Δημήτρης Λοττίδης
Το δεύτερο Σάββατο του Οκτώβρη, 33 ημέρες με (μετά επίθεσης) παρήγγειλα κινέζικα με κατ' οίκον παράδοση. Το φαγητό έκανε μια ώρα να έρθει και ρώτησα το συμπαθή κύριο γιατί αυτή η καθυστέρηση. Μου απάντησε πως εδώ και ένα μήνα, μετά την προσγείωση των 757 στον 83ο όροφο του WTC, τα κινέζικα τα έτρωγαν οι μάγειρες! «Μετά από ένα ολόκληρο μήνα το έριξαν και πάλι στα ρύζια», ήταν η τελευταία φράση του 40ρη από την εξωτική κουζίνα. Όσο και αν σας φανεί παράξενο δεν προβληματίστηκα γιατί οι Κύπριοι επέστρεψαν στο ρύζι, αλλά γιατί οι Κύπριοι σταμάτησαν τις πάπιες και τα σπριγκ ρολς επειδή σκοτώθηκαν στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού μερικές χιλιάδες συνάνθρωποι μας. Και βέβαια η τρομοκρατική ενέργεια στη μητρόπολη της παγκόσμιας οικονομίας και της παγκοσμιοποίησης είναι πολύ διαφορετική από το ξεκλήρισμα φυλών στη Ρουάντα πριν λίγα χρόνια ή από την τρομοκρατία στους δρόμους της Σομαλίας λίγο αργότερα, αλλά αδυνατώ ακόμη να καταλάβω γιατί οι Κύπριοι έκοψαν τα ρύζια για ένα μήνα, ενώ οι Αμερικανοί έβλεπαν λίγες ημέρες μετά την 11η Σεπτεμβρίου αμερικανικό ποδόσφαιρο την ίδια ώρα που στις ανατολικές ακτές των ΗΠΑ η ζωή συνέχιζε χωρίς ιδιαίτερες διαφοροποιήσεις. Η Νέα Υόρκη δεν θα είναι ποτέ πια η ίδια, το Αφγανιστάν δεν θα είναι ποτέ πια το ίδιο, ενδεχομένως και τα αεροπορικά ταξίδια πλέον να μην είναι τα ίδια, η ζωή στην Κύπρο γιατί να μην είναι όμως η ίδια;
Πάντα έτρεφα ένα θαυμασμό προς το πρόσωπο του Δημήτρη Χριστόφια. Λίγο η απλότητα του ανθρώπου, λίγο η σοβαρότητα που έδειχνε στα ζητήματα του τόπου, λίγο τελοσπάντων το ότι του έλειπε το εκνευριστικό ύφος των κομμουνιστών της Σααμπ και του Μερσεντές, ο άνθρωπος είχε κερδίσει την εμπιστοσύνη του γερόλυκου Κληρίδη (που από το κόψιμο του ματιού αποφασίζει αν γουστάρει κάποιον ή όχι), εμένα δεν θα κέρδιζε; Έλα, όμως, που το αλάνθαστο «σύνδρομο Μιλτιάδη Έβερτ» δεν πέφτει ποτέ έξω. Το σύνδρομο Έβερτ λέει πως άλλο κάποιος να σε γοητεύει όντας απέξω ως «χρυσή εφεδρεία» και άλλο η απόδοση που πιάνει όταν μπει στο γήπεδο που παίζει η πρώτη κατηγορία. Κάτι σαν τον Ολυμπιακό Λευκωσίας, δηλαδή, που είχε τον τίτλο του φαβορί και της «μεγάλης ομάδας», αλλά όταν έπρεπε να αποδείξει πως μπορεί να παίξει με τους μεγάλους ως φαβορί, άρχισαν οι τριάρες από τον ΑΠΟΕΛ. Μόλις, λοιπόν, έπρεπε ο Χριστόφιας να σταθεί στο ύψος του ως Προεδρεύων μετά το χτύπημα, του βγήκαν δηλώσεις στα Αρβανίτικα και κάτι κουφά για «κρατική τρομοκρατία», αποδεικνύοντας πως όπως και ο Ολυμπιακός Πειραιώς είναι πολύ καλός για τα εγχώρια πρωταθλήματα στη Βουλή και το Εθνικό, αλλά για να παίξει σε διεθνές επίπεδο Τσάμπιονς Λιγκ θέλει να αποβάλει πολλά κόμπλεξ. Το «σύνδρομο Έβερτ», όμως, έχει και το αντίστροφό του, το «σύνδρομο Παπαντωνίου», από το παράδειγμα του Έλληνα Υπουργού Εθνικής Οικονομίας όπου όταν ο μακαρίτης ο Αντρέας τον διόρισε ΥΠΕΘΟ όλοι έσκασαν στα γέλια θεωρώντας τον ως ένα αποτυχημένο playboy. Αυτός, όμως, τους διέψευσε πανηγυρικά καταγραφόμενος ως ο πιο επιτυχημένος και μακροβιότερος ΥΠΕΘΟ στην ιστορία της σύγχρονης Ελλάδος. Μετά τα κτυπήματα στην Αμερική και βλέποντας την αμηχανία του πιο αμφιλεγόμενου σύγχρονου Αμερικανού Προέδρου, του καουμπόι από το Τέξας, που ποτέ δεν καταλαβαίνεις αν σοβαρομιλά ή χαζογελά, στοιχημάτιζα για ρεβανσιστικά αμερικανικά κτυπήματα εντός 24 ωρών.
Αυτή την ώρα της κρίσης και εδώ στην Κύπρο ξεχώρισαν τα ξερά από τα χλωρά.
Αντί αυτού, ο Τεξανός εξέπληξε με την εγκράτεια και τη μεθοδικότητά του ακόμη και τους ίδιους τους Αμερικανούς, αποδεικνύοντας πως οι ηγέτες δεν φαίνονται μόνο με τη λάμψη που εκπέμπουν, αλλά και από τη σωφροσύνη και τις ηγετικές τους ικανότητες σε ώρα κρίσης.
Αυτή την ώρα της κρίσης και εδώ στην Κύπρο ξεχώρισαν τα ξερά από τα χλωρά. Ξεχώρισαν οι ηγέτες από τους wannabe πολιτικούς, ξεχώρισαν οι σοβαροί θεσμοί από τα κοτέτσια του Big Brother. Όταν λοιπόν έπεσαν οι πύργοι, όλος ο δυτικός κόσμος πλην της Παπαρήγα και της Κανέλλη καταδίκασαν τις τυφλές επιθέσεις. Στην Κύπρο, ο προεδρεύων της Δημοκρατίας μάσαγε τα λόγια του, ο Πρόεδρος του «δεξιού» κόμματος φιλοεξαφανίστηκε, ο Τάσσος Παπαδόπουλος εδώ και ένα μήνα πρέπει να είναι «άρρωστος» αφού μόνο τα γραπτά του βλέπουμε και η έκπληξη ήρθε από τον «Παπαντωνίου» της Κύπρου, τον Γιαννάκη Ομήρου, ο οποίος μπορεί να μην γεμίζει το μάτι, αλλά έκανε τις πιο σοβαρές, μετρημένες και ξεκάθαρες δηλώσεις. Αλλά τι να τα λέμε για τη διορατικότητα των Κυπρίων πολιτικών, μόνο τη Γιουγκοσλαβία να θυμηθούμε που λίγο έλειψε κάποιοι να πάνε να κρατάνε αντιαεροπορικά στο Βελιγράδι, για να τους διαψεύσουν λίγο αργότερα οι ίδιοι οι Γιουγκοσλάβοι παραδίδοντας τον Μιλόσεβιτς στους Αμερικανούς. Έπρεπε με λίγα λόγια στην απουσία του Κληρίδη και του Κασουλίδη να έρθουν πίσω αυτοί για να τοποθετηθούμε ξεκάθαρα με τους Δυτικούς! Τριάντα χρόνια μετά, ακόμη μας κατατρέχουν τα σύνδρομα του Μακαρίου και του «ομφαλού» της γης, που είναι πάντα με τους «αδικημένους» του Τρίτου Κόσμου και όχι με τους Ισχυρούς. Και δεν έφταναν όλα αυτά, βγήκαν και κάτι υπουργοί ελεύθερης βοσκής να μιλήσουν για «κρίση» πριν καν αυτή έρθει. Εδώ οι Αμερικανοί λίγες ημέρες μετά το κτύπημα, για να μην ρίξουν την ψυχολογία του κόσμου, «εφήυραν»... σημάδια οικονομικής ανάκαμψης με αποτέλεσμα η ανάκαμψη των διεθνών χρηματιστηρίων να είναι καθολική, την ίδια ώρα που στη Κύπρο καλούσαμε για... λιτότητα. Γνωστή μου, μεγάλο στέλεχος τουριστικής πολυεθνικής, μου έλεγε μαινόμενη ένα μήνα μετά το κτύπημα πως όχι μόνο δεν είχαν ακυρώσεις στην Κύπρο, αλλά αύξηση τουριστών από τις ακυρώσεις της Τουρκίας και της Αιγύπτου!
Το ζήτημα δεν είναι αν οι Αμερικανοί συμπεριφέρονται ως ρωμαίοι αυτοκράτορες (που θα έλεγε και ο Πουργουρίδης). Και αδίστακτοι είναι και συμφεροντολόγοι είναι και πολλά λάθη και κακά έχουν κάνει σε εμάς και σε άλλους. Το ζήτημα είναι τι μας συμφέρει εμάς να είμαστε, πού εμείς πιστεύουμε πως ανήκουμε και πόση δύναμη νομίζουμε πως δεν έχουμε. Οι ηγέτες φαίνονται όταν παιδαγωγούν το λαό για τα συμφέροντά του και μπορούν να δουν το μέλλον πέραν από τη μύτη τους. Σ' αυτές τις εξετάσεις δυστυχώς απέτυχαν η πλειοψηφία αυτών που παίζουν στα δεύτερα και περιμένουν τη διεθνή διάκριση. Γιατί άλλο να παίζεις στην Ελιά Λυθροδόντα και άλλο στο Ολτ Τράφορτ, και εκτός έδρας μάλιστα...
