Δημήτρης Λοττίδης
Μικρός πιτσιρικάς είχα μια απέχθεια στις ξένες γλώσσες. Ίσως γιατί τα απογευματινά μαθήματα, μου κατέστρεφαν τα παιγνίδια στις αλάνες, ίσως γιατί δεν μπορούσα να δω τις γλώσσες ως κώδικες γραμματικών κανόνων, ίσως και γιατί δεν είχα την έμφυτη κλίση που είχε ο αείμνηστος παππούς μου, που μίλαγε και έγραφε πέντε διαφορετικές γλώσσες! Δεν έφταναν τα πιο πάνω, οι γονείς μου στα δέκα αποφάσισαν πως η «γερμανική είναι η γλώσσα του μέλλοντος», λες και έβλεπαν και οι δυο όνειρο τους Γερμανούς να ξανάρχονται. Έτσι κατέληξα να βολοδέρνω με γερμανικά συντακτικά και λέξεις που ξεπερνούσαν σε μάκρος το οριεντ εξπρές. Από τότε, μου είχε κολλήσει στο μυαλό πως προσέγγιζα λάθος γλωσσικούς πολιτισμούς, λάθος ανθρώπους, λάθος κουλτούρες. Στην Αθήνα στη Νομική επιβεβαίωσα πως η γερμανική σίγουρα δεν ήταν η γλώσσα του μέλλοντος (μου). Δεν θυμόμουν γρι, ενώ ό,τι ξένο σύγγραμμα ήθελα να εξερευνήσω ήταν στα γαλλικά. Εκεί οι παιδικές μου φαντασιώσεις για τη Γαλλία φούντωσαν. Τα πράγματα ηρέμησαν μετά από ένα – δυο ταξιδάκια και μερικές εμπειρίες σε υπνόσακους μέσα σε αριστεροτίμονα Opel Astra σταθμευμένα σε βενζινάδικα στις γαλλικές Άλπεις. Σίγουρα ο φοιτητικός μαζοχισμός για περιπέτειες και οικονομίες δεν είναι το καλύτερο περιβάλλον για εξερεύνηση μιας χώρας, ενός λαού. Πάντα τρελαινόμουν για έναν ανεξήγητο λόγο στην ιδέα να περνώ ατέλειωτες ώρες μποέμικης κραιπάλης στο Παρίσι ή να γεύομαι τυριά και κρασιά στο Μπορντό ή την Αλσατία. Αλλά εις μάτην. Από γαλλική γρι… Η «γερμανική, η γλώσσα του μέλλοντος»…
Στην περασμένη «έποψη» κατέγραψα την επιθυμία μου να ανακαλύψουμε ως Κύπριοι πως η Ευρώπη, η καινούργια μας χώρα, δεν είναι μόνο το shopping στο Λονδίνο και η «Μάλα» στην Αθήνα, αλλά είναι επίσης η Βαρκελώνη, η Μαδρίτη, η Ρώμη και κυρίως το Παρίσι, η φυσική πρωτεύουσα της ηπειρωτικής Ευρώπης. Το Παρίσι φέτος το Φεβρουάριο είχε σε επίπεδο εφάμιλλα αξιοθέατα με τη Ρώμη, την οργάνωση ζωής της Φραγκφούρτης, τη ζωντάνια της Μαδρίτης και κουλτούρα που μόνο αυτό μπορεί να προσφέρει. Ως υπό ένταξη Ευρωπαίος πήρα τον 13ο και μπήκα στο αεροπλάνο. Η πρώτη έκπληξη που θα συναντήσετε αν πορευθείτε προς Παρισσίους είναι η πληρότητα του αεροπλάνου, η οποία θυμίζει δρομολόγιο προς Αθήνα. Τα πάντα στο πιο φουτουριστικό αεροδρόμιο της Ευρώπης CDG λειτουργούν άψογα, βρίσκεις ταξί αμέσως, συνεννοείσαι στα σπασμένα αγγλικά και το δρομολόγιο προς το κέντρο της πόλης δεν ξεπερνά σε ώρα και χρήματα το αντίστοιχο Λάρνακα-Λευκωσία. Θυμήθηκα λίγες γαλλικές κραυγές από την κυρία Τουραπή που μου έμειναν από το σχολείο και η συμβουλή της Ντένης (υπεύθυνης ταξιδιωτικών θεμάτων στο must) άρχισε να πιάνει τόπο: «Άρχιζε και κλείνε τις προτάσεις στα γαλλικά με ευχαριστώ-παρακαλώ και ρίχνε τα αγγλικά στη μέση! Οι Γάλλοι θέλουν να τους δείχνεις πως προσπαθείς να συνεννοηθείς στα γαλλικά έστω και όντας άσχετος…».
στην Κύπρο φυλάμε τα αρχαία σε αποικιοκρατικές παράγκες χωρίς προϋπολογισμούς ανάδειξης και προώθησης του πολιτισμού
Γιατί οι γυναίκες όταν βρεθούν στην αγορά είτε στη Στασικράτους είτε στη Σκουφά, ακόμα και στη Rue de Honoré αρχίζουν τη μουρμούρα «δεν βρίσκω τίποτα, δεν υπάρχει τίποτα»;. Είναι μήπως ένα συνωμοτικό σχέδιο για κατάκτηση κάθε καλού κομματιού μόδας «όταν επιτέλους βρεθεί»; Ένα αντρικό ερώτημα που θα περιμένει απάντηση. Αν, λοιπόν, εξαιρέσει κανείς τον ατέλειωτο ποδαρόδρομο στην επίσης ατέλειωτη Rue de Honoré και τη χλιδάτη avenue Montagne, o οποίος εν τέλει είναι για τους Παριζιάνους ό,τι για εμάς μια βόλτα στο βράχο της Ακρόπολης, η επίσκεψή μου στο Παρίσι επιβεβαίωσε για ακόμη μια φορά τη ζήλια που έχω για την πόλη. Σε μια πόλη όπου τουρίστες και Παριζιάνοι τρώνε μαζί το ίδιο φαγητό (όχι συνηθισμένη πρακτική για την Κύπρο), περπατούν πλάι-πλάι στα Ιλίσια πεδία που ο μόνος φυλετικός διαχωρισμός είναι οικειοθελής στου Louis Vitton, όπου ψωνίζουν μόνο άνθρωποι της κιτρίνης φυλής με σχιστά μάτια. Στο ίδιο ταξίδι ανακάλυψα πως ίσως και να μην έχουμε απόλυτο δίκιο ζητώντας όλα τα αρχαία μας πίσω. Είδα για ακόμη μια φορά πόσο προωθούν τον πολιτισμό μας οι Γάλλοι έχοντας την Αφροδίτη της Μήλου και τη Νίκη της Σαμοθράκης ως τα πρώτα πολιτισμικά εκθέματα στο πιο σημαντικό μουσείο του κόσμου.
Σίγουρα τα βλέπουν περισσότεροι επισκέπτες, συντηρούνται πολύ καλύτερα και εκθέτονται κυριαρχώντας με την προσωπικότητα του πολιτισμού που προέρχονται σε ένα μοναδικό χώρο όπου συνυπάρχουν όλοι οι λαοί του κόσμου. Ενώ εμείς στην Αθήνα ακόμη φτάνουμε μακέτες για το μουσείο Ακροπόλεως, και στην Κύπρο φυλάμε τα αρχαία σε αποικιοκρατικές παράγκες χωρίς προϋπολογισμούς ανάδειξης και προώθησης του πολιτισμού. Δεν τα δανείζουμε τα κυπριακά εκθέματα στο Λούβρο, μέχρι που να βρεθούν πιο ευαίσθητες στον πολιτισμό δυνάμεις, που εκτός από δρόμους θα φτιάξουν και ένα μουσείο αντάξιο του πολιτισμού μας; Στο Λούβρο, πάντως, τα κυπριακά εκθέματα δεν δυσκολεύεσαι καθόλου να τα βρεις αν και μικρής ποσότητας. Η επίσκεψη στην ηπειρωτική Ευρώπη του σήμερα επιβεβαιώνει επίσης πως αυτή έχει ήδη ενωθεί de facto σε ένα κράτος με τοπικές αυτοδιοικήσεις (κυβερνήσεις). Άντε και εμείς με το καλό…
