Θέμα χημείας

 Αυτή την έποψη την αρχίζω πέντε μόλις λεπτά μετά τα τριάντα μου χρόνια και δεν ξέρω πώς να νιώσω. Άγχος, για τους γκρίζους κροτάφους που σιγά-σιγά σχηματοποιούνται ή αγαλλίαση, που αξιώθηκα στα πρώτα τριάντα να κάνω αρκετά (που λέει ο λόγος). Η ιστορία μου θυμίζει τον αρχαίο Ρωμαίο Θεό Ιανό με τα δύο πρόσωπα.

Όπως θα έχετε προσέξει στα περίπτερα της γειτονιάς, η must οικογένεια μεγαλώνει με ταχύτατους ρυθμούς, τόσο ταχείς που και οι γονείς των περιοδικών, οι συνεργάτες μου, δεν προλαβαίνουν να τεκνοποιούν. Μέσα σε τρεις μήνες ο Γιώργος σχεδίασε ούτε λίγο ούτε πολύ έξι περιοδικά και αν προσθέσουμε και τα ένθετα mustfashion και mustcar, αυτά γίνονται οκτώ!

Όλ’ αυτά δε γίνονται ούτε επειδή «πιάσαμε την καλή», ούτε επειδή έχουμε βίτσιο να μη μας φεύγει το άγχος, αλλά επειδή στις Ειδικές Εκδόσεις λειτουργούμε σαν μια παρέα, που, ό,τι της φαίνεται δυνατό, τόσο πιο σίγουρα γίνεται δυνατό. Μια ομάδα, όπου δεν υπάρχουν τίτλοι και διαβαθμίσεις, αλλά πολλοί ρόλοι, οι οποίοι μοιράζουν μπαλιές σε όλους, γκολτζήδες και χασογκόληδες. Είναι σαν να βάζεις στην ίδια ομάδα τον Μπέκαμ (χωρίς τα εσώρουχα της Posh), τον Ντελ Πιέρο, τον Ζιντάν αλλά και τον Μίλαν. Ο Ντελ Πιέρο να μεν θα μοιράζει το καλύτερο θέαμα, αλλά και θα κάτσει πάγκο όταν του πει ο Τζοφ. Ε, τον τελευταίο καιρό έχουμε ξεθαρρέψει να κάνουμε «παιχνίδια», να δημιουργούμε περιοδικά. Το musttravel, το οποίο δημιουργήθηκε μετά από ένα στοίχημα με τον Άντη, ήρθε νομίζω να καλύψει ένα κενό στην κυπριακή αγορά, όπου, ενώ τα ταξίδια έχουν γίνει must για όλους τους Κυπρίους, οι τελευταίοι μπαίνουν στο αεροπλάνο σαν τους τυφλά αρνιά που δε γνωρίζουν πού πάνε και τι κρύβεται πίσω από το αεροδρόμιο και το ξενοδοχείο του προορισμού. Σκοπός του musttravel είναι να βελτιώνεται κάθε χρόνο, αλλά και στη συνέχεια να εμπλουτίζει τις γνώσεις μας για τους άλλους πολιτισμούς, τις άλλες χώρες που θέλουμε κάθε χρόνο να προσεγγίσουμε.

Το mustdeco για να φτάσει στα περίπτερα πέρασε από μύριες δοκιμασίες, crash test και αγώνες αναγνωστικής συμπεριφοράς. Το περιοδικό ξαναφτιάχτηκε και ξαναφωτογραφήθηκε μέχρι να πιάσει το επιθυμητό αποτέλεσμα, την ίδια ώρα που ο Γιώργος και η ομάδα του ΜΗΔΕΝ-ΔΥΟ σχεδίαζαν και ξανασχεδίαζαν μέχρι να πιάσουν εμένα τα νεύρα μου κόκκινα και οι ίδιοι το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Από μικρός είχα την έμμονη ιδέα πως πάνω απ’ όλα πρέπει να βρίσκεται η χημεία με τα άτομα που τυχαίνει να περιβάλλουν την καθημερινότητά μου. Αυτή η χημεία έχει να κάνει με την εμπιστοσύνη να γνωρίσεις πλήρη οτιδήποτε στην ομάδα, με το να σε βλέπει ο φίλος, ο συνεργάτης στα μάτια και με μιας να κάνει κλικ αν είσαι ερωτευμένος ή σκατεμένος. Αυτή η έμμονη ιδέα με οδήγησε στο να θεοποιήσω τη σημασία της φιλίας και της παρέας στο υποσυνείδητό μου, με οδήγησε στο να θεοποιήσω την έννοια του να έχεις φίλους.

Παλιά μπορούσε να ήμουν ερωτευμένος σαν στραβωμένο αγγούρι, αλλά να παρουσιαστώ την γκόμενα και να έχω στην αντιπαράσταση, στην αίσθηση της ομαδικότητας και της χαζομάρας.

Αυτή τη χαζομάρα βλέπω στην ομάδα του must. Όλοι είναι με τρελή χαρά και όλοι με τη μαύρη μαυρίλα, αναλόγως με το πώς νιώθει ένα και μόνο άτομο, το οποιοδήποτε, όλοι αποτελούν το βαρόμετρο και αυτό είναι το πιο σημαντικό. Δεν υπάρχουν οι ψευτομάγκες και οι δήθεν γκομενίτσες, όλοι έχουν ένα επίπεδο και μια διαφορετικότητα, η οποία στο τέλος-τέλος καταλήγει σε εξαρτημένη ομοιογένεια. Η χημεία που λέγαμε...

Το πλέον σημαντικό της υποθέσεως είναι ότι όλα τα πιο πάνω ενυπάρχουν ενώ η πλειοψηφία είναι γυναίκες! Ως γνωστόν, οι γυναίκες δεν μπορούν ποτέ να φτιάξουν ομοιογενή και ομοιοπαθή ομάδα, φιλία, κοινή-παράλληλη ζωή. Ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου πάντα είναι άντρας, όπως και να το κάνουμε. Είδατε εσείς ποτέ γυναίκες να απολαμβάνουν τη γυναικοπαρέα; Τη γυναικοπαρέα την απολαμβάνουν πάντα μόνο οι άντρες παρατηρητές της, και αυτό για τους γνωστούς βιολογικούς λόγους. Την αντιπαράθεση όμως την απολαμβάνουν από αρχαιοτάτων χρόνων οι συνδατημόνες. Πρώτος και καλύτερος ο Σωκράτης που με μια παρέα κολλητούς και τον Πλάτωνα, ανάμεσα σε περιπάτους και όργια κατάφερναν να βάλουν τα θεμέλια πολιτισμού δύο χιλιάδων χρόνων. Μην αναφέρουμε τον Μαρξ με τον Έγκελς που έσπαγαν πλάκες και αντάλλασσαν επιστολές δημιουργώντας παράλληλα κοσμοθεωρίες. Ακόμη, σκεφτήκατε ποτέ να ήταν ο Χριστός και οι μαθητές του γυναικοπαρέα; Η ζωή του σημερινού πολιτισμού θα ήταν πολύ διαφορετική χωρίς τις αντιπαραθέσεις, τις συζητήσεις, τις κόντρες, τα συμπεράσματα, τις πλάκες. Έχετε καμιά γυναικοπαρέα ακούστα;

Είναι οι χαζοκουβέντες των αθλητικών, οι παλαβοϊστορίες του στρατού, η χαζογκόμενα που φλερτάρει ένα μέλος της ομάδας, η παραίτηση του Βαρινογιάννη, όλα φλέγοντα θέματα με κοινή συνισταμένη τους άντρες. Οι γυναίκες τι θα πούνε δηλαδή; Το βάψιμο (που έγινε θάψιμο) των μαλλιών, η νέα σειρά της Louis Vuitton, η οξαποδώ που κεράτωσε τον άντρα της, η Κουφαλίδου που δεν είναι (δήθεν) ωραία, οι διακοπές, το νέο CLK. ΒΛΕΠΕΤΕ ΚΑΝΕΝΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ; Οι γυναίκες, το πιο ενδιαφέρον πράγμα που έχουν να κάνουν με τη σεξουαλικότητά τους, τη γλώσσα του κορμιού, το χαμόγελό τους που σκοτώνει, τους τα έδωσε ο Θεός για να μοιράζονται με τους άντρες. Γι’ αυτό και περνούν πάντα καλύτερα ουύσες στο κέντρο της προσοχής της αντροπαρέας. Οι γυναίκες, έχω την αίσθηση, ιδιαίτερα πριν το πρώτο παιδί, νιώθουν μια έντονη ανταγωνιστικότητα προς το ίδιο τους το φύλο, κάτι που de facto δεν τους επιτρέπει να δημιουργούν ειλικρινείς φιλίες μεταξύ τους. Στο αντίπερα στρατόπεδο οι άντρες αν εξαιρέσει κανείς τους ψωνισμένους με την «επιτυχία», στην πλειοψηφία τους δεν έχουν έντονο το στοιχείο της ανταγωνιστικότητας προς τους γύρω.

Άντε, τώρα μπορεί να υπάρχουν μικροκοντρίτσες για το ποιος θα βγάλει περισσότερα στο ΧΑΚ, αλλά ο κανόνας είναι πως το μάκρος του σκάφους ποτέ δεν θα μπορέσει να διαλύσει μια φιλία που κτίστηκε στη σκοπιά και τις μπουρδελότσαρκες. Την ίδια ώρα οι διπλανές στο σχολείο μπορεί να μην ξαναμιλήσουν μεταξύ τους για ένα φουστάνι. Αν με αμφισβητείτε, ρίχτε μια ματιά γύρω σας...

Την ώρα που διαβάζετε αυτό το κείμενο, κατά πάσα πιθανότητα την αράζετε σε κάποια παραλία του Πρωταρά, της Λεμεσού ή της Μυκόνου. Γυρίστε λοιπόν το κεφάλι σαν τηλεσκόπιο στη γνώριμη στάση της αναγνώρισης στόχου. Η αντιπαρέα παραδίπλα παίζει τάβλι, σχολιάζει στήθη, βάζει στοίχημα για το Πανευρωπαϊκό, στην πιο βαρεμένη της φάση συγκρίνει πίνακες στα φωνακτά για το P/E του Λούη. Παράλληλα οι γυναίκες βάζουν αμίλητες τα λαδόξιδα, πλακώνονται στις Vogue και ούτε μιλιά ούτε λαλιά πέραν του κλασικού «κόρη εμαύρισα». Όταν όμως βαρεθεί τη ψύχρα της γυναικοπαρέας αυτή θα δέσει αργά-αργά το μπικίνι (όλοι οι άντρες θα παρακολουθούν μπας και της πέσει ο κόμπος) και με αργά αλλά σταθερά βήματα πασαρέλας θα προσεγγίσει την αντροπαρέα. Εκεί αρχίζει και το παιχνίδι να έχει ενδιαφέρον (γι’ αυτήν)...