Γράμμα στην Αθήνα

Όλοι όσοι ζήσαμε και ανδρωθήκαμε στην Ελλάδα, είτε ως φοιτητές είτε ως εργαζόμενοι στο μητροπολιτικό κέντρο, βρεθήκαμε αρκετές φορές στη μέση μιας μέγγενης. Αυτή τη μέγγενη τη σπρώχνουν οι διαφορετικές νοοτροπίες των Κυπρίων και Ελλαδιτών (κυρίως Αθηναίων), οι οποίοι για έναν ανεξήγητο λόγο πιέζουν και ξαναπιέζουν, ενώ ξέρουν πως δεν υπάρχει διέξοδος διαφυγής από αυτή την κατάσταση. Από τη μια πλευρά βρίσκεται η νεο-ελληνική (ακόμη χειρότερη η αθηναϊκή) νοοτροπία της μαγκιάς και της αρπαχτής, ιδιαίτερα της σοσιαλιστικής- σουρεαλιστικής δεκαετίας του ’80 και από την άλλη η κυπριακή νοοτροπία της υπεροψίας έναντι στους Αθηναίους και της καχυποψίας για καθετί το ελλαδικό.

 Συχνά-πυκνά όλοι όσοι ζήσαμε στη μέση της μέγγενης έπρεπε να προσπαθούμε να κρατάμε τις ισορροπίες ενός απατημένου ζευγαριού. Εγώ βρισκόμουν συχνά σε μια κατάσταση «Απ’ εδώ η γυναίκα μου και απ’ εκεί το αίσθημά μου». Από την πλευρά της γυναίκας ήταν η Κύπρος, η γενέτειρα, ο χώρος που μόνο αν τον ζήσεις στις ιστορικές του στιγμές μπορείς να καταλάβεις γιατί συμπεριφέρεται τόσο, μα τόσο αλλοπρόσαλλα και παλαβά. Από την άλλη βρισκόταν η ερωμένη, η Ελλάδα των φοιτητικών χρόνων, η Ελλάδα της σοφίας, του πνευματικού κάλλους, αλλά και του ωχαδερφισμού, της απρόσωπης μάζας της Αθήνας.

 Οι μεν της Κύπρου με τα αντι-ελλαδικά σύνδρομα του πριν το ’74 εμφυλίου, μέχρι πριν λίγα χρόνια επισκέπτονταν την Αθήνα μόνο για γρήγορα ψώνια και λίγες κουβέντες με τους «καλαμαράδες», που «φταίνε» για όλα από το ’74 μέχρι και για τα γκέτο στην Πάφο. Προτιμούσαν δε να κάνουν στη δεκαετία του ’80 παρέα με Άραβες από το Λίβανο ή Βρετανούς από τη Μπαγκλαντές, παρά με Έλληνες από το Αιγάλεω. Έπρεπε, λοιπόν, όλοι εμείς στη μέγγενη να λέμε στους Κυπρίους τα αυτονόητα και αυτά να ακούγονται ως εξωφρενικά. Ότι, δηλαδή, υπάρχουν κακοί και καλοί Αθηναίοι όπως υπάρχουν κακοί και καλοί Λευκωσιάτες. Ότι επειδή (τότε) δεν ζούσαν οι Ελλαδίτες όπως εμάς με το δεύτερο αυτοκίνητο και το ιδιόκτητο σπίτι, δεν σημαίνει πως αξίζουν της υπεροψίας των νεόπλουτων Κυπρίων κλπ. κλπ.

 Όλα αυτά σιγά-σιγά ξεπεράστηκαν και φτάσαμε σήμερα στο άλλο άκρο. Πρόσφατα, διευθυντής γνωστού ελλαδικού εντύπου σ’ ένα κείμενό του, μας αποκάλεσε στην Κύπρο, ευθέως και στα ίσια, πηγή μαφίας, ξεπλύματος χρήματος, εγκλημάτων και διαφθοράς κάθε λογής, χρησιμοποιώντας μάλιστα ευθέως και χωρίς κανέναν ενδοιασμό και το όνομα του Holiday Inn Λεμεσού, ότι δήθεν εκεί μέσα γίνονται συχνά φόνοι Ρωσίδων! Αυτόν τον κύριο τον γνωρίζω προσωπικά, αλλά για λόγους αρχής δεν θα μπω στη διαδικασία ψυχογραφήματος του γραψίματός του. Θα μείνω μόνο στο κείμενο και την ουσία. Η ουσία σ’ αυτή την περίπτωση είναι η ίδια με τις επισκέψεις των νεόπλουτων Κυπρίων στην Αθήνα. Δεν μπορείς με αραιά ταξιδάκια έρωτα και αναψυχής να θεωρείς τον εαυτό σου ισοπεδωτικό ειδήμονα επί της κοινωνικής κατάστασης ενός τόπου. Το να κρίνεις και να καταδικάζεις εκ του ασφαλούς, ζώντας χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά είναι πολύ εύκολο. Όπως, επίσης, είναι και για μας πολύ εύκολο να χέζουμε κάτι τέτοια τυπάκια. Το σημαντικό -και γι’ αυτό χρειάζονται αρχίδια- είναι να μένεις στην Κύπρο και να δημιουργείς με ορίζοντα, ενώ στην ουσία αυτός δεν υπάρχει. Και δεν υπάρχει αφού η τουρκική σημαία είναι ο βραχνάς, που μας σπρώχνει στις extreme καταστάσεις του σήμερα. Είναι πολύ εύκολο να καταδικάζει κάποιος τους Κυπρίους ως τη μαφία της Μεσογείου, αν δεν ζούσε στην Κύπρο τα χρόνια της καταστροφής, της στέρησης και της ανοικοδόμησης. Γιατί εδώ τα σπίτια και τους δρόμους δεν τα φτιάξαμε με δανεικά και αγύριστα ecu, ούτε είχαμε πάμπερς στην πολιτική μας ζωή, αλλά ούτε και καλαμποκάνθρωπους. Η ζωή στην Κύπρο είναι όντως αλλοπρόσαλλη, σχιζοφρενική και δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετική και να αναπτύσσεται κάτω από ένα καθεστώς συνεχούς αμφισβήτησης και ανασφάλειας, που επιβάλλεται από τη μοίρα. Η ζωή στην Κύπρο είναι όντως περίεργη, αφού περνάμε με τα BMW κάτω από την τουρκική σημαία, χτίζουμε παλάτια στις παρυφές του εγκαταλελειμμένου αεροδρομίου Λευκωσίας και είμαστε υποχρεωμένοι να ανεχόμαστε, λόγω γεωγραφικής θέσης, ως μόνιμους επισκέπτες τη Σάρα και τη Μάρα της γειτονιάς μας. Αυτό, όμως, που σίγουρα και κάτω από την επιφάνεια υπάρχει -και είναι αυτό που οι εξ Αθήνας ορμώμενοι τύποι δεν μπορούν να αντιληφθούν- είναι ο υγιής κοινωνικός ιστός κάτω από την επιφάνεια που συναντούν οι ταξιδιώτες. Υπάρχει Κύπρος πέραν από το Holiday Inn και το Hilton, υπάρχει δεμένη κυπριακή οικογένεια (σίγουρα πιο δεμένη από την αθηναϊκή) κάτω από τα αστραφτερά club των πόλεων, υπάρχουν άνθρωποι -και είναι η πλειονότητα- που δεν μίλησαν ποτέ με Ρώσο μαφιόζο, που δεν τον είδαν καν ποτέ!

 Σίγουρα στην Κύπρο κρατιόμαστε πολύ πιο σωστά ως κοινωνία από την απρόσωπη μαστουρωμένη ευρωπαϊκή οικογένεια, που συμπεριλαμβάνει και τον εν λόγω διευθυντή. Χωρίς θανάτους από ναρκωτικά, χωρίς καυσαέριο, χωρίς περιβαλλοντολογικά προβλήματα, χωρίς τσαντάκηδες και αυτοκινητοκλέφτες. Προτιμώ να μένω στην Κύπρο και ας με βλέπουν υποτιμητικά κάτι τυπάκια στο πέρασμά τους.

 Η Κύπρος ζει και λειτουργεί από το φιλότιμο των ανθρώπων της, που ενώ ξυπνούν με την τουρκική σημαία στον Πενταδάκτυλο και ενώ έχουν τα λεφτά να ζήσουν μια ασφαλή ζωή στα αθηναϊκά τζάκια, επιμένουν να μένουν στην ανασφαλή γλυκιά γη τους.  

ΥΓ. Το παρόν κείμενο γράφτηκε με πόνο καρδιάς και επειδή ο πόνος ήταν αβάσταχτος δεν μπήκα στη διαδικασία να πω πόση μαφία και διαφθορά έχει η Αθήνα, γιατί έτσι θα πυροδοτούσα και εγώ τις φωτιές της καχυποψίας που ανάβουν άλλοι.