Η ζωή είναι ωραία (για κάποιους περισσότερο)

«Η ζωή είναι ωραία...». Οι περισσότεροι από εμάς συμφωνούν με τον Μπενίνι, εκτός από τους συνανθρώπους μας που κουβαλούν σταυρό και πόνο. Η ζωή, βέβαια, είναι ωραία όταν είναι όπως τη θες και με βάση τις επιλογές που εσύ έχεις κάνει για τον εαυτό σου. Τέλος, η ζωή μπορεί να είναι πιο ωραία από τις επιλογές που εσύ έχεις κάνει, ακόμη καλύτερα, απ' εκεί που οι επιλογές σου σε έχουν οδηγήσει.

Ας πάρουμε το παράδειγμα του τέως μητροπολίτη Λεμεσού, Χρύσανθου. Η ζωή του εν λόγω επώνυμου μας συμπολίτη, πρώην κοινωνικού ταγού, ήταν πάντα ωραία. Δημοσιότητα με το τσουβάλι, χωρίς βιοποριστικό πρόβλημα, με τα χρυσοκέντητά του ρούχα τύπου Βερσάτσε, με τις βίλες του, τους υπηρέτες, τις Μερσεντές, την εξουσία να κρίνει ανθρώπους χωρίς να κρίνεται, τέλος με τα χόμπι του, έστω κι αν αυτά είχαν να κάνουν με χρηματιστήρια, επενδύσεις κλπ. Αυτού, λοιπόν, του ανθρώπου τα χόμπι οδήγησαν σε μια κοινωνική δυσμένεια, μια παραλίγο φυλάκιση. Αυτός, λοιπόν, ο άνθρωπος, από πνευματικός ηγέτης των Λεμεσιανών εξέπεσε να λέγεται ηγέτης χωρίς Λεμεσιανούς, χωρίς ποίμνιο.

Η Αδελφότητα της Ιεράς Συνόδου, όχι μόνο δεν τον ξύρισε, γδύνοντάς τον από τα τίμια ράσα, αλλά του έδωσε και την ευχέρεια να αναπαυθεί εν ειρήνη με μισθό και υπηρέτες. Δώσε, όμως, θάρρος στο Μητροπολίτη, να σου μπει και μες' το σπίτι! Ο τέως δεν αρκείται στο μισθό διευθυντή εταιρείας (ή τον τριπλάσιο μισθό πρωτοδιοριζόμενου καθηγητή ή τον πενταπλάσιο μισθό εργάτριας) και θέλει μισθό υπουργού, και μάλιστα άνευ χαρτοφυλακίου, αρμοδιοτήτων και εργασίας!

Η κοινωνική πρόκληση σημαντικής μερίδας των κατ' επίφασιν πνευματικών μας πατέρων, δεν ολοκληρώνεται με τον τέως Λεμεσού, αλλά επεκτείνεται σε νυν μοναχούς και εις αεί μονές, οι οποίες την έχουν δει βυζαντινά ανάκτορα με γρανίτες, πίδακες και ηλεκτρικά συρόμενες ατσάλινες εισόδους. Εγώ θέλω πραγματικά να ξέρω τι σόι μοναχισμόςείναι με κελιά - διαμερίσματα, DVD, δορυφορικές κεραίες και αποκωδικοποιητές της LTV. Αν προσθέσουμε και το 24ωρο room-service από τους δόκιμους, τότε απορώ πως και δεν είμαστε όλοι μοναχοί.

Να πω, βέβαια, την αλήθεια, πως είναι όντως μια δοκιμασία η γενειάδα, που οδυνατίζει το δέρμα (χρειάζεται έξτρα κολλαγόνο), όπως είναι και το μαύρο ριχτό ύφασμα ντάλα καλοκαίρι, αλλά μπρος τη χάρη του Θεού ας είναι να αρκεστούν στα κλιματιστικά. Πρέπει εδώ να παραδεχτώ πως η ντόλτσε βίτα του μοναχισμού δεν είναι μόνο κυπριακό προνόμιο, αφού όπως έβλεπα στο Μάκη Τριανταφυλόπουλο, και ο Μητροπολίτης Αττικής στα ησυχαστήριά του έφτιαξε πρόσφατα πισίνα τριάντα μέτρων. Πάντως, αν επέτρεπαν και ξυρισμένους παπάδες με παντελόνια αλά Aμέρικα, πιστεύω πως η Ιεροσύνη στην Ορθοδοξία θα ζούσε Βυζαντίου που έδιναν γραπτές εξετάσεις για πρόσληψη στον ιερό κλήρο. Θα διέλυε σε ζήτηση τη δημόσια υπηρεσία και τις τράπεζες!

Πάντως, όπως και σε άλλες κοινωνικές δομές, το σύστημα και στην περίπτωση της Εκκλησίας λειτουργεί και παράγει πνευματικό έργο, γιατί λίγοι, αλλά άριστοι πνευματικοί πατέρες δημιουργούν στο περιθώριο της χλιδής και της υπερβολής, κρατώντας σε συνοχή τον κοινωνικό ιστό που δέθηκε με την Εκκλησία. Το πρόβλημα είναι αυτοί οι άριστοι, εγκλωβισμένοι όντες, δεν μπορούν να καθαρίσουν τα σάπια από τα υγιή. Μέχρι να γίνει αυτό, η Εκκλησία θα είναι τραπεζίτης, ξενοδόχος, ζυθοποιός, κτηματομεσίτης, χλιδάτος και μουράτος. Το δε 30% της κυπριακής ζωής, θα το διοικούν τα εξώγαμά της (ο Θεός να με συγχωρέσει!).

Πέραν, όμως, των ιερωμένων, και για εμάς τους θνητούς η ζωή είναι ωραία... Τη στιγμή που γράφω αυτό το σημείωμα, έχω τις βαλίτσες (στην κυριολεξία) έτοιμες για το ταξίδι - εβδομάδα του μέλιτος. Πέραν, λοιπόν, της απόφασης να συμμαζευτώ στο σπίτι, νιώθω έτοιμος επιτέλους και για να ταξιδέψω χωρίς άγχος αν θα βγει το must και πως θα βγει. Με βλέπω, λοιπόν, αύριο αραχτό κάπου στον Ινδικό, να διαβάζω τα βιβλία που τόσο μου στέρησαν τα περιοδικά μου την τελευταία διετία. Καλές διακοπές, όπου κι αν είστε!

ΥΓ.: Ο Μαϊμουδισμός σε όλο του το μεγαλείο. Ο Σημιτικός ΟΠΕΚ έβγαλε βιβλίο με τίτλο «Ο κόσμος αλλάζει, εσείς;». Ο δε cafexpress είναι «Ανδρικό Προνόμιο!» Λίγη φαντασία παιδιά...