Τέλος Εποχής;

Όταν αποχαιρετιζόμασταν για σπουδές, δώδεκα χρόνια πριν, ήμασταν ένα τσούρμο φιλόδοξα και ανέραστα ψιλόλιγνα, επίδοξα φοιτητάκια, στα οποία ο φόβος του αγνώστου συγκρουόταν με τη φλόγα της εξερεύνησης άλλων χωρών, πολιτισμών, ανθρώπων. Η λύπη του αποχωρισμού της παρέας με την οποία ζούσαμε τα πιο χαβαλετζίδικα και ανέμελα χρόνια της ζωής μας, ήταν μια συναισθηματική παρανυχίδα κοντά στην αγωνία για το άγνωστο, τις σπουδές, τις νέες περιπέτειες, τις ονειρώξεις για έρωτες και γυναίκες που μόλις δουν τους Κυπρίους (τρομάρα μας) θα ξέστρωναν το κρεβάτι. Όσον αφορά στο τελευταίο, δεν ξέρω γιατί, αλλά όταν οι γενεές των νέων Κυπρίων ετοιμάζονται να κατακτήσουν τα δυτικά πανεπιστήμια, πάντα έχουν τις έμμονες ονειρώξεις ότι στα ξένα οι γυναίκες είναι «εύκολες», τρελαίνονται για το τριχωτό μας κορμί, το νεόπλουτο πολιτισμό μας και είναι όχι μόνο έτοιμες να πλαγιάσουν μαζί μας, αλλά και να ικανοποιήσουν τις ιδιαίτερες σεξουαλικές αναζητήσεις των εικοσάρηδων του ξερονησιού στην... τριγωνομετρία. Ε, λοιπόν, έχω τη γνώμη πως οι γυναίκες στα ξένα δεν είναι καθόλου πιο «εύκολες», ούτε ξέκωλα όπως νομίζουμε. Απλώς κάποιες από αυτές, αυτά που σκέφτονται σεξουαλικά τα κάνουν, όπως και αρκετές από τις συμπατριώτισσές μας πλέον (ευτυχώς). Το ίδιο συμβαίνει και για τους άντρες οι οποίοι όμως έχουν φτάσει στην ασυδοσία, αν κάποιος λάβει υπ' όψιν του το γεγονός πως ο γκεϊσμός έχει γίνει «μόδα» (όχι must ελπίζω). Σ' αυτό το σημείο να ξεκαθαρίσω πως δεν έχω κανένα πρόβλημα με το τι κάνει ο καθένας στην κρεβατοκάμαρά του, αλλά άλλο αυτό και άλλο να κουνιέσαι σαν φραπέ μέρα-νύχτα.

Ξεφύγαμε όμως και πρέπει να μην χάσω την αρχική μας γραμμή. Η παρέα, λοιπόν, του στρατού άρχισε σιγά σιγά εδώ και έξι χρόνια να επιστρέφει στη μαμάκα Κύπρο. Και επειδή το αίμα νερό δε γίνεται, κάθε κατεργάρης άρχισε να επιστρέφει στον πάγκο του. Και αν εξαιρέσουμε τον Τάσο, ο οποίος έμεινε να ψάχνει για το AIDS στο Γέιλ, το λοιπό καρέ συμπληρώθηκε, με αποτέλεσμα αν και με λίγα μαλλιά λιγότερα, με λίγους γκρίζους κροτάφους να κάνουν σιγά σιγά την εμφάνισή τους, η παρέα άρχισε να ζει μέρες του '88, όταν έκαναν σκασιαρχείο οι σκοποί για να χτυπήσουν Σουηδέζες στην Αγία Νάπα.

Γιατί, όμως, επέστρεψαν όλοι; Δεν μπορούσαν τα παραχαϊδεμένα χωρίς τη μαμάκα; Ήταν όλοι τους αποτυχημένοι στην ξενιτιά, χωρίς ζωή, λεφτά και ροκ εν ρολ; Μπα, όλοι πετυχημένοι μάς φαίνοντουσαν στα ξένα, όλοι με καλές σπουδές, μεγάλα συμβόλαια σε εταιρείες ή πανεπιστήμια, όλοι τους ακόμη και ερωτικά αποκατεστημένοι. Έχω την αίσθηση πως η μεγάλη επιστροφή της παρέας μου έχει να κάνει μ' ένα γενικότερο φαινόμενο που συμβαίνει την τελευταία δεκαετία στην Κύπρο. Παλιά η επιστροφή των φοιτητών γινόταν για λόγους συναισθηματικούς αλλά και πρακτικούς. Δεν σου έδιναν οι δυτικές χώρες την ευκαιρία να δουλέψεις, να ενταχθείς στη δική τους κοινωνία, την κοινωνία του Λονδίνου, της Νέας Υόρκης, του Μάντσεστερ, της Βοστώνης. Τα κράτη μέχρι και πριν από λίγα χρόνια είχαν μια περίεργη εσωστρέφεια ως αποτέλεσμα των προσφυγικών κυμάτων της πτώχειας αλλά και των ψυχολογικών υπολειμμάτων του πολέμου. Τότε επέστρεφαν οι Κύπριοι καταναγκαστικά, τώρα πιστεύω επιστρέφουν γιατί το θέλουν! Το θέλουν όχι μόνο λόγω συναισθηματικής έλξης για την οικογένεια και την πατρίδα, αλλά και λόγω της αλλαγής της κυπριακής κοινωνίας.

Το έχω ξαναγράψει, η κοινωνία της Κύπρου αλλάζει συνεχώς και αλλάζει όχι επειδή ακολουθεί ασθμαίνοντας τον υπόλοιπο κόσμο. Αλλάζει επειδή ένα κομμάτι της έχει ήδη ενσωματωθεί στον λοιπό κόσμο!

Έχει ενσωματωθεί ο τρόπος ζωής, ο τρόπος προσέγγισης της καθημερινότητας, ο τρόπος επικοινωνίας, έχει αλλάξει ο ρυθμός αποδοχής και αφομοίωσης της νέας παγκόσμιας τάξης πραγμάτων. Της τάξης του e-mail, του DVD, του WAP, του ηλεκτρονικού εμπορίου, της ζωής δίχως σύνορα, της δουλειάς ως μέσο ευχαρίστησης και όχι ως μέσο για εξασφαλισμένα γηρατειά.

Σήμερα στην Κύπρο μπορεί και να έχουμε την καλύτερη ποιότητα ζωής στην Ευρώπη! Ξυπνάμε δέκα λεπτά πριν τη δουλειά, ρουφάμε το espresso μας, πηγαίνουμε δουλειά χωρίς υπόγειο σιδηρόδρομο και τις μασχάλες του διπλανού για πρόγευμα, ενώ το μεσημέρι ο ύπνος δε λαμβάνει χώρα στέκοντας σε μια παμπ πίνοντας λίτρα μπύρας. Και ας μην αναφέρουμε τα σπίτια με τα τζακούζι και τις πισίνες που ο μέσος Ευρωπαίος τα βλέπει στις ταινίες, αλλά και όταν επισκέπτεται τη Μαρούλα την υπάλληλο στην Κύπρο. Επικοινωνία με το εξωτερικό γίνεται καλύτερα και από το να βρισκόμασταν σε Ιταλία ή Γαλλία, το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο έρχεται στην ώρα του, όλα τα κανάλια του κόσμου σερβίρονται έστω και με το αντίτιμό τους στο «πιάτο» μας, την ίδια ώρα που τα σαββατοκύριακα τα χιόνια και η θάλασσα βρίσκονται στην απόσταση που θα ήταν η δουλειά στο Λονδίνο. Τρώμε το ψαράκι μας, αναπνέουμε καθαρό αέρα κάθε μέρα, την ίδια ώρα που η Λευκωσία έχει περισσότερη νυχτερινή ζωή από το Στρασβούργο και τις Βρυξέλλες. Αν βέβαια για το μέσο τριαντάρη σε κάποια φάση η πιο πάνω ποιότητα ζωής γίνεται «βαρετή», κτυπάει ένα τραπέζι σε Ρουβά-Γαρμπή και έρχεται στα ίσια του. Μέχρι και ο Χοσέ Καρρέρας είναι προ των πυλών, αλλά όπως και να το κάνουμε το «βαρύ» πολιτιστικό ρεπερτόριο της Λυρικής Σκηνής και της Royal Opera δεν είναι και για κάθε βράδυ και ο συμβιβασμός της επίσκεψης για μια-δυο φορές το χρόνο δεν είναι και τόσο «συμβιβασμός»!

Η ζωή στην Κύπρο δεν είναι εύκολη, είναι μάλλον πολύ σκληρή αν σκεφτεί κάποιος τις αντιθέσεις που αντιμετωπίζει καθημερινά η κοινωνία. Τις αντιθέσεις της κατοχής με το lifestyle, του κιτς με την καπαισθησία, της ασχετοσύνης με την καλλιέργεια, του αυθορμητισμού με το δήθεν. Αυτές όμως οι αντιθέσεις και συγκρούσεις είναι πολύ λιγότερες απ' αυτά που προσφέρονται από αυτό το κομμάτι γης.

Συμπέρασμα: Η Κύπρος αλλάζει, εγώ χαίρομαι που ζω αυτή την αλλαγή, απολαμβάνω που η νέα γενιά ζούμε εδώ επειδή το γουστάρουμε. Επειδή την αλλαγή και την ικανοποίηση της απόλυτης ποιότητας ζωής με όλες τις ανέσεις και τις ευκαιρίες τη ζει πλέον ένα κομμάτι γης που τόσο πολύ τις στερήθηκε. Να μην βλέπαμε και αυτή την κωλοσημαία στον Πενταδάκτυλο κάθε πρωί...