Ταξικές Αταξίες

 Τον Ιούλιο στην Κύπρο έγινε κάτι τρομακτικό. Ίσως το πιο σημαντικό γεγονός των τελευταίων χρόνων μετά τη θυσία των Σολωμού και Ισαάκ. Οι Τούρκοι, επειδή έτσι τους ήρθε, ξύπνησαν μια μέρα και είπαν «δεν τους σπάμε τα νεύρα λιγάκι τους Έλληνες;» Καλοκαιράκι είναι, ζέστη έχει, κάθε ένα-δύο χρόνια είθισται ένα μικρο-επεισόδιο, ένας σκοτωμός, δυο-τρεις βανδαλισμοί, κάτι τέλος πάντων! Το τάιμινγκ ήταν όντως τέλειο. Παραμονή των συζητήσεων με φόντο τη λίμνη της Γενεύης μπούκαραν τα γιουσουφάκια, προχώρησαν τα βαρέλια λίγα μέτρα ικανά για να εγκλωβίσουν μερικές δεκάδες (ηρωικών) Κυπρίων που ζούσαν έτσι κι αλλιώς με την μπόχα της αναπνοής των στρατιωτών από την Ανατολία.Έγιναν έτσι γνωστά στο παγκύπριο τα Στροβίλια. Στο πανελλήνιο δεν νομίζω, πάντως, αφού ο Ρέππας δεν έχει καταφέρει ακόμη να προφέρει σωστά το όνομα της περιοχής. Τι λοιπόν είναι το συνταρακτικό; Μα φυσικά ότι κανενός δεν ίδρωσε το αφτί του. Έγιναν βεβαίως οι γνωστές ασυνάρτητες ασυνεννοησίες μεταξύ Αθήνας και Λευκωσίας, και το Μαξίμου ως είθισται είδε το θέμα ως τον κάλλο στο μικρό δακτυλάκι του κάτω δεξιού άκρου μπροστά στους καθημερινούς «πονοκέφαλους» της ελλαδικής καθημερινότητας, που είναι π.χ. αν θα φταρνιστεί ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος ή αν έχει καθυστερήσεις η «Ολυμπιακή»! Το μοναδικό κυπριακό πρόβλημα που ζητά λύση στην Αθήνα και με το οποίο θα ασχολιόταν πάνω από δέκα λεπτά ο Ρέππας, είναι αν ο Κύπριος παίκτης του Ηρακλή Κωνσταντίνου μετεγγραφεί στον ΟΣΦΠ και αν η ματαίωση της μετεγγραφής μπορεί να σκιάσει τις σχέσεις των προέδρων Κόκκαλη-Μυτιληναίου, οι οποίοι αγόρασαν από το ελληνικό κράτος την περίφημη Ελληνική Βιομηχανία Οχημάτων (ΕΛΒΟ) και θα φτιάξουν τώρα το νέο πανάκριβο άρμα του ελληνικού στρατού (μύλος η υπόθεση).

 Όσον αφορά τώρα στα Στροβίλια, οι Τούρκοι την πάτησαν θεαματικά και συνταρακτικά. Δεν ξέρω ακόμη πώς θα εξελιχθούν τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης, ενώ έγραφα την έποψη οι Στροβιλιώτες έστελναν εις μάτην επιστολές στον Προεδρεύων κ. Κυπριανού. Απέτυχαν όμως οι Τούρκοι στον πρώτο και μοναδικό τους στόχο: Να ασχοληθούμε μαζί τους! Ενώ αυτοί έπαιρναν τα Στροβίλια, εμείς παίρναμε σβάρνα τις παραλίες. Ενώ αυτοί ζητούσαν διακαώς ακόμη μια φορά να επιβεβαιωθούν, εμείς επιβεβαιώναμε την αναισθησία μας ασχολούμενοι με τη βουτιά της Τράπεζας Κύπρου.

 Είναι απίστευτα συνταρακτικό και συγκλονιστικό αυτό που συμβαίνει αυτή την εποχή στην κυπριακή κοινωνία. Για πρώτη φορά μετά την εξέγερση εναντίον των Άγγλων το ’55, έχω την αίσθηση πως έχουν τοποθετηθεί στην καθημερινή κοινωνική προτεραιότητα ζητήματα ποσώς διαφοροποιημένα από τις προκλήσεις των Τούρκων ή τις συνομιλίες «για λύση του Κυπριακού». Αυτά είναι ζητήματα τέταρτης προτεραιότητας. Πρώτη έρχεται η πτώση του ΧΑΚ, δεύτερη η επιλογή του ελληνικού νησιού για διακοπές, τρίτη το πού θα πάει ο Μαλέκος να κλωτσάει το τόπι και τέταρτη η εξακοσιοστή εβδομηκοστή πέμπτη παρτίδα σκάκι μεταξύ Κληρίδη-Ντενκτάς με φόντο την Κύπρο. Δεν ξέρω αν η απάθεια των Κυπρίων για το κυπριακό είναι σωστή ή όχι, δεν παύει όμως να είναι μια πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα η οποία χρήζει αναγνώρισης, ανάλυσης και τουλάχιστον αντιμετώπισης.

Το must και οι Ειδικές Εκδόσεις εδώ κι ένα μήνα βρίσκονται στα νέα τους γραφεία τα οποία, εκτός του ότι εκπληρώνουν με το παραπάνω τη ματαιοδοξία μας για γκλαμουριά και πολυτέλεια βρίσκονται εν μέσω ενός ατελείωτου και καθημερινού πάρτι, βρίσκονται δηλαδή στην περιοχή των «δισκοθηκών» στην Έγκωμη, στην καρδιά της «άλλης Κύπρου». Της Κύπρου των 18άρηδων, των τρυπημένων μυτών-αυτιών, των μηχανών, της κραιπάλης και του έρωτα. Έχω την αίσθηση πως αυτή η «άλλη» Κύπρος δεν πολυσυζητάει για Στροβίλια, ούτε καν για το must. Προχθές την Κυριακή, για παράδειγμα, έφυγα από το γραφείο μετά τα μεσάνυχτα (καλά ακούσατε) και ανοίγοντας την πόρτα αντίκρισα και πάλιν αυτό το ατελείωτο πάρτι που λέγαμε, στα φόρτε του. Καθώς διέσχιζα το δρόμο κρατώντας ως κλασικός φλώρος το χαρτοφύλακα, ένιωσα δεκάδες μάτια να με κοιτάζουν με απορία. Τι είναι τούτος, πάλι, ασφαλιστής ή πλασιέ της κόκα-κόλα; Ή μήπως της Δίωξης;

 Η αίσθηση απορίας και μόνον μου δημιούργησε το αίσθημα ότι μόλις κατέβηκα από τον Άρη. Και ο Άρης στη συγκεκριμένη περίπτωση ήταν τα γραφεία του must, ήταν και οι φάκελοι με τις πολιτικές έρευνες, που βρίσκονται αραδιασμένοι στο γραφείο μου, είναι τα σημειώματα από εταιρείες που θέλουν να μπουν στο χορό του ΧΑΚ και ψάχνουν για την εικόνα τους. Την εικόνα όμως της πραγματικής κυπριακής κοινωνίας νομίζω πως τη χάνουμε όντες εγκλωβισμένοι στα γραφεία.

 Παλιά, όταν ήμουν Σύμβουλος Επικοινωνίας της Κυβέρνησης Κληρίδη για να «πιάσω» τον παλμό των πολιτών εξαφανιζόμουν για μέρες από το γραφείο και την άραζα στα καφενεία. Των κομουνιστών, των εθνικοφρόνων, των γκέι, των γιάπηδων. Εκεί βρίσκεις τις πραγματικές ενασχολήσεις του κόσμου, εκεί υπάρχει η κυλιόμενη ποιοτική έρευνα των ομάδων συζητήσεων, όπου τα συμπεράσματα βγαίνουν χωρίς να τα καθοδηγείς, να τα αφεντεύεις. Το έχω ξαναγράψει. Η κυπριακή κοινωνία άλλαξε και θα συνεχίσει να αλλάζει. Στα σπλάχνα της δημιουργούνται στεγανές μικροκοινωνίες με συγκεκριμένες ομοιογενείς απόψεις και αντιλήψεις, οι οποίες σιγά-σιγά έχω την αίσθηση πως απομακρύνονται η μία από την άλλη. Δημιουργείται έτσι ένα παζλ, το οποίο δεν είναι σίγουρο πώς θα ταιριάζει στο μέλλον, διακινδυνεύοντας την κοινωνική συνοχή. Με λίγα λόγια, δεν ξέρω στο μέλλον πόσα κοινά θα έχουν οι νεόπλουτοι χρηματιστές με τους φιλότιμους ψαράδες από το Ζύγι και ούτε τι θα μπορεί να συζητήσει ένα φλωροπαίδι των γαλλικών και του nintendo με το μεγαλωμένο στις αλάνες του Μούταλλου πιτσιρικά. Την ίδια μέρα ο 18χρονος πιτσιρικάς της γειτονιάς του must θα βλέπει ως Ε.Τ. τη μεγαλοκυρία των κοσμικών στηλών και των Gucci; Θα μου πείτε, βέβαια, αυτά πάντα δεν υπήρχαν; Όχι σε τόσο έντονο βαθμό. Παλιά η μεσοαστική οικογένεια του Volkswagen ερχόταν και δημιουργούσε τον συνδετικό κρίκο των φτωχών με τους (λίγους τότε) μεγαλέμπορους.

 Τώρα, δημιουργούνται τάξεις διαφορετικών ταχυτήτων και ενδιαφερόντων. Η τάξη (των λίγων) που ενδιαφέρεται για τα Στροβίλια και η τάξη (των πολλών) που ενδιαφέρεται για την Τράπεζα Κύπρου και το Μαλέκο. Διερωτηθείτε εσείς σε ποια ανήκετε και θα τρομάξετε, όπως τρόμαξα κι εγώ...