Δημήτρης Λοττίδης
Όσο περνούν οι μέρες στο 2000, τόσο περισσότερο νιώθω πρωταγωνιστής του Star-Trek. Περπατάς στους αγρούς την Καθαρά Δευτέρα και μέσα στην ταχινόπιτα και τον ταραμά ακούς έναν ήχο και μέσα από μια οθόνη δύο ιντσών σου κατεβαίνει ο δείκτης του χρηματιστηρίου του Λονδίνου. Τι είναι αυτό, ρωτάω; Α! Είναι το νέο μου organizer, απάντηση. Αυτό το κομμάτι γυαλί! Αυτό!
Τι είναι αυτό, ρωτάω; Α! Είναι το νέο μου organizer, απάντηση. Αυτό το κομμάτι γυαλί! Αυτό!
Καθώς το περιεργάζομαι γράφοντας πάνω στο γυαλικό και χρησιμοποιώντας το ως παιχνίδι, μου λένε ότι συνδέεται και με internet, παίρνοντας και δίνοντας δεδομένα! Ένας φίλος βλέποντας την έκπληξη στα μάτια μου, με ενημερώνει πως σε λίγο καιρό θα έρχεται και στην Κύπρο η υπηρεσία με την οποία, αφού παίρνεις στο κινητό την γκόμενα θα σου βγαίνει πρώτα διαφημιστικό spot κομμένο-ραμμένο στα μέτρα σου, στον αριθμό του κινητού σου! Ουσιαστικά, δηλαδή, για να κανονίσεις το παράνομό σου ραντεβουδάκι (έρευνα έδειξε πως 80% των «παράνομων» σχέσεων «κανονίζονται» μέσω του κινητού τηλεφώνου), θα πρέπει να αφουγκραστείς για
τριάντα δευτερόλεπτα το απορρυπαντικό «πλυντέξ»! Με λίγα λόγια, η ζωή κατευθύνεται από το «πλυντέξ» και τον μπασταρδο που εξελίσσει την τεχνολογία. Όλα πλέον είναι σκοτεινά και διάφανα! Σκοτεινά, αφού άλλοι κλεισμένοι σε τεχνολογικά εργαστήρια και αίθουσες συνεδριάσεων αποφασίζουν για μας, αλλά ταυτοχρόνως και διάφανα, αφού πλέον κανείς δεν μπορεί να κρυφτεί από το μάτι αυτών που κατέχουν την τεχνολογία. Ανά πάσα στιγμή μπορούν να βρουν το κινητό ή το σταθερό σου, να ρουφήξουν μέσω του διαδικτύου όποιες πληροφορίες θέλουν από τον υπολογιστή σου, μπορούν ακόμη μέσω δορυφόρου να δουν και τον αριθμό του αυτοκινήτου μας. Ένας ωραίος κατευθυνόμενος κόσμος, με καλοκουρδισμένους ανθρώπους! Μέσα στο πιο πάνω διαμορφωμένο σύστημα οι «άρχοντες» έχασαν την «αρχήν» τους. Οι πολιτικοί, πολιτισμικοί και θρησκευτικοί ηγέτες απώλεσαν τη δύναμή τους. Ας γυρίσει κάποιος στον χάρτη της Ευρώπης: Στην Ισπανία κυβερνά ένας άοσμος Αθνάρ, στη Γερμανία ο πιο ουδέτερος από ποτέ καγκελάριος με κάποιο όνομα Σρέντερ, στη Γαλλία διοικούν οι γκαφατζήδες Σιράκ και Ζοσπέν, ενώ στην Ιταλία ένας τεχνοκράτης Πρόντι, για να μην αναφέρει κανείς χώρες όπως η Σουηδία, το Βέλγιο, η Ολλανδία, η Νορβηγία, όπου αλλάζει ο πρωθυπουργός και δεν το γνωρίζει ο εφημεριδοπώλης του...
Έχει καταντήσει ο Μπλερ να είναι ο πιο χαρισματικός πρωθυπουργός στην Ευρώπη, ο άνθρωπος που δεν άλλαξε ούτε κόμμα από την πολιτική του Μέιτζορ. Και εδώ τίθεται το καίριο δίλημμα: Χάθηκε η πολιτική των πολιτικών. Του λόγου και του οράματος (άσχετα αν το όραμα κατέληγε στη Λιάνη) των χαρισματικών λαοπλάνων προσωπικοτήτων; Το μόνο που ενδιαφέρει πλέον είναι το limit up του δείκτη και το κέρατο της γειτόνισσας;
Παρακολούθησα την προεκλογική αναμέτρηση στην Ελλάδα. Όπου ένας λογιστής μάχεται μ’ ένα κολεγιόπαιδο. Ο λογιστής όταν χαιρετά το πλήθος νομίζεις ότι καθαρίζει τζάμια, ενώ ο κολεγιόπαις όταν μιλά για την εγκληματικότητα σου δίνει την αίσθηση ότι γελάει. Και οι δύο τους δεν θα γέμιζαν το μισό σύνταγμα του Παπανδρέου ενώ οι χίλιες λέξεις τους δεν έχουν το νόημα της μιας φράσης του γερο-Καραμανλή. Ευτυχώς όμως που για τους τελευταίους είμαστε σε θέση να κάνουμε ταμείο! Ο Αντρέας ανάλωσε δέκα χρόνια σε (λαοφιλή) γκομενιλίκια, ενώ ο Καραμανλής δεν κατάφερε να παραδώσει στις επόμενες γενεές μια Κύπρο ενιαία.
Ίσως λοιπόν ο συλλογισμός μου να μην οδηγεί πουθενά. Μήπως είναι καλύτερα επί του παρόντος να έχουμε ένα Σημίτη ή Κωστάκη παρά τις δοκιμασμένες, χαρισματικές πλην όμως αποτυχημένες ηγεσίες του 60-90; Είμαι της άποψης πως επί του παρόντος καλός είναι ο Σημίτης, αλλά χρειαζόμαστε κι ένα στρατηγικό ηγέτη, έναν πολιτικό που θα διαβλέπει 10 χρόνια μπροστά κάνοντας πρώτος τις κινήσεις στην παγκόσμια σκακιέρα, έναν πολιτικό σώφρονα, αλλά που να συναρπάζει το λαό του. Ένα Βενιζέλο στη χάι-τεκ έκδοσή του!
Το ενδιαφέρον για μας τους απ’ έξω της αναμέτρησης για την ελλαδική Πρωθυπουργία, εστιάζεται στο πόσο ο Σημίτης είναι δεξιός και γιατί ο Κωστάκης προσεγγίζει τις θέσεις της Παπαρήγα. Αν κάποιος συναντήσει την αφίσα του Σημίτη με το γαλάζιο της φόντο και την ελληνική σημαία στη γωνία θα νομίσει πως έγινε μεταγραφική περίοδος εντυπώσεων.
Όταν ο Πρωθυπουργός πάει στην επαρχία όπου έχει πρόβλημα με τους Πασόκους, τότε φορεί το κόκκινο του κασκόλ και μιλά με πράσινο φόντο. Όταν μιλά στις πόλεις όπου ψαρεύει Νεοδημοκράτες ντύνεται στα γαλάζια, μιλάει στα γαλάζια, τον χαιρετούν στα γαλάζια.
Στην άλλη πλευρά, όταν ο Κωστάκης λογοφέρνει στην Αθήνα ντύνεται στα γκρίζα, έχει μπροστά του κόκκινο σύνθημα και τους μιλάει για ανεργία και εγκληματικότητα, ενώ κατηγορεί το Σημίτη για υποχείριο των Αμερικανών! Φανταστείτε δηλαδή τον Αναστασιάδη να στήνει την καμπάνια του εναντίον του Χρηματιστηρίου και ο Χριστόφιας να ζητά πόλεμο με την Τουρκία. Αν τα δούμε αυτά στις επόμενες βουλευτικές εκλογές σε δώδεκα μήνες στην Κύπρο, τότε μπορεί και ο Πρόδρομος να υποστηρίξει το Χριστόφια για την προεδρία. Κοντός ψαλμός αλληλούια…
