Διάθεση και αισθητική

Έχω φτάσει τελικά στο συμπέρασμα ότι η ζωή είναι θέμα διάθεσης και αισθητικής. Είναι αυτές τις στιγμές που, η γη μυρίζει άνοιξη, τα ξεδιψασμένα, επιτέλους, χωράφια ανθίζουν, οι γυναίκες διακατέχονται ξαφνικά απ’ αυτή τη δαιμονισμένη διάθεση για ερωτικά παιγνίδια και οι άντρες χαμένοι προσπαθούν να μαζέψουν τις ορμόνες τους. Σε τέτοιες στιγμές αισθάνεσαι αυτή την παρόρμηση να ανοίξεις το αυτοκίνητο και να πάρεις τα βουνά και τα λαγκάδια. Τότε είναι που παθαίνεις και τη μετάλλαξη και εκεί που πριν από μια βδομάδα έμοιαζες με τον Χάνιμπαλ, τώρα το παίζεις Σεφέρης.

 Θέμα διάθεσης, λοιπόν, η ζωή, αφού η όλη αντιμετώπιση των καταστάσεων της καθημερινότητάς μας στηρίζεται αποκλειστικά σ’ αυτήν. Με τη θετική διάθεση αποφεύγουμε τα εγκεφαλικά όταν σε μια μέρα, εκεί που όλα πάνε στραβά, έρχεται και ο Παναθηναϊκός να τρώει τέσσερα από τους Γαύρους. Εκείνη την κρίσιμη στιγμή του τέταρτου γκολ και ενώ οι Ολυμπιακοί σού φωνάζουν «Πάολο θεέ, πάρε την ΠΑΕ», εκεί λες «δεν πηδιούνται όλοι, εγώ να ’μαι καλά». Γιατί αν με το πρώτο αδιέξοδο στην επιλογή εξωφύλλου κτύπαγαν οι αρτηρίες κόκκινο, τότε η ζωή μας θα πήγαινε βόλτα. Αντ’ αυτού, κλείνεις το γραφείο, παίρνεις τους δικούς σου ένα τηλέφωνο να δεις αν είναι καλά και εκείνη τη μυρωδάτη ώρα της άνοιξης -μεταξύ 6 με 7 το απόγευμα-, όταν ο ήλιος υποχωρεί και το αεράκι φέρνει την ευωδιά της ανθισμένης λεμονιάς στα ρουθούνια σου, εκείνη ακριβώς την ώρα συνειδητοποιείς την αξία της στιγμής και την ομορφιά της ζωής.

 Εκείνη την ώρα είναι συνήθως που παίρνεις αποφάσεις που δεν έχουν γυρισμό. Ότι θα παντρευτείς, ότι θες παιδί ή και ότι θες να χωρίσεις, υπερπηδώντας αδιέξοδα που το Φεβρουάριο σου φαίνονταν Γολγοθάς και τοίχος του Βερολίνου μαζί. Είναι οπότε θέμα διάθεσης -ή πρέπει να είναι- οι μεγάλες αποφάσεις. Όταν δεν τις προσεγγίσεις επιφανειακά και θετικά, τότε σημαίνει πως ακόμη δεν είσαι σε θέση ουσιαστικά να τις αγγίξεις. Σκέφτεται, λοιπόν, κάποιος να κάνει πρόταση γάμου. Να αναλογίζεται, δηλαδή, αν είναι στ’ αλήθεια αυτό το άτομο το κατάλληλο να του δοθεί για μια ζωή, αν θα μπορεί να ζήσει μαζί του στο ίδιο κρεβάτι, να ανέχεται να πηγαίνουν τουαλέτα μαζί και να της μαζεύει τα εσώρουχα από το πάτωμα. Αν μπεις σε τέτοιους διαλογισμούς νομίζω πως είναι καλύτερα να το αφήσεις για άλλη φορά!

 Οι μεγάλες αλλαγές στη ζωή νομίζω πως χρειάζονται πάντα μικρές, επιφανειακές, δεδομένες και σταθερές αποφάσεις. Θυμάμαι το πρώτο μου βράδυ στο Λονδίνο, όταν πήγα για μεταπτυχιακό, μετά από την εμπειρία των πέντε χρόνων στην άναρχη Αθήνα και του ενός, ακόμα, χρόνου στην Dolce Vita της Λευκωσίας ως ασκούμενος δικηγόρος. Ξάπλωσα τα μεσάνυκτα στο κρεβάτι ενός δωματίου 1×2m² και αναρωτιόμουν πώς πήρα τόσο επιφανειακά μια απόφαση αλλαγής ζωής, μιας αλλαγής που σήμαινε για μένα στροφή 180 μοιρών. Αν μπορούσα να φανταστώ σ’ εκείνη τη στιγμή της απόγνωσης πώς θα ήταν το πρώτο βράδυ στο Λονδίνο, δεν θα έμπαινα ποτέ στο αεροπλάνο και θα έχανα ίσως την πιο μεστή από γνώσεις και εμπειρίες χρονιά της ζωής μου.

 Με την ίδια ελαφρότητα και διάθεση θα πάω στην εκκλησία για το γνωστό, χορό τον ερχόμενο Ιούνη και με την ίδια αμέλεια θα ήθελα άμεσα ένα παιδί. Γιατί αν καθίσει να μου αναλύσει κάποιος τα ξενύχτια και τα ξεσκατώματα μαζί με τις αρρώστιες του νεογνού, σίγουρα θα πεθάνω άκληρος από το φόβο της αντιμετώπισης τέτοιων καταστάσεων.

 Η ζωή, από την άλλη, είναι και θέμα αισθητικής. Αισθητικής απέναντι στη ζωή σου, αλλά και τη ζωή των άλλων. Γιατί η αισθητική είναι κάτι που δεν επηρεάζει μόνο εμάς, αλλά και τον δίπλα και τον παραδίπλα. Αν εγώ αποφασίσω να βρίζω στο γραφείο, η αισθητική μου προσέγγιση στη δουλειά θα οδηγήσει πολλούς, στην καλύτερη περίπτωση, σε άλλη δουλειά. Ή αν, ακόμα, ένας πολιτικός αρχηγός επιμένει να ντύνεται σαν βλάχος και να συμπεριφέρεται σαν βοσκός με διάλεκτο βαρυποινίτη, η αισθητική του θα επηρεάσει έναν ολόκληρο λαό και τη διάθεση αυτού του λαού για να μετοικήσει από την Κύπρο.

 Την ίδια ώρα υπάρχουν επαγγελματίες βοσκοί, που με την αρχοντιά τους και τη συμπεριφορά τους απέναντι στη ζωή σε εμπνέουν να τρέξεις στα παραδοσιακά επαγγέλματα. Στον προεκλογικό αγώνα που διανύουμε, δυστυχώς, κυριαρχεί η αισθητική της περασμένης δεκαετίας. Ξύλινος λόγος, καλοκουρδισμένες γλώσσες, λαμέ κουστούμια με κλαδωτές γραβάτες και λεξιλόγιο χιλίων λέξεων. Η πλειονότητα των υποψηφίων μάλλον μάς κάνει να αναπολούμε την πολιτική ζωή του ’60 όπου, απ’ ό,τι βλέπω στις μαυρόασπρες φωτογραφίες, τα νυν γερόντια ήταν τότε ραφιναρισμένοι Bon Viveur με τρίκουμπα σακάκια, μονόχρωμες γραβάτες, καλογυαλισμένα παπούτσια και κυρίες-μοντελάκια (είδε κανείς την Ειρήνη Κληρίδη τι κούκλα που ήταν;).

 Ήταν εκείνη την εποχή που ο Μακάριος περιστοιχιζόταν από τον Τάσσο-γιάπι-Παπαδόπουλο, τον Πολύκαρπο-μάγκα-Γιωρκάτζη, τον Γλαύκο-σοφιστικέ-Κληρίδη και άλλα τοπ μόντελς. Τώρα; Κοιτάξτε γύρω σας τους πολιτικούς και αναρωτηθείτε ποιον θα πέρνατε έξω και θα έδενε με την παρέα σας. Αν δεν βρείτε κανένα, τότε θα καταλάβετε την αισθητική στην πολιτική Κύπρο. Είναι ίσως θέμα αισθητικής η Λευκή Ψήφος...