Ο κόσμος αλλάζει, εσείς;

Να 'μαστε, πάλι! Λες και προχθές έγραφα την Έποψη για το πρώτο επετειακό τεύχος του must και τσουπ! Πλάκωσαν όλοι στο γραφείο ότι άργησα να παραδώσω το κείμενό μου για το δεύτερο επετειακό τεύχος. Ξέρετε, στα επετειακά τεύχη το κείμενό μου είναι πολύ εύκολο να γραφτεί. Όταν έρχονται οι μέρες για να παραδώσω την Έποψη για τα «συνηθισμένα» τεύχη, αρχίζω να σπρώχνω τις σκοτούρες του γραφείου δεξιά και αριστερά μπας και γίνει χώρος για μια δομημένη ορθολογική σκέψη, η οποία μπορεί ν' αποτυπωθεί στο χαρτί και να είναι γενικού ενδιαφέροντος για τους αναγνώστες του must.

Τις περισσότερες φορές τον τελευταίο καιρό δυσκολεύομαι να ενθουσιαστώ ή να τσαντιστώ τόσο ώστε το κείμενο να βγει από μέσα μου και να τρέξει σαν νερό στο χαρτί, όπως στα πρώτα τεύχη του must ή, πιο παλιά, όταν είχα μια μόνιμη στήλη στο «Περιοδικό». Τότε, θυμάμαι, άρτι αφιχθέν σύθασο νιάτο από το εξωτερικό, ήθελα να αλλάξω την Κύπρο μέσα από τη στήλη μου. Τα τελευταία πέντε χρόνια άλλαξαν πολλά. Τόσο σ' εμένα όσο και στην Κύπρο. Εγώ βολεύομαι στις ανησυχίες μου πώς θα είναι τα επόμενα τεύχη των οκτώ (Δόξα σοι ο Θεός) περιοδικών που διευθύνω, άντε το πολύ-πολύ να συμπληρώνω και τα πολιτικά μου βίτσια με καμιά μαζοχιστική συζήτηση για το πώς θα πάνε οι εκλογές. Από την άλλη μεριά, τα θέματα που μ' εξιτάρουν να γράφω τους Φιλιππικούς μου, σιγά - σιγά εξαλείφθηκαν ή και μετριάθηκαν. Θυμάμαι πως έγραφα για τη συμπεριφορά μας απέναντι στους Ελλαδίτες, για την ανάγκη ανανέωσης της πολιτικής ζωής (είδαμε και τους νέους τώρα), έγραφα για την Ελλάδα που ερχόταν να μας ξεπεράσει σε ανάπτυξη, για τους Κυπρίους που έπρεπε να γνωρίσουν τις κρυφές χάρες της χώρας των σπουδών μου και άλλα πολλά. Από τότε οι Κύπριοι γνώρισαν την Ελλάδα, έφτυσαν το Λονδίνο, ήρθαν νέοι στην Πολιτική, η Ελλάδα του Σημίτη σφύριξε και μας προσπέρασε και οι Κύπριοι έβαλαν το στυλ στη ζωή τους, πέταξαν το Βερσάτσε και φόρεσαν τον Αρμάνι.

Στο σπίτι σε μια γωνιά, όπου κάθομαι όταν θέλω να σκεφτώ, έβαλα εδώ και ένα χρόνο μια θήκη περιοδικών με το πρώτο must τοποθετημένο ώστε να μου θυμίζει πως ξεκίνησε η περιπέτεια των Ειδικών Εκδόσεων. Μέσα - μέσα το ξεφυλλίζω για να θυμάμαι πώς ξεκίνησε για να μπορώ να δω που κατευθύνεται τώρα. Τότε ξεκινήσαμε για να φτιαχτεί ένα περιοδικό φρέσκο, προκλητικό, αισθητικά διαφορετικό, με λιτές γραμμές, αλλά πολλαπλά μηνύματα. Θέλαμε το must να προκαλέσει τους αναγνώστες και να προκληθεί από την κοινωνία. Φτιάξαμε το must για ν' αμφισβητήσει τα τότε λιμνάζοντα νερά, που θεωρούσαν ότι υπάρχουν από τη μια μεριά οι «χωριάτες» αναγνώστες και από την άλλη οι «κουλτουριάρηδες» της τέχνης και των ασπρόμαυρων φωτογραφιών. Θεωρήσαμε το 1999 ότι υπήρχαν αναγνώστες 20-40 χρόνων που δεν ικανοποιούνταν από τα παραδοσιακά εβδομαδιαία έντυπα, αλλά ταυτόχρονα απέρριπταν τα τότε μηνιαία. Μετά την πρώτη θριαμβευτική υποδοχή από το κοινό (ούτε εμείς πιστεύαμε πως το πρώτο τεύχος θα εξαντλείτο σε τέσσερις μέρες!) στους πρώτους μήνες πήραμε την πρώτη κρύαδα.

Ενώ περιμέναμε πως το περιοδικό διαβαζόταν 50 - 50% από άντρες και γυναίκες, η πρώτη έρευνα αναγνωσιμότητας μάς κατέγραψε ένα ποσοστό 80% γυναικών. Όλα αυτά ενώ είχαμε εξασφαλίσει έναν πολύ γνωστό διεθνή τίτλο για να εκδοθεί στην Κύπρο ως γυναικείο περιοδικό. Αλλάξαμε, λοιπόν, αμέσως ρότα και ξεκινήσαμε με την έκδοση του MAN, διατηρώντας το must ως το απόλυτο lifestyle έντυπο τόσο με γυναικεία, αλλά και αντρική θεματολογία.

Από τότε το must ωρίμασε μέσα από τις υποδείξεις των αναγνωστών του, αλλά και την ταυτόχρονη ωρίμανση της νεανικής ομάδας που το δημιουργεί. Αν το must το καλοκαίρι του 1999 ήταν ένας νεοφερμένος επαναστάτης του στυλ και της άποψης, σήμερα δεν φτάνει πλέον στα άκρα, αλλά αμφισβητεί τους καλοβολεμένους του κιτς, έχοντας να προτείνει και λύσεις για το πώς να φτιαχτεί η ζωή καλύτερα.

Το σημαντικότερο στοιχείο που θα μου επιτρέψετε να είμαι περήφανος, είναι η σχολή σκέψης που δημιούργησε η ομάδα μας. Στο must δουλεύουμε με δικούς μας όρους. Δεν πιστεύουμε πως υπάρχουν όρια τελειότητας στη δουλειά μας, πιστεύουν όλοι στο ταλέντο ως σύνολο, χωρίς να υπάρχουν ιεραρχίες, πειθαρχίες ή ακόμη και ωράρια, όπως και δεν υπάρχουν όρια στις ευκαιρίες που δίνονται στον καθένα, νέο ή παλιό. Αυτή η προσέγγιση έκανε δυνατή την έκδοση τεσσάρων νέων περιοδικών μετά το must, σε δύο μόλις χρόνια.

Στους επόμενους μήνες θα δείτε κι άλλες αλλαγές στο στυλ και τη δομή του must, ακολουθώντας το ίδιο το περιοδικό το motto που το καθιέρωσε στους αναγνώστες, Ο κόσμος αλλάζει, εσείς;

ΥΓ.: Όταν γράφω στα επετειακά τεύχη για το must είναι σαν να γράφω για το παιδί μου, με αποτέλεσμα να είμαι φλύαρος, γρήγορος και πλαδαρός. Συγχωρέστε με!

Δημήτρης Θ. Λοττίδης