Θέμα ύφους!

Πριν από είκοσι μήνες έπεσα για ύπνο και δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Την επομένη θα ήταν για πρώτη φορά το must στα περίπτερα και η αγωνία μου δεν με άφηνε να κλείσω μάτι. Σήμερα, οι είκοσι εκδοτικοί μήνες μου φάνηκαν είκοσι χρόνια και κάτι παραπάνω. Οι Ειδικές Εκδόσεις από τον φορητό μου υπολογιστή Thinkpad 486 και τον ένα υπάλληλο στο εργένικό μου διαμέρισμα που μετατράπηκε σε γραφείο, μεταμορφώθηκαν σε ένα οργανισμό με μερικές δεκάδες συνεργατών που γυαλίζει το μάτι τους από τρέλα, σε συνδυασμό με ταλέντο. Στην πενταετή μου καριέρα στα περιοδικά, επανεξέδωσα 2-3 φορές το ιστορικό Περιοδικό (η πρώτη αγάπη δεν ξεχνιέται) και μαζί με τον Άντη στήσαμε το Star της Σημερινής. Ακολούθησαν το must, το mustDECO, το musttravel και το Xtreme, ενώ είναι ήδη έτοιμο το πρώτο αντρικό περιοδικό της Κύπρου, το ΜΑΝ. Σύνολο επτά περιοδικά στη μικρούλα Κύπρο. Δεν ξέρω αν είναι παγκόσμιο ρεκόρ σε αναλογία πληθυσμού, αλλά σίγουρα δεν είναι και λίγο να βλέπει ο Mario Testino τα περιοδικά σου και αμέσως να σου στέλνει προσωπικά φωτογραφίες και δικαιώματα δημοσίευσης.

 Το πρώτο πράγμα που έμαθα και το μαθαίνουν καθημερινά οι συνεργάτες μου από εμένα είναι ότι ποτέ δεν κατινιάζεις με τις προσπάθειες των άλλων. Ίσως είναι γι’ αυτό που τα παίρνω στο κρανίο όταν κάποιος βλέπει αφ’ υψηλού τον απέναντί του. Πριν λίγες μέρες βρισκόμουν στο τραπέζι με έναν Ελλαδίτη, πολύ γνωστό εκδότη. Καλά, ο άνθρωπος θα πρέπει κάθε μέρα να γυαλίζει τον καθρέφτη. Εγώ δε μπορώ, τρελαίνομαι με κάτι τέτοιους τύπους, βγάζω ατμούς από τα αυτιά από τα νεύρα. Το τυπάκι του αυτοδημιούργητου που νομίζει πως επειδή γέμισε τις τσέπες καβάλησε τον Όλυμπο με τελαίνει. Είναι γι’ αυτό που η χημεία μας με τον Όμιλο Αττικών Εκδόσεων εδώ και έξι μήνες έχει δέσει. Άνθρωποι τριάντα-κάτι, διοικούν μια εισηγμένη εταιρία αξίας ίσης με την Ελληνική Τράπεζα και σου βγαίνουν από την πρώτη στο τηλέφωνο για μια φωτογραφία. Αυτή είναι η συμπεριφορά και η ομαδικότητα που θέλω εγώ να έχουν οι συνεργάτες μου. Όποιος μεγαλοπιαστεί επειδή μας διαβάζουν εβδομήντα χιλιάδες άνθρωποι το μήνα, ή επειδή τους χαιρέτησε η τάδε κοσμική, τους τα έχω ήδη πει, θα πάνε σπίτι τους. Και να πάει κάποιος συνεργάτης σπίτι του ή σε άλλα περιοδικά δεν είναι και άσχημα. Ανανεώνονται οι ομάδες, εγώ τότε προσωπικά ψάχνω για τα νέα ταλέντα και πάντα ο πιο νέος συνεργάτης είναι καλύτερος από τον προηγούμενο.

 Ένα πράγμα έμαθα από αυτή τη δουλειά, ότι το αντρικό εξώφυλλο πιάνει πάτο και ότι το κυπριακό γυμνό ξεπουλάει. Όταν από το πρώτο τεύχος επιμέναμε στις Κύπριες για εξώφυλλα και σέξι εμφανίσεις, κάποιοι μας είπαν χωριάτες. Μετά, βέβαια, όλοι άρχισαν τα κυπριακά εξώφυλλα. Το must, καλώς ή κακώς, δημιούργησε αυτόν τον σύγχρονο πελοποννησιακό πόλεμο για τα κοσμικά. Πρώτο το must τα έφερε στις πρώτες σελίδες, τα γυάλισε, άρχισε να βαράει σχόλια. Ξαφνικά όλη η Κύπρος έγινε κοσμική και οι μισοί από αυτούς κοσμικογράφοι.

 Τώρα που φέραμε και τα πιο καυτά κοσμικά της Αθήνας, να δείτε που θα πέσει άλλη μια κόπια. Και υπάρχουν και άλλα πολλά που μας μαϊμουδίζουν, όπως το τελευταίο με την επιλογή στους αναγνώστες να μπορούν να αγοράσουν με δώρο ή χωρίς. Αν σ’ αυτήν προσθέσω και το design του περιοδικού, που υπάρχουν φορές που ανοίγω άλλα και νομίζω πως άνοιξα δικά μας περιοδικά, τότε κάποιος θα καταλάβει γιατί είμαστε περήφανοι ως ομάδα. Να μην αναφέρω βέβαια το mustDECO, το αγαπημένο μου περιοδικό, όπου να δείτε, σε ένα μήνα θα αρχίσουν να πέφτουν από όλα τα περιοδικά διακόσμησης επώνυμα πρόσωπα στο εξώφυλλο. Γιατί τώρα με έπιασε το μουρμουρητό; Η αποκλειστική συνέντευξη του Mario Testino στο must και η αποκλειστική δημοσίευση των αγαπημένων του φωτογραφιών μου έχει δώσει αυτό το έναυσμα να γυρίσω πίσω με τις πιο πάνω γραμμές.

Τώρα πού θα πάει ο κυπριακός περιοδικός Τύπος; Στους επόμενους μήνες θα δείτε πολλά περιοδικά να ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια. Ξένοι, ελλαδικοί και κυπριακοί τίτλοι θα προσπαθήσουν να κερδίσουν την θέση τους στο κυπριακό περίπτερο. Δυστυχώς, μόνο λίγα θα το πετύχουν, και λέω δυστυχώς γιατί κάθε νέο περιοδικό είναι σαν μια γέννα, και αλίμονο στους γονείς που θα το δουν να πεθαίνει. Το κυπριακό περίπτερο είναι ο δυσκολότερο του κόσμου, όπου μαζεύεται όλο το παγκόσμιο χωριό. Η Κύπρος είναι ίσως η μόνη χώρα στον κόσμο όπου όλα τα περίπτερα της έχουν όλο τον διεθνή Τύπο. Δηλαδή το must κάθε μήνα έχει να ανταγωνιστεί στην ίδια θέση περιοδικά όπως την Vogue, το Vanity Fair, το Nitro, το Madame Figaro κ.α. Αν συνυπολογίσει κανείς το γεγονός πως τα κυπριακά περιοδικά είναι πιο ακριβά από τα γνωστά αγγλικά, τότε καταλαβαίνει κάποιος τη δυσκολία περαιτέρω ανάπτυξης του κυπριακού περιοδικού Τύπου. Αυτό δεν σημαίνει πως ‘ζωή σε λόγου μας’ για οποιοδήποτε νέο κυπριακό περιοδικό. Απλώς πρέπει να είναι εντελώς διαφορετικό και εξατομικευμένο από τον ανταγωνισμό. Είμαι της άποψης πως τα περιοδικά πρέπει να είναι πιο προχωρημένα από τις πεποιθήσεις της κοινωνίας και να φτάνουν τις ήδη προχωρημένες ανάγκες των ανθρώπων της. Το must πριν βγει μας ρώταγαν όλοι οι διαφημιστές με απορία: «έχει χώρο για ακόμη ένα περιοδικό;» Τώρα με το mustDECO, οι Ελλαδίτες εκδότες με ρωτάνε: «υπήρχε χώρος στην Κύπρο για ένα τόσο προχωρημένο περιοδικό;» Και βέβαια υπάρχει, αφού οι ανάγκες της κοινωνίας έχουν αλλάξει και θα αλλάζουν. Σε δυο χρόνια νομίζω ότι όλοι θα είναι στην Κύπρο ‘επώνυμοι’ και ‘σημαντικοί’ και οι ανάγκες των ανθρώπων θα γυρίσουν στην ανάγκη οι επιλογές της αγοράς και της ζωής να δίνονται από τα περιοδικά. Έτσι κι αλλιώς, όλες θα έχουν το ίδιο βυζί με αυτό της Βίσση, και το must δεν θα έχει να δείξει στήθος καινούργιο. Think global, go local!