Δημήτρης Λοττίδης
Η αντρική ζωή ενός αγoριού ξεκινά από το λύκειο, όταν συνειδητοποιεί ότι κάτι τον κτυπά στον εγκέφαλο και τα σκέλια καθώς βλέπει τα πόδια της Μαίρης κάτω από το θρανίο. Η αντρική ζωή του έφηβου αρχίζει να μορφοποιείται όταν φτιάξει την πρώτη αντροπαρέα για να συζητήσει τα πόδια της Μαίρης. Η Μαίρη δεν έχει σχεδόν κανένα λόγο ύπαρξης, αν η καψούρα που προκαλεί μείνει στο υποσυνείδητο του κάθε αρσενικού και δεν εξωτερικεύεται σε ατέλειωτες συζητήσεις ως θέμα ύψιστης προτεραιότητας, κάτι ανάλογο με το Κυπριακό για τους εξηντάρηδες. Μέχρι τα τριάντα μου θεωρούσα την αντροπαρέα (μου) ως σημαντικότερη απ’ όλα τα πράγματα στη ζωή, ακόμη και από τις γυναίκες, που μπορούσε να επισκιασθεί μόνο από τη μαμά, αφού και αυτός ο πατέρας ή ο αδερφός μέρος της ευρύτερης αντροπαρεας είναι.
Δυο είναι οι περίοδοι στη ζωή που ο άντρας συνθέτει τον περίγυρο που θα κρατήσει για ολόκληρη τη ζωή. Η μια είναι στο λύκειο όπου τα κοινά σημεία της παρέας είναι η Μαίρη, οι αντιγραφές, οι κοπάνες και οι μπουρδελοτσαργες, και η άλλη στο στρατό όπου τα πράγματα σοβαρεύουν λίγο και οι φιλίες κτίζονται γύρω από τα ταψιά του ψητού την Κυριακή ή στο τροχάδι στο ΚΕΝ Πάφου. Η δική μου «συμμορία» συστάθηκε στο στρατό, όπου μια ομάδα βουτυρόπαιδα από «καλές οικογένειες» βρέθηκε να απογαλακτοποιείται μέσα από πλάκες, καψόνια, κοπάνες και γκόμενοσυζητήσεις. Η παρέα στήθηκε στις σωστές βάσεις, δηλαδή στο ποδόσφαιρο, στο φαγητό, και τα ξενύχτια κραιπάλης στην Αγία Νάπα και το Σκορπιό. Με λίγα λόγια, το κοινό σημείο της δικής μου παρέας δεν ήταν οι γυναίκες και γι’ αυτό ακόμη είμαστε μαζί. Γιατί όταν αυτές μπουν ανάμεσα στους άντρες πριν η παρέα περάσει δυο Μουντιάλ μαζί, τότε υπάρχει ο κίνδυνος στο κλασικό δίλημμα που θα θέσει η γκόμενα «ή εγώ ή οι φίλοι σου» ο τύπος να μην είναι τόσο αποφασιστικός και να την κάνει να καταλάβει ότι μπορεί να χάσει και τα αυγά και το καλάθι. Εδώ επανέρχομαι στην αρχική διαπίστωση. Οι μακρόβιες αντροπαρέες δημιουργούνται πριν οι «μόνιμες» γυναίκες λάβουν θέση. Γιατί αυτές πάντα θέλουν να έχουν τον πρώτο λόγο, να είναι πάντα στο κέντρο της προσοχής ακόμη και την ώρα του τελικού του Μουντιάλ και γενικά με το που βάλεις τη γυναίκα στο σπίτι για συγκατοίκηση αρχίζει ο κλασικός πόλεμος αυτής και της αντροπαρέας. Αν ο γαμπρός δεν έχει σφυρηλατηθεί στα ιδανικά της παρέας του από μικρός, τότε χέσε μέσα. Έχω γνωστούς μου που σαν τις άδικες κατάρες πάνε για καφέ οικογενειακώς, βαστούν τις τσάντες με τα ψώνια στη Μακαρίου και βγαίνουν έξω με κάτι άλλους δύστυχους άντρες της συναδέλφου της κυρίας. Κάτι δηλαδή ζευγάρια που βολοδέρνουν δυο-δυο στα καφέ και μιλούν για τις δουλειές των κυριών στην τράπεζα και το πόσο μαλάκας είναι ο προϊστάμενος, πότε θα πάρουν προαγωγή και το πόσο αδικήθηκε η Κύπρος στη Γιουροβίζιον. Γενικά, άντρας χωρίς φίλους είναι χειρότερο από γυναίκα χωρίς σεξ. Τους βλέπεις άβουλους, χωρίς ατάκες, μαραμένους από την έλλειψη γέλιου, ποδοσφαίρου και γκόμενο συζητήσεων. Συνήθως δε, αυτοί έχουν ήδη απορριφθεί από τους υπόλοιπους για μαλακία που έκαναν ή έβγαιναν από τα δεκαέξι τους με μια γκόμενα, έστησαν τη ζωή γύρω απ’ αυτήν και στα τριάντα αυτή αποφάσισε ότι «θέλει να μείνει και λίγο μόνη», δηλαδή βρήκε άλλον.
Κάθε καλοκαίρι συνειδητοποιώ πόσο ευτυχισμένος πρέπει να είμαι που γεννήθηκα άντρας:
Γενικά, άντρας χωρίς φίλους είναι χειρότερο από γυναίκα χωρίς σεξ
Κάθε τέσσερα χρόνια όλα τα αρσενικά της γης σταματάνε να τρέχουν πίσω από τις γυναίκες και τρέχουν από πίσω μια μπάλα. Το Μουντιάλ όμως είναι απλώς η μισή αλήθεια. Η άλλη μισή είναι η αντροπαρέα. Εγώ εδώ και ένα μήνα προσπαθώ να δω ολόκληρη την εκπομπή του μεγάλου γκούρου του ποδοσφαίρου Αντώνη Πανούτσου από την ΕΤ1 (στη nova) και δεν τα καταφέρνω μέχρι τους τίτλους τέλους. Πιστεύετε ότι θα υπήρχε περίπτωση να κοιμηθώ αν έβλεπα την εκπομπή με την υπόλοιπη «συμμορία», με μπύρες, πίτσες και τις αθλητικές εφημερίδες παραμάσχαλα για να διασταυρώνεται η ενημέρωση; Μέσα σ’ όλα αυτά, η παγκόσμια συμμορία των αντρών έχει φέρει τα πράγματα έτσι ώστε την αναμονή για το Μουντιάλ να ξεδιψά ενδιαμέσως το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, τα Πανευρωπαϊκά Μπάσκετ, οι Ολυμπιακοί κ.λπ. Αν προσθέσουμε και το Τσάμπιονς Λιγκ το χειμώνα, καταλαβαίνετε γιατί οι άντρες δεν βαριούνται ποτέ (ο ένας τον άλλο).
Κάθε άνοιξη όλες οι γυναίκες του πλανήτη τρέχουν και δεν φτάνουν. Τρέχουν να σφίξουν τους γοφούς, να φύγουν την κυτταρίτιδα, να σηκώσουν το στήθος, να βγάλουν τις τρίχες, γενικά μια ολόκληρη βιομηχανία ομορφιάς στήνεται για εμάς τους άντρες, αν θα μας αρέσουν και τι σχόλιο θα κάνουμε. Γενικά ο μισός πλανήτης τρέχει για να αρέσει στον άλλο μισό και εγώ είμαι ευτυχισμένος που ανήκω στο απ’ εδώ μισό.
Όσο και αν προσπαθούν διάφοροι μποντιμπιλτεραδες να μας αγχώσουν ότι θα πρέπει να έχουμε το σώμα του Σβάτζενεγκερ, εμείς σε αντίθεση με τις γυναίκες, με λίγο footsal και μπάσκετ, κάθε χρόνο είμαστε σε σχετική φόρμα χωρίς τα περιττά ψωμάκια. Αν, όμως, τα σωσίβια στη μέση δεν φύγουν, σιγά το πράγμα, ένα t-shirt από πάνω και όλα καλά. Για σκεφθείτε, όμως, όλες τις γυναίκες με ψωμάκια στην παραλία με μπλουζάκια… Χωρίς ντεκολτέ ανατρέπεται όλος ο κύκλος της αναπαραγωγής!
Το δράμα της μετακόμισης είναι η απογείωση της αντρικής ευτυχίας. Ο άντρας με δυο μαγιό, ένα ζευγάρι γυαλιά, αλλά με γεμάτο πορτοφόλι μπορεί να είναι αυτάρκης και πλήρως εξοπλισμένος εν κινήσει. Η γυναίκα θέλει μια τσάντα για τα καλλυντικά, μια για τα παπούτσια, μια delsey για τα φορέματα και πάντα κάτι μένει πίσω. Το πιστολάκι, οι βούρτσες, η κρέμα νυκτός, το φόρεμα από το Μιλάνο, η Ντιόρ του καλοκαιριού, τα τέσσερα μαγιό και πάει λέγοντας. Εντάξει, αυτά εμείς τα κουβαλούμε, αλλά άλλο να τα κουβαλάς και άλλο να τα πακετάρεις και πολύ χειρότερα, να πρέπει να τα χρησιμοποιήσεις. Βέβαια, η γυναίκα θα πρέπει να κινείται με τα πιο πάνω, αλλά δεν χρειάζεται να κουβαλά και πορτοφόλι. Μην τα θέλουμε και όλα δικά μας…
