαγωγείο. Κάθε τόσο η Κατερίνα τσιγκλάει τη Γιολάντα και ακολουθεί καβγάς.
«Μαμά, η Κατερίνα με σπρώχνει!»
«Μαμά, η Γιολάντα μου παίρνει το τηλεκοντρόλ!»
«Μαμά, η Κατερίνα μου τράβηξε τα μαλλιά!»
Οι φωνές τους ακούγονται ασταμάτητα, προσθέτοντας ακόμη περισσότερο άγχος και εκνευρισμό στην ήδη φορτωμένη της διάθεση.
«Ελάτε βρε κορίτσια, ηρεμήστε πια...» τους φωνάζει σχεδόν ικετευτικά.
Κοιτάζεται στον καθρέφτη. Κάνει ένα βήμα πίσω για να δει και τα ρούχα της και ύστερα παίρνει το μαύρο μολύβι από το νεσεσέρ. Τραβάει προσεκτικά μια γραμμή πάνω από το βλέφαρο.
Το κινητό είναι αφημένο στον πάγκο του νιπτήρα.
Ξαφνικά αναβοσβήνει.
Το ανοίγει και κοιτάζει την ειδοποίηση.
Είναι αυτός.
Το φάντασμα από το παρελθόν της.
Απανωτές καρδιές εμφανίζονται στις φωτογραφίες της.
Πού τη θυμήθηκε τώρα, ύστερα από δέκα χρόνια;
Με τον Γιώργο είχαν γνωριστεί σε ένα μουσικό φεστιβάλ τον Μάιο του 2016. Ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά, χημεία με την πρώτη κουβέντα, έλξη με το πρώτο άγγιγμα.
Δεν είχε νιώσει ποτέ ξανά κάτι παρόμοιο.
Δυστυχώς, εκείνος βρισκόταν ήδη σε σχέση και έπρεπε να απομακρυνθούν ο ένας από τον άλλον.
Μερικούς μήνες αργότερα χώρισε και επανήλθε. Τότε, όμως, ήταν εκείνη που βρισκόταν σε σχέση.
Από τη μία επιθυμούσε να δώσει μια ευκαιρία στη χημεία που ξεχείλιζε ανάμεσά τους και αναστάτωνε κάθε τους κύτταρο. Από την άλλη, με τον Μάρκο είχε ηρεμήσει. Είχε βρει τον εαυτό της και βίωνε, μετά από πολλά χρόνια, τις χαρές μιας υγιούς σχέσης με προοπτικές.
Έβαλε τη λογική πάνω από το συναίσθημα και διέκοψε κάθε επαφή.
Και τώρα να...
Μια απλή ειδοποίηση στο κινητό -δική του- αρκεί για να την αναστατώσει.
Οι φωνές των κοριτσιών την πετούν βίαια έξω από τον λαβύρινθο των σκέψεών της.
«Κορίτσια, σταματήστε! Σε πέντε λεπτά φεύγουμε!»
Παίρνει ξανά το κινητό και μπαίνει στο προφίλ του.
«Τι όμορφος που είναι...» σκέφτεται.
Και είναι σαν να ζωντανεύει μπροστά της η πρώτη τους γνωριμία.
Στέκεται σε μια φωτογραφία του δίπλα στη θάλασσα. Χαμογελά.
Το χαμόγελό του μοιάζει με όαση μέσα στην τρέλα της καθημερινότητάς της.
Και τότε την ταξιδεύει στη χώρα του «Αν».
Ξεκινά να περιπλανιέται στα σοκάκια της.
Αν τότε είχε επικρατήσει το συναίσθημα και όχι η λογική, ίσως δίπλα του σε εκείνη τη φωτογραφία να ήταν η ίδια.
Ίσως να στέκονταν αγκαλιασμένοι μπροστά στη θάλασσα.
Ίσως να είχαν παντρευτεί σε κάποιο λευκό ξωκλήσι ενός νησιού.
Ίσως να είχαν ταξιδέψει μαζί σε όλο τον κόσμο.
Ίσως τα βράδια να έπιναν παγωμένο κρασί στο μπαλκόνι ακούγοντας τζαζ.
Ίσως να κολυμπούσαν γυμνοί σε απόμερες παραλίες.
Ίσως να τριγυρνούσαν με ένα σκάφος στα νησιά του Αιγαίου.
Ίσως να χόρευαν μεθυσμένοι αγκαλιά τη «Λευκή Καταιγίδα» σε μια συναυλία του Παυλίδη.
Ίσως η ζωή τους να ήταν κάθε μέρα μια όμορφη γιορτή.
Στη χώρα του «Αν», άλλωστε, όλα είναι όπως τα θέλουμε.
Ιδανικά.
Σκρολάρει μηχανικά.
Μπαίνει στα stories του.
Α, μάλιστα...
Έχει έρθει στην πόλη της.
Γι' αυτό και οι καρδιές.
Της δίνει σήμα ότι είναι εδώ.
Σίγουρα θα θέλει να συναντηθούν.
Ανοίγει τα μηνύματά του.
Γράφει:
«Καλημέρα».
Τα χέρια της τρέμουν.
«Μαμάαα!» ακούγεται πίσω της η Γιολάντα.
«Πότε θα φύγουμε πια;»
«Τώρα, μωρό μου. Φεύγουμε.»
Σβήνει βιαστικά το «Καλημέρα».
Κλείνει το κινητό.
Επιστρέφει στην πραγματικότητα.
Λίγο αργότερα αφήνει τα κορίτσια στο σχολείο και οδηγεί προς τη δουλειά χωρίς σχεδόν να αντιλαμβάνεται τη διαδρομή.
Το μυαλό της έχει μείνει πίσω.
Στη χώρα του «Αν».
Φτάνει στο γραφείο, ανοίγει τον υπολογιστή της και σχεδόν ταυτόχρονα πιάνει ξανά το κινητό.
Το αποφάσισε.
Θα του στείλει.
Μπαίνει στο Instagram.
Και τότε εμφανίζεται μπροστά της ένα post:
Υπάρχει ένας ιαπωνικός θρύλος που λέει:
"Αν έχασες το λεωφορείο, ίσως απέφυγες το ατύχημα.
Αν σε απέρριψαν, ίσως σώθηκες από το λάθος μέρος.
Αν κάποιοι έφυγαν, ίσως έκαναν χώρο για εκείνους που έρχονται.
Το σύμπαν σε προστατεύει με τρόπους που αρχικά μοιάζουν με κακή τύχη.
Εμπιστεύσου την παράκαμψη."
Χαμογελά.
«Ο φύλακας άγγελός μου με παρακολουθεί...» σκέφτεται.
Για μια στιγμή κοιτάζει ξανά την οθόνη.
Ύστερα κλείνει το κινητό και το αφήνει στην άκρη.
Πίνει μια γουλιά από τον καφέ της και βουλιάζει στις υποχρεώσεις της ημέρας.
Ίσως η χώρα του «Αν» να είναι όμορφη για ένα σύντομο ταξίδι.
Αλλά όχι για να ζήσεις εκεί.
Υ.Γ. Η ιστορία είναι αληθινή. Τα ονόματα άλλαξαν. Η χώρα του «Αν» παραμένει ίδια για όλους μας.
