Ο πιο αδύναμος κρίκος

 Μετά το κτύπημα της 11^ης Δεκεμβρίου, όλοι οι Κύπριοι ειδήμονες έπεσαν να αναλύουν πόσο μαύρα θα είναι τα πράγματα για την ανθρωπότητα, πόσο θα αλλάξει η ζωή μας μετά την κατάρρευση της… Αμερικής (!), πόσο θα βυθισθεί στο σκοτάδι η κυπριακή οικονομία και αλλά τινά πεσιμιστικά. Βέβαια, τους Κύπριους αναλυτές τους τροφοδοτούσαν οι Ελλαδίτες «εμπειρογνώμονες» των «παραθύρων» που μέχρι και κατάρρευση της αμερικανικής «αυτοκρατορίας» ονειρεύονταν, αλλά και μακρά περίοδο μεσαίωνα και κάμψης της οικονομίας. Για να πούμε, βέβαια, και του στραβού το δίκιο, και οι ίδιοι οι Αμερικανοί προέβλεπαν τουλάχιστον μια περίοδο πολιτικής, αλλά και οικονομικής ύφεσης, που θα άγγιζε και το τέλος του 2002.

 Οικονομολόγος δεν είμαι ούτε και διεθνολόγος, αν και ήταν το απωθημένο μου ως φοιτητής, με την κοινή λογική όμως ενός ενημερωμένου πολίτη, είναι πέραν κάθε αμφιβολίας εμφανές πως όλοι οι καταστροφολόγοι που εμφανίσθηκαν μετά τις 11 Σεπτεμβρίου έχουν ήδη διαψευσθεί. Ούτε το τέλος της Αμερικής ήρθε, ούτε κτύπησαν ξανά οι τρομοκράτες, ούτε και τόσο ανίκητοι ήταν, ούτε και οι ΗΠΑ λύγισαν μετά το φονικό κτύπημα, και τέλος το πιο ευχάριστο, ούτε οι «πυρινοκίνητοι» ειδικοί επιβεβαιώθηκαν για πυρηνικές καταστροφές στο Πακιστάν, στο Αφγανιστάν και στις ΗΠΑ.

 Αυτό, όμως, που επιβεβαιώθηκε περίτρανα είναι η λειτουργία ενός άτυπου παγκόσμιου συστήματος ασφάλειας, το οποίο λειτουργεί σε μεγάλες καταστροφές και επαναφέρει την ανθρωπότητα σε μια μίνιμουμ λογική που διασφαλίζει τη λειτουργία του παγκόσμιου συστήματος είτε αυτό είναι πολιτικό είτε είναι οικονομικό είτε είναι, τέλος, πολιτισμικό. Αυτά τα αντισώματα λειτούργησαν και έφεραν τους παγκόσμιους ταγούς πιο κοντά μετά την καταστροφή και προ του φάσματος της κατάρρευσης του συστήματος. Θυμηθείτε μόνον πόσο κοντά ήρθαν σε συνεργασία οι Αμερικανοί με τον «σκληρό Πούτιν», με το μέχρι πρότινος εχθρικό καθεστώς της Τεχεράνης, αλλά και ακόμη και με τους παλαιστίνιους, βραχυκυκλώνοντας τα εβραϊκά λόμπι.

 Όσο και αν ακούγεται μακάβριο και κυνικό, είναι αλήθεια πως η μεγάλη καταστροφή στο WTC είχε και τα θετικά στοιχεία της. Πρώτα απ’ όλα προσγείωσε την αλαζονεία των ΗΠΑ, οι οποίες συνειδητοποίησαν για πρώτη φορά μετά το τέλος του ψυχρού πόλεμου πως και ο τελευταίος φίλος στη γη είναι γι’ αυτούς πολύτιμος και δεν μπορούν να μην τον παίρνουν στα σοβαρά. Η καταστροφή και οι στάχτες του εγωισμού της παγκόσμιας υπερδύναμης έκανε τον δυτικό κόσμο να συνειδητοποιήσει πως η τρομοκρατία δεν είναι κρατική και εθνική, αλλά μπορεί να προέρχεται από μια ολιγομελή ομάδα παρανοϊκών δολοφόνων που δημιουργήθηκαν μέσα από εντάσεις, τις οποίες ο δυτικός κόσμος ενώ είχε τη δύναμη να κατευνάσει τις άφησε να διαιωνίζονται. Μέσα από αυτή τη διαπίστωση, ο πολιτισμένος κόσμος θα προσπαθήσει να διευθετήσει χρόνιες διάφορες που μέχρι τώρα τους άφηναν από αδιάφορους (Κυπριακό) μέχρι και αναποφάσιστους (Παλαιστινιακό).

 Στην οικονομία έχω την αίσθηση πως η κρίση του τελευταίου τριμήνου απλώς θα επιταχύνει την ανάκαμψη των παγκόσμιων αγορών, κι αυτό αφού βοήθησε στην οριστική κατάρρευση των αδύναμων κρίκων στις επιχειρήσεις, αυτών δηλαδή που κατέρρεαν αλλά δεν έκλειναν το μαγαζί δημιουργώντας χώρο για ανάπτυξη υγιών εταιρειών, ή στη δημιουργία νέων δυναμικών στην τοπική ή και παγκόσμια οικονομία. Η παγκόσμια κρίση ήταν κάτι σαν σεισμός μεσαίου μεγέθους όπου τα ετοιμόρροπα κτίρια πέφτουν, ενώ τα υγιή απλώς καταπονούνται λίγο και αναδεικνύονται από το χώρο που τους κάνουν αυτά που καταρρέουν. Όλα αυτά υπό την προϋπόθεση ότι δεν υπάρχει μεγάλος μετασεισμός…

 Το τελευταίο διάστημα με απασχολεί η καταγραφή των κατά καιρούς Κασάνδρων, που αναφέρονται επί πάντως επιστητού. Είτε αυτό είναι στον επαγγελματικό μου χώρο όπου μας έδιναν στο «must», πριν τρία χρόνια, μόλις έξι μήνες λειτουργία, είτε είναι στην Πολιτική, όπου πριν από δέκα χρόνια όταν κάποιοι σοφοί συμπολίτες μας χάραζαν την ευρωπαϊκή στρατηγική ως τη μοναδική διέξοδο της Κύπρου από τα πολλαπλά πολιτικά προβλήματα της, κάποιοι οδύρονταν είτε εναντίον αυτής της πολιτικής ή (ακόμη χειρότερα) προεξοφλούσαν πως «Δεν θα μας αφήσουν ποτέ να μπούμε στην Ευρώπη». Όλοι αυτοί είναι οι ίδιοι που αντί να αναγνωρίσουν τα αλλεπάλληλα λάθη στις εκτιμήσεις τους, είναι οι ίδιοι που θέλουν τώρα να εγκολπισθουν την επιτυχία και τη σωφροσύνη των άλλων, είναι οι ίδιοι που ταυτόχρονα «δεν το πολυπιστευουν» ότι υπογράφουμε ένταξη σε δέκα μήνες, είναι οι ίδιοι που ακόμη μουρμουρούν μέσα στη μεψιμηρία τους για κίνδυνους στην ευρωπαϊκή πορεία από τις συναντήσεις Κληρίδη Ντενκτάς. Ήραν δε οι πρώτοι που μίλησαν καταστροφολογικά μετά την 11^η Σεπτεμβρίου και φοβόντουσαν περαιτέρω ανάδειξη ως «περιφερειακή δύναμη» της Τουρκίας. Αυτούς τους ίδιους του τύπους, όπου πολλοί είναι φίλοι και γνωστοί μου, δεν τους αντέχω τώρα τελευταία, δεν αντέχω τη συνεχή αμφισβήτηση χωρίς προτάσεις και επιλογές, δεν αντέχω τη μιζέρια της ήττας πριν τον πόλεμο, συγχαίνομαι την ξερόλα όταν είσαι εκ του ασφαλούς έξω από το παιγνίδι των αποφάσεων. Η παγκόσμια κρίση ήταν κάτι σαν σεισμός μεσαίου μεγέθους όπου τα ετοιμόρροπα κτίρια πέφτουν, ενώ τα υγιή απλώς καταπονούνται λίγο και αναδεικνύονται από το χώρο που τους κάνουν αυτά που καταρρέουν. Είναι ο ίδιος κρίκος που δεν μας αφήνει να πιστέψουμε στα θετικά που μπορούμε να επιτύχουμε, στα επιτεύγματα που ως κοινωνία μπορούμε να επιτύχουμε.

 Σε λίγα χρόνια ίσως δικαιωθούν αυτοί που μετρημένοι πίστεψαν σε οράματα με μακροχρόνιους σχεδιασμούς. Ελπίζω δε πως κάποια μέρα θα εμφανιστούν και αυτοί που ξημεροβραδιάζονταν σε γραφεία και αεροπλάνα τα τελευταία οκτώ χρόνια, για να λέμε εμείς οι υπόλοιποι πως θα γίνουμε το 2002 «Ευρωπαίοι»…Εύχομαι καλύτερο νέο έτος.