Μια γκρίνια και μια χαρά!

Ευτυχώς πάντως που μια ομάδα από λεβέντες πολιτικούς πήγαν να ξεπλύνουν την ντροπή της ανθρωπότητας. Ευτυχώς που εμείς οι Κύπριοι δεν θα χαρακτηριστούμε από την ιστορία ως «κότες» και μάλιστα τεξανές σαν κάποιους άλλους… Ευτυχώς που οι Ισραηλινοί έκαναν το «μέγα λάθος» να σφραγίσουν τα διαβατήρια των βουλευτών και των κάμεραμεν μας ως «ανεπιθύμητους». Ήξεραν άραγε με ποιους έμπλεξαν; Ήξεραν τι διπλωματική πίεση θα τους ασκήσουμε ως κράτος; Ήξεραν άραγε πως με τα μελλοντικά μας πετρέλαια θα τους γονατίσουμε οικονομικά;

Στην πολιτική και ιδιαίτερα στην εξωτερική πολιτική ακόμη και οι πιο ασήμαντες πράξεις ή παραλήψεις έχουν σημασία. Ακόμη και οι πιο μικρές λεπτομέρειες του πιο ασήμαντου παίκτη τυγχάνουν αναλύσεων και επεξηγήσεων. Στην δε εξωτερική πολιτική, από τη στιγμή που ένα πρόβλημα δεν το αντιμετωπίζεις εσύ, έχεις την πολυτέλεια να κανείς τις κινήσεις σου στο σκάκι με γνώμονα τα δικά σου συμφέροντα, αλλά και τις μελλοντικές κινήσεις των άλλων παικτών. Όλα αυτά χωρίς να λαμβάνεις υπόψη το τι επιτάσσει το συναίσθημά σου ή και το δίκαιο όπως εσύ υποκειμενικά το αντιλαμβάνεσαι.

Το εθνικό μας θέατρο σκιών εσχάτως βγήκε προς εξαγωγή. Οι μουσάτοι πολιτικοί και τα τριτοκαλασατα στελέχη των πίσω εδράνων βρήκαν τον τρόπο για δημοσιότητα σαράντα δευτερολέπτων. Εμείς, που δεν έχουμε δικά μας προβλήματα, εμάς που δεν μας επηρεάζει τίποτα και δεν χρειαζόμαστε να κρατούμε ισορροπίες, εμείς οι κραταιοί Κύπριοι, Ζορό των αδικημένων του πλανήτη, πήγαμε να σώσουμε τον Αραφάτ. Τον Αραφάτ που δεν πήγε για να του «εκφράσει συμπαράσταση» κανένας πολιτικός από τα παντοδύναμα και βαθύπλουτα αραβικά κράτη. Κανένας πολιτικός φορέας, σε κανένα αραβικό κράτος δεν διοργάνωσε «συνέδριο για το Παλαιστινιακό» και κανένα ευρωπαϊκό κράτος δεν βγήκε έντονα εναντίον των Εβραίων όπως η Κύπρος και η Ελλάδα εμφανίσθηκαν διεθνώς να καταδικάζουν επίσημα και ανεπίσημα το κράτος του Σαρον. Πήγαν, λοιπόν, οι μουσάτοι βουλευτές, πήραν μαζί και τους «κάμεραμεν» και μετά που έπαιξαν στην Κυπριακή Βουλή τα τύμπανα του πολέμου εναντίον του Ισραήλ, πέταξαν για να πάρουν χαλούμια ως συμπαράσταση στον Αραφάτ! Περίμεναν πως ένα κράτος σε εμπόλεμη κατάσταση όπως το Ισραήλ θα υποδεχόταν τους «συμπαραστάτες» των εχθρών τους με κόκκινα χαλιά και τιμητικά αποσπάσματα. Και εδώ γεννιόνται τα καίρια ερωτήματα: Δεν γνώριζαν οι αντιπρόσωποι του κυπριακού λαού πως λίγες ημέρες πριν οι Ισραηλινοί δεν επέτρεψαν στην ισπανική προεδρία να πάει και να δει τον Αραφάτ; Αν το γνώριζαν γιατί πήγαν; Για να δημιουργήσουν επεισόδιο και να καταδικάσουν το Ισραήλ μπάστα στη διεθνή κοινή γνώμη; Αν δεν γνώριζαν το απαγορευτικό στατους απομόνωσης που επέβαλαν οι Ισραηλινοί, τότε πόσο μεγάλο είναι το πρόβλημα της ανοργανωσιάς στη Βουλή και από πόσο άσχετους βουλευτές αντιπροσωπευόμαστε;

Με βάση την καλή πίστη που θα πρέπει να μας χαρακτηρίζει ως πολίτες, εγώ αρνούμαι να παραδεχθώ πως νομοθετούν για εμένα άνθρωποι που δεν γνώριζαν την άρνηση του Ισραήλ στους Ευρωπαίους να δουν τον Αραφάτ. Όπως επίσης και πάλι με βάση την πιο πάνω προσέγγιση αρνούμαι να πιστέψω πως δεν ήξεραν πως ο Αραφάτ είναι αποκλεισμένος και επίσης δεν μπορώ να δεχθώ πως περίμεναν το CNN στο Τελ-Αβ-Βιβ για να καταδικάσουν τα κράτος των Εβραίων!

Οι κουτοπόνηρες κινήσεις εντυπωσιασμού βουλευτών, που λειτουργούν ως celebrities τρίτης διαλογής και δίνουν τη ψυχή τους στο διάβολο για σαράντα δεύτερα ρεπορτάζ στις ειδήσεις, όχι μόνο δεν μας βοηθούν ως κράτος, λαό και παίκτες στο διεθνές παιγνίδι εξουσίας, αλλά μας οδηγούν σε τρομερά αδιέξοδα, τα οποία θα τους έκαναν να χάσουν το παραγοντίστικο υφάκι του επαρχιώτη πολιτευτή, αν είχαν την πραγματική εξουσία στα χέρια τους και θα έπρεπε να αντιμετωπίσουν την επομένη το πρωί τον Αμερικανό Πρέσβη στο γραφείο, ή ακόμη χειρότερα τη Μοσσάντ να περιεργάζεται πολιτικά αντίποινα αναγνώρισης του ψευδοκράτους.

 Κάθε φορά που τελειώνω ένα τέτοιο κείμενο, υποβάλλω στον εαυτό μου πως το επόμενο θα έχει θεματολογία που να ταιριάζει καλύτερα με το lifestyle περιεχόμενο του υπόλοιπου εντύπου. Κάθε φορά, όμως, κάτι με τσαντίζει, για κάτι θα γκρινιάξω και όλα γυρνάνε όλο και περισσότερο το τελευταίο διάστημα γύρω από την πολιτική και πόσο μας απογοητεύει καθημερινά. Ίσως, όμως, αυτά τα κείμενα τελικά να είναι ό,τι έχει απομείνει από τον αρχικό σχεδιασμό του «must» πριν από τρία χρόνια.

Το «must» πριν από τρία χρόνια ξεκίνησε την πορεία του με πιο ανατρεπτικό τρόπο, με πιο θορυβώδη προσέγγιση των πραγμάτων, με λιγότερους συνεργάτες και ελάχιστα μέσα, αλλά με πολλές ιδέες. Σήμερα, τρία χρόνια μετά, αρκετά πράγματα μπήκαν σε τάξη, το περιοδικό βρήκε την ταυτότητά του, αλλά δεν σταμάτησε να εκπλήσσει ακόμη και εμάς τους δημιουργούς του. Στην αλυσίδα του περιοδικού προστέθηκαν τα τελευταία χρόνια δυνατοί κρίκοι, που μας ξαφνιάζουν και εμάς τους παλιότερους στο έντυπο με τη δημιουργικότητά τους, με την άγνοια κινδύνου στο να σοκάρουν με τις προκλήσεις που καθημερινά θέτουν. Το «must» ήταν πάνω απ’ όλα ένα προσωπικό στοίχημα. Να μπορέσω με πενιχρά μέσα να φτιάξω ένα περιοδικό που θα βλέπει κατάματα τα αντίστοιχα ευρωπαϊκά. Στη πορεία, όμως, συνειδητοποίησα πως το πραγματικό στοίχημα είναι να φτιάξω μιαν ομάδα από νέα μυαλά που δεν ξαναχρησιμοποιήθηκαν σε κυπριακά έντυπα, η οποία θα δημιουργεί μέσα από εκρήξεις, που θα συγχρονίζεται από το βλέμμα, που θα αγαπιέται μέσα από την τρελά της. Στις σελίδες που ακολουθούν θα δείτε, δυστυχώς, μόνο μερικούς απ’ αυτούς. Είμαι σίγουρος πως αρκετοί θα τους ζηλέψετε από τη φαινομενική dolce vita που διάγουν, όπως αυτή αποτυπώνεται στις φωτογραφίες -μέχρι και εγώ παρασύρθηκα προς στιγμή-, τα πράγματα όμως δεν είναι ακριβώς τόσο χαρωπά.

 Η μεγαλύτερη ικανοποίηση για εμένα δεν είναι (μόνον) οι πωλήσεις, ούτε και η πρωτιά του «must» στις αναγνωσιμότητες. Η μεγαλύτερη χαρά είναι η αναγνώρισή του ως το καλύτερο κυπριακό περιοδικό από εσάς τους αναγνώστες του. Αυτή η χαρά της αναγνώρισης γίνεται νιρβάνα από την εκτίμηση των ξένων (Ελλαδιτών και Ευρωπαίων) προς το must, οι οποίοι καθολικά το θεωρούν ως μια σεβαστή κουκκίδα ανάμεσα στα χιλιάδες της Ευρωπαϊκής Εκδοτικής Βιομηχανίας. Διά του λόγου το αληθές το «must» -και εδώ είναι η περηφάνια μας- σε τακτά χρονικά διαστήματα δίνει θέματά του σε ελληνικά έντυπα αναγνωρισμένου κύρους («Βημακαζινο», «Έψιλον», «Βημαντονα» κ.ά.), ενώ διασημότητες από το παγκόσμιο χωριό (Mario Testino, Platon, Terrence Conrand, Antony Hopkins) συναντήθηκαν κατ’ αποκλειστικότητα στις σελίδες ενός μικρού κυπριακού περιοδικού την ίδια ώρα που αρνούνταν συνεντεύξεις σε ελληνικά και ευρωπαϊκά περιοδικά. Να τα εκατοστίσει!