Ένας must χρόνος!

Δεκαοκτώ μήνες πριν, ήμουν ακόμα ένας εξωτερικός Σύμβουλος Επικοινωνίας της Κυβέρνησης Κληρίδη, όταν αποφάσισα ότι είχε έρθει η μεγάλη ώρα! Να πραγματοποιήσω ένα όνειρο ζωής, να «γεννήσω» το δικό μου περιοδικό. Η συγκεκριμένη αναζήτηση δεν πήγαζε (μόνο) από το ψώνιο να γράφω αυτό το σημείωμα, ούτε από τον ευσεβοποθισμό να ζήσω πλούσιος σ’ έναν «αστραφτερό» κόσμο. Άλλωστε, στα είκοσι οκτώ μου είχα ήδη κάνει το πρώτο περπάτημα σε τεντωμένο σκοινί, όταν ανέλαβα την προεκλογική εκστρατεία του Προέδρου Κληρίδη και (ευτυχώς για μένα) έχασα τον ύπνο μου, αλλά κέρδισε ο υποψήφιος.

Το βήμα της δημιουργίας ενός νέου εντύπου μαζικής κυκλοφορίας, το οποίο θα προοριζόταν να καλύψει ένα κενό στην αγορά της μικρούλας Κύπρου, να ξεδιψάσει μια ανάγκη για ένα έντυπο εντελώς διαφορετικό στη φιλοσοφία, την προσέγγιση, την οπτική γωνία, δεν ήταν τότε κατανοητό ούτε και από τους επαγγελματίες του χώρου. Τότε, λοιπόν, όπως κάθε παιδί της «μαμάς του» ανακοίνωσα στην οικογένεια πως φεύγω από την γκλαμουριά του προεδρικού και των υπουργών, κατευθυνόμενος σ’ έναν αβέβαιο χώρο, που έπρεπε να δημιουργήσω σε λευκό χαρτί. Η συνήθης αντίδραση της μαμάς: «Πού πας, γιε μου, να βασανιστείς ενώ είσαι στον Όλυμπο;». Αφού ξεπέρασα, με τη χρήση ωτοασπίδων, τα (λογικά) οικογενειακά επιχειρήματα για το πόσο συναρπαστική είναι η δουλειά με τον κυβερνητικό εκπρόσωπο και τον πρόεδρο της Δημοκρατίας και πού θα «βουτούσα» σε νερά με «άγριους καρχαρίες» και λοιπά σαρκοφάγα όντα, προχώρησα στο δεύτερο στάδιο. Γνωστοποίησα, λοιπόν στον Άντη ότι προχωρώ σε αυτό που συζητούσαμε εδώ και δύο χρόνια, θέτοντας του το δίλημμα αν θα ακολουθήσει. Ο Άντης δεν είναι, μόνο, ο καλύτερος μάνατζερ που έχω γνωρίσει, είναι και ο μόνος που μπορεί να συνδυάζει με απίστευτη ευκολία το όραμα με τους αριθμούς, το συναίσθημα με τη δυνητικότητα. Είπαμε ότι ξεκινάμε, και με το «ξεκινάμε» οι φωτογραφίες των εγκεφαλικών μου παραστάσεων άρχισαν να μπαίνουν κάτω, να σχηματοποιούνται με δομή, αρχή και τέλος, με χρώμα και παρουσία.

 Βέβαια, τη μορφή την έδωσαν οι πρώτοι επαγγελματίες που έγιναν κοινωνοί των σκέψεών μου για ένα περιοδικό με αρχή και τέλος, με προσιτή ύλη για τον μέσο τριαντάρη, για το πρώτο κυπριακό έντυπο που θα τρέχει με την ταχύτητα αυτής της κοινωνίας που δημιουργεί, οραματίζεται, βιώνει και παλεύει, της νέας κυπριακής κοινωνίας που δεν κωλώνει, δεν συμβιβάζεται, αλλά απαιτεί και διεκδικεί, που ερωτεύεται και θαυμάζει, που σπάει τα κληρονομικά ταμπού της σεμνοτυφίας και της υποκρισίας του σεξ χωρίς φως…

 Είναι κάποιες στιγμές που μόλις δεις τον άλλο στα μάτια ξέρεις τι θα βγει από το στόμα του, αυτές οι στιγμές όπου ξαφνικά νιώθεις τη χημεία που σου τυχαίνει μια φορά κάθε δέκα χρόνια. Αυτό ένιωσα όταν συναντήθηκα για πρώτη φορά με τη Μυρτώ και το Γιώργο. Τους ξεκίναγα μια πρόταση για το πώς ήθελα το περιοδικό και την τελείωναν αυτοί, λες και ήμασταν τρία σ’ ένα κάτι σαν σαμπουάν.

Η συνεργασία μου με τους σχεδιαστές του must, τον Γιώργο και τη Μυρτώ πέρασε από χίλια κυματιστά συναισθήματα, από άπειρες στιγμές λύπης, έντασης, αλλά και ευχαρίστησης γι’ αυτό που κάναμε. Πέρασε από την απόρριψη όταν επιστρέφαμε με τον Γιώργο από την Αθήνα, όπου μας συμπεριφέρθηκαν σαν βλάχους που πήγαν να φτιάξουν φοιτητικό περιοδικό, αλλά και τη δικαίωση όταν λίγους μήνες μετά οι ίδιοι οι εκδότες μας άνοιγαν τις πόρτες μένοντας έκπληκτοι με το πρώτο τεύχος του must.

Ένα μόνο πράγμα φέρω βαρέως από τη γέννηση του must και δεν είναι άλλο από τον ξενόγλωσσο τίτλο του. Μου είναι ομολογώ, δύσπεπτο ακόμη το γεγονός ότι εγώ, ένας τυπάκος με φιλιππική αρθρογραφία κατά των ξενόγλωσσων εκφράσεων και της κατάχρησης της αγγλικής στο καθημερινό μας λεξιλόγιο, ήρθα να προσθέσω μια ακόμη ξενόφερτη λέξη στην κυπριακή καθημερινότητα. Πρέπει, όμως, εδώ να ομολογήσω πως για τις ολόκληρους μήνες ζούσαμε όλος ο πρώτος πυρήνας του περιοδικού σε μια διαρκή σπαζοκεφαλιά, ψάχνοντας για ελληνικό όνομα. Εδώ πήρα και την πρώτη μου κρυάδα ως επιχειρηματίας! Το περιοδικό για να έχει περισσότερες ελπίδες επιτυχίας δεν μπορούσε να φέρνει τους συναισθηματισμούς μου για τη γλωσσολογική εκπόρευση του τίτλου του και η λέξη must είχε τρομερή απήχηση στις ομάδες συζήτησης για την απόφαση του ονόματος! Ήταν η πρώτη που μπήκε πριν καν αρχίσω το ταξίδι!

Το must, πιστεύω πως άνοιξε δικούς του δρόμους στα εγχώρια έντυπα Μέσα. Ήταν το πρώτο περιοδικό που πίστεψε στη δυνατότητα εκτύπωσης κυπριακών περιοδικών πολυτελείας στην Κύπρο! Όταν ορισμένα άλλα έντυπα κοκορεύονταν ως άλλοι αρχοντοχωριάτες ότι τυπώνονταν «στην Αθήνα», το must τυπώθηκε στην Κύπρο και η εν συνεχεία εγχώρια εκτύπωση των υπολοίπων ήρθε να δικαιώσει την επιλογή μας. Το must ήταν επίσης το πρώτο περιοδικό του οποίου επτά στα δώδεκα εξώφυλλα κατά τον πρώτο χρόνο έκδοσης ήταν κυπριακά (60%), αποδεικνύοντας πως και οι Κύπριες γυναίκες μπορούν να είναι κούκλες, να τις βλέπουμε στα περίπτερα δίπλα από Ελληνίδες και ξένες χωρίς να έχουν τίποτα να ζηλέψουν!

 Βέβαια, όσον αφορά στη ξένη ειδησεογραφία, το περιοδικό μπορεί να καυχιέται ότι συμβαδίζει με τον διεθνή Τύπο ξεπερνώντας σε επικαιρότητα μάλιστα, αρκετές φορές και αυτόν τον ελλαδικό περιοδικό τύπο (βλέπε αφιέρωμα σε περιοδικό James Bond που το must ήταν το πρώτο πανελλήνια κλίμακα περιοδικό που παρουσίασε κατ’ αποκλειστικότητα την ταινία). Το must κατέχει, αν δεν κάνω λάθος, το ρεκόρ της μεγαλύτερης έκδοσης περιοδικού που τυπώθηκε ποτέ στην Κύπρο, αφού το επετειακό τεύχος μας με 356 σελίδες του χαρακτηρίστηκε — και είμαι περήφανος γι αυτό- ως «ένα συλλεκτικό τεύχος που δεν θα πρέπει να λείπει από καμία βιβλιοθήκη». Οι καινοτομίες είναι πολλές, όπως και πολλές είναι οι ώρες που δουλέψαμε όλοι μας στις Ειδικές Εκδόσεις για να μπορούμε να γράφουμε αυτό το σημείωμα περήφανοι, κάνοντας το κέφι μας σ’ ένα τέτοιο έντυπο, αλλά και χαρούμενοι αφού όλο αυτό το κέφι δεν το κάνουμε για να το διαβάζουμε μόνοι μας με τους κολλητούς, αλλά γίνεται κοινωνός του ενθουσιασμού μας ένα ευρύ αναγνωστικό κοινό που πληρώνει για να μας διαβάσει, να μας χαρεί. Θα συνεχίσουμε να κάνουμε το κέφι μας για πολύ καιρό, όσο αυτό θα είναι must για εμάς...

Υ.Γ. Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον κ. Κώστα Χ’ Κωστή για την εμπιστοσύνη που έδειξε στο πρόσωπό μου, είναι από τις λίγες προσωπικότητες που με κλειστά μάτια εμπιστεύεται νέους ανθρώπους. Είναι τιμή μου η ευτυχής συγκυρία να έχω πραγματική φιλία με τον πιο στενό συνεργάτη μου, Άντη Χ’ Κωστή. Χωρίς το Γιώργο Χατζηλοΐζου και τη Μυρτώ Φεραίου το must δεν θα ήταν αυτό που είναι σήμερα. Ευχαριστώ τους συνεργάτες μου Αντρέα (ο πρώτος υπάλληλος των Ειδικών Εκδόσεων), Σούλα, τη γλυκιά μου Ιωάννα, Μαριλένα, Αντρέα Δημητρόπουλο, Θανάση, Κάτια, Μύρια, Άρη, Νέαρχο, Ειρήνη, γιατί με εμπιστεύτηκαν τότε, αλλά και τη Χριστίνα, Κωνστάντια, Ντέσση που με ανέχτηκαν μετά. Το Χρίστη για τις ώρες που μοιραζόμασταν την κάθε μας σκέψη...