Δημήτρης Λοττίδης
Διαβάζοντας στο «Wallpaper»* Μαΐου το αφιέρωμα για την Αθήνα και την προετοιμασία της πόλης για το 2004, εντυπωσιάστηκα με το πόσο άλλαξε η εικόνα της Ελλάδας τα τελευταία 2-3 χρόνια. Aκόμη και οι δύσπιστοι Άγγλοι δημοσιογράφοι τη βλέπουν να αλλάζει προς το καλύτερο, να ομορφαίνει, να αποκτά χιούμορ, αλλά και ευρωπαϊκή λάμψη. Το «Wallpaper» έχω να το διαβάσω από πέρσι, μετά από εκείνο το προβοκατόρικο εναντίον της Κύπρου άρθρο που μας παρουσίαζε λίγο πολύ ως αράπηδες, ανατολίτες, που θέλουμε να εκμεταλλευτούμε τους δύστυχους Τούρκους. Αυτή τη φορά το εν λόγω περιοδικό κατάφερε να με εκπλήξει θετικά με τη θετική προσέγγισή του για την Αθήνα, τη γνώση της σημερινής κατάστασης και την ασφαλή πρόβλεψη για την επιτυχή ολοκλήρωση των έργων που μεταμορφώνουν την πόλη των Ελλήνων.
Ενώ, λοιπόν, όλα φαίνονται ειδυλλιακά -η Ελλάδα προχωρεί μπροστά, η Κύπρος είναι σχεδόν στην Ένωση, ο Ανάν έσκασε μύτη στη Λευκωσία, ακόμη και οι Tούρκοι της Άγκυρας θέλουν να λυθεί το Κυπριακό-, ενώ λοιπόν όλα μας πηγαίνουν ελληνικά, όλο και περισσότερο νιώθω πως κάτι θα μας στραβώσει στο τέλος, ότι το όλο σκηνικό is too good to be true.
Σκεφτείτε, λοιπόν, το περιβάλλον στο οποίο θα ζούμε με μέτριες προβλέψεις σε τρία χρόνια: H Κύπρος θα βρίσκεται στην Ευρωπαϊκή Ένωση, έχοντας στείλει τους ευρωβουλευτές τις στις Βρυξέλλες, ενώ οι πρώτοι Κύπριοι τεχνοκράτες θα έχουν ήδη προσληφθεί στους μηχανισμούς των Βρυξελλών. Τα ταξίδια προς Αθήνα θα γίνονται με αεροπλάνα-λεωφορεία, δηλαδή με χαμηλού κόστους αερογραμμές και χωρίς διαβατήριο θα μπαίνουμε στην αναγεννημένη -από τους Ολυμπιακούς- Αθήνα. Στην Κύπρο οι αυτοκινητόδρομοι θα έχουν τελειώσει, όπως και το Νοσοκομείο Λευκωσίας, η πλατεία του ΓΣΠ θα ολοκληρωθεί και Λεμεσός-Λάρνακα-Πάφος θα εξωραΐζονται με ευρωπαϊκά κονδύλια. Με ή χωρίς λύση οι σχέσεις με την Τουρκία θα διανύουν χαμηλούς τόνους -η τελευταία θα θέλει να τη βοηθήσουμε στη δική της ένταξη. Στην πολιτική θα εμφανιστούν νέα πρόσωπα και θα φύγουν οι Γιάγκου, Ματσάκης, Πιττοκοπίτης.
Η Στασικράτους στη Λευκωσία θα έχει ήδη πεζοδρομηθεί, ενώ θα έχουν ήδη κάνει την εμφάνιση τους καταστήματα των Louis Vuitton, Armani, Channel, Dolce & Gabbana κ.ά. Τα μεγάλα ευρωπαϊκά πολιτιστικά events θα έχουν πλέον στην ατζέντα τους και ένα πέρασμα από την Κύπρο και η Βίσση θα έρχεται για μία ολόκληρη σεζόν να τραγουδήσει στην (ευρωπαϊκή) Κύπρο! Ακόμη και η κόρη της Φραντζέσκας θα αρχίσει να συνειδητοποιεί πόσο την εκμεταλλεύτηκε ο ΑΝΤ1 για να ανεβάσει τηλεθέαση απέναντι από το bar! Γενικά, σε τρία χρόνια θα μας απασχολούν άλλα πιο «βαρετά» ευρωπαϊκά προβλήματα, όπως τα ναρκωτικά, οι αυτοκτονίες (από ανία;), το AIDS, η εγκληματικότητα και η ανεργία!
Όλα τα πιο πάνω δεν σας φαίνονται παλαβά; Σε μια χώρα όπου είναι βίωμά της να ασχολείται με την επιβίωσή της απέναντι στους Τούρκους, το σοκ ότι δεν θα υπάρχει πλέον εχθρός θα είναι μεγάλο. Πολύ μεγαλύτερο απ’ αυτό των Αμερικανών όταν εξαφανίστηκαν οι Σοβιετικοί. Δεν νομίζω να πεθάνουμε από ανία, αλλά σίγουρα η ζωή δεν θα είναι ποτέ η ίδια.
Επιστρέφοντας στον φόβο της πρώτης παραγράφου, συνειδητοποιώ πως ποτέ πια η Κύπρος δεν είχε φτάσει τόσο κοντά σε ειδυλλιακό περιβάλλον σταθερότητας και ευμάρειας του κράτους και του λάου της. Αν μετά από εκατοντάδες χρόνια πάλης γενεών, λαθών, προδοσιών, ίντριγκων και έξωθεν παρεμβάσεων, καταφέραμε να στεκόμαστε ένα τετράγωνο πριν το τέλος, ο φόβος να μην πάει κάτι στραβά και να γκρεμιστούν οι πύργοι των προσδοκιών και ονείρων μας είναι μεγάλος. Και μπορεί να πάει εύκολα κάτι λάθος, στις λεπτομέρειες. Οι επιλογές μας και των (σοβαρών) πολιτικών μας θα είναι πολύ πιο σημαντικές κατά τους επόμενους μήνες απ’ όσο μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε. Διαβάστε το κείμενο ξανά από την αρχή για να το σκεφτείτε (αυτό έκανα κι εγώ).
