Δημήτρης Λοττίδης
Αισίως γράφω το πρώτο κείμενο του 2002, μιας χρονιάς που θα κάνει πραγματικότητα το motto του περιοδικού. Αν τα τελευταία τρία χρόνια ο κόσμος άλλαξε για μένα με τη γέννηση του «must» κ.λπ, κ.λπ, αν η τελευταία πενταετία έχει αλλάξει κατά πολύ την Κύπρο και τους ανθρώπους της, φέτος είναι που πραγματικά θα γίνει αγνώριστος ο κόσμος γύρω μας. Σκεφτείτε μόνο πως πριν από δέκα χρόνια δεν υπήρχε ιδιωτική τηλεόραση και κόβαμε φλέβες με το ΡΙΚ. Πριν από τρία χρόνια δεν υπήρχε χρηματιστήριο, και όλοι ζούσαμε ευτυχισμένοι χωρίς χαρτάκια και παπαγάλους, μέχρι πριν από ένα χρόνο μάς έκοβαν το νερό και τον χειμώνα, αλλά και συνειδητοποιείστε πως ακόμη και μετά από αυτά, σήμερα εξακολουθούμε να έχουμε το κοτέτσι για αεροδρόμιο, τον στάβλο για νοσοκομείο και τον Ματσάκη βουλευτή -τηλεοπτικό παρουσιαστή της μούρης του-.
Συμπέρασμα: Την τελευταία δεκαετία η Κύπρος έγινε αγνώριστη και οι Κύπριοι αλλάξαμε κατά ένα μεγάλο ποσοστό. Τα επόμενα δέκα χρόνια, όμως, είναι αυτά που θα μας φανούν αιώνας. Ουσιαστικά, φέτος είναι που αλλάζουμε χιλιετηρίδα…
Το 2002 είναι αυτό που θα μας οδηγήσει από τα χάλια των αδεσμεύτων του Μακαρίου στα σαλόνια της Ευρώπης, είναι αυτό που θα μας διώξει κατά ένα μεγάλο ποσοστό τις ανασφάλειες -κρατικές και οικονομικές-, αλλάζοντας ουσιαστικά το lifestyle όλων. Γιατί, άλλο να ζεις γνωρίζοντας πως είσαι υπό αμφισβήτηση και άλλο να έχεις το ίδιο νόμισμα και διαβατήριο με τους Γάλλους - Πορτογάλους. Φέτος θα απελευθερωθούν οι αερογραμμές, θα φθηνήσουν -έστω και λίγο- τα αυτοκίνητα, θα υποχρεωθεί ο Ντενκτάς για πρώτη φορά να νιώσει στριμωγμένος και να μας επιτραπεί επιτέλους να νιώσουμε δικαιωμένοι.
Στη ζωή τα πράγματα είναι απλά και κάνουν τον κύκλο τους.
Το ερχόμενο φθινόπωρο, αν όλα πάνε καλά, θα υπογράψουμε την ένταξή μας στην Ένωση. Αμέσως όλοι θα ζουν για εκείνη την ημέρα της εισδοχής, όλες οι επιχειρήσεις θα προετοιμάζονται για την ένταξη, η κρατική μηχανή θέλει δεν θέλει θα υποχρεωθεί να βγει από το κτίριο της ΠΑΣΥΔΥ για να πάει Βρυξέλλες, όλοι μας θα αρχίσουμε να γνωρίζουμε τους νέους μας συμπατριώτες και θα ξεκολλήσουμε λίγο από την Αθήνα και το Λονδίνο, θα ανακαλύψουμε πως η πραγματική Ευρώπη βρίσκεται στη Μαδρίτη, στη Ρώμη, στη Λυών, στο Μόναχο και τις Βρυξέλλες.
Ένα από τα μεγάλα σοκ θα είναι η αλλαγή του τρόπου που επιλέγουμε τον πολιτικό μας. Το βαρόμετρο θα είναι το πόσο αξιόπιστα θα μας εκπροσωπεί στις Βρυξέλες και πόσο φρέσκος και δημιουργικός θα είναι μπροστά στους υπόλοιπους Ευρωπαίους και όχι πόσες κουμπαριές μάς έχει κάνει, πόσους διορισμούς, αν κράταγε όπλο το ’55, ή πόσα υπουργεία είχε από το ’60. Τα κουμπαράτα και οι οικογενειοκρατίες του ’60 δεν μπορούν να σταθούν στα συμβούλια υπουργών, ούτε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Σίγουρα εκεί δεν εκτιμούνται οι παλλικαρισμοί και τα υφάκια, που έχουν οι περισσότεροι Κύπριοι πολιτικοί και άλλοι αξιωματούχοι. Απ’ ό,τι βλέπω στην τηλεόραση, οι συναντήσεις κορυφής είναι εκεί εκτός από συνάθροιση επιχειρημάτων και αποφάσεων, και σύναξη προσωπικοτήτων, οι περισσότερες από τις οποίες θα μπορούσαν να είναι ηθοποιοί και μπον βιβέρ. Μαζεύονται στα κάστρα, μεταξύ γαλλικού Cabernet, σκωτικού σολομού και ισπανικής jamón ibérico. Συζητούν ως παλιόφιλοι, εκτός από την επίσημη ατζέντα για τις οικογένειές τους, για τις διακοπές τους, καλούν αλλήλους όπως καλούμε εμείς τον κολλητό μας για Σαββατοκύριακο, και γενικά κτίζουν διακρατικές σχέσεις με βάση τη διαπροσωπική προσέγγιση και τα κολλητιλίκια. Μέσα σ’ αυτό το πλέγμα, οι Έλληνες στέλνουν εδώ και χρόνια στις Βρυξέλλες τον έγχρωμο Έλληνα, αλλά σοβαρό Ευρωπαίο Σημίτη. Το πρόβλημα για εμάς θα είναι ακόμη πιο σημαντικό, αφού όσο πιο μικρή είναι η χώρα τόσο πιο πολύ έχει ανάγκη την προσωπικότητα του ηγέτη της. Άλλωστε όπως μας έδειξε και το παράδειγμα Μπους, άλλο να έχει ούφο πρόεδρο η Γαλλία που θα τον επιβάλει και άλλο να έχει η Κύπρος που θα της τον ξαποστείλουν.
Στη ζωή τα πράγματα είναι απλά και κάνουν τον κύκλο τους. Είμαστε εμείς που τα περιπλέκουμε. Όπως έκανε τον κύκλο της η Ανόρθωση και πήρε τα πρωταθλήματά της, σειρά έχουν τώρα άλλοι. Το ίδιο και στη μόδα, ό,τι είχε να δώσει ο YSL το έδωσε, τώρα είναι η σειρά του Τομ Φορντ και του Gucci. Όσα είχαν να δώσουν οι πολιτικοί της παλιάς φουρνιάς τα έδωσαν, τώρα ήρθε η ώρα των νέων -πενηντάρηδων-. Ό,τι ήταν να κάνουμε ως Κύπρος μετά τον πόλεμο το κάναμε -με το παραπάνω-, τώρα αρχίζει ο νέος κύκλος επεισοδίων. Το ζήτημα είναι αυτή η νέα εποχή να είναι πιο ασφαλής και δημιουργική από την προηγούμενη. Και το πιο σημαντικό να περνάμε όλοι καλύτερα…
