Δημήτρης Λοττίδης
Είχα καιρό να επισκεφτώ το Λονδίνο. Λίγο το στήσιμο του must, λίγο οι σκοτούρες του περιοδικού, τα γενικά ανακατώματα που έφερε στη ζωή μου το έντυπο που κρατάτε στα χέρια σας, όλα αυτά με έκαναν να νιώθω τύψεις, τύψεις που ένας τυπάκος σαν εμένα πεθύμησε το Λονδίνο, ένας τυπάκος ο οποίος στα ανέμελα και «άγρια» φοιτητικά χρόνια αρθρογραφούσε σέρνοντας τους εξαψάλμους σε οποιοδήποτε αγγλικό. Βλέπετε, είχα συνειδητά επιλέξει για πρώτες σπουδές την Ελλάδα, μιαν Ελλάδα που στα τέλη της δεκαετίας του ’80 σερνόταν σαστισμένη από τον πανπαδρεϊσμό και τους κουτσονόμους των παμπέρς και του καλαμποκιού. Τότε που για να βάλεις τηλέφωνο στο σπίτι έπρεπε να πάει η γκόμενά σου με τον Ανδρέα ή να έχεις κολλητή αεροσυνοδό. Ανδρώθηκα λοιπόν στην Ελλάδα της ταπείνωσης και της γκρίνιας. Ακόμη όμως και τότε έβλεπες τα υγιή κύτταρα των νέων ανθρώπων της γενιάς μου που ρουφούσαν τη μάθηση και καταλάβαινες στο βλέμμα τους πως μετά το clubbing και τα polo, το Κολωνάκι και τις ξeπέτες, το μάτι τους σπινθήριζε για την εκδίκηση. Εκδίκηση στο εσωτερικό παλιό και σαπισμένο, αλλά και εκδίκηση στα ευρωπαϊκά που χλεύαζαν την ψωροκώσταινα. Εκδίκηση ακόμη και στα κυπριωτάκια τα οποία επισκεπτόμενα την Ελλάδα, δεν είχαν την ευκαιρία να διαμαρτύρονται για τους «καλαμαράδες που δεν έχουν να φάνε». Τότε λοιπόν μου κτύπαγε στο νευρικό σύστημα η αρνητική προσέγγιση στην Κύπρο για την Ελλάδα, για τις σπουδές εκεί, για τη ζωή στην Αθήνα, για τα πάντα. Με εκνεύριζε αφάνταστα που όλοι οι παιδικοί μου φίλοι έτρεχαν να δώσουν τις λίρες τους για κονσερβοποιημένο πτυχίο, κάνοντας την ευκαιρία να γνωρίσουν την κλασική, πλατιά και γοητευτική μάθηση δίπλα από τον Παρθενώνα, με τα καλά και τα κακά του. Όσο περνά ο χρόνος βλέπω και περισσότερο στους φίλους και συνεργάτες μου το πόσο ακόμη καλύτεροι θα ήταν αν περνούσαν η προσωπικότητά τους μέσα από τα ελληνικά καφενεία (Δημόσια Σφαίρα, Habermas).
Έτσι λοιπόν όταν πήγα στο Λονδίνο για μεταπτυχιακά, πήγα κυρίως για να συμπληρώσω τη γνώση μου για τον κόσμο, το παγκόσμιο χωριό. Το Λονδίνο είμαι της άποψής ότι είναι η απόλυτη μικρογραφία του παγκόσμιου χωριού, εκεί όπου κάποιος με ένα περπάτημα 2 ωρών μπορεί να πιάσει το σφυγμό της παγκοσμιοποιημένης ειδησεογραφίας.
Το Λονδίνο είμαι της άποψής ότι είναι η απόλυτη μικρογραφία του παγκόσμιου χωριού
Αυτή λοιπόν την περίοδο, ο σφυγμός κτυπάει στο ρυθμό του com. Όπου γυρίσεις, όπου δεις, όπου απλώσεις το χέρι, ό,τι ακούσεις, όλα υπερκαλύπτονται από μια πρωτοφανή επιχειρηματική μανία για το business του διαδικτύου. Πώς να ψωνίσετε, πώς να αγαπήσετε, πώς να πηδήξετε, πώς να ψηφίσετε, όλα μέσω των πλήκτρων. Για έναν πιο ψύχραιμο θεατή όπως εμένα τον επαρχιώτη έαπό την Κύπρο, μου φαντάζει σαν ένα καλοστημένο σκηνικό μιας παγκόσμιας αρπαχτής. Κι αν κάποιος βιαστεί να με αποκαλέσει ημιμαθή, μπαμπά, του αντιπροτείνω πως δεν αμφισβητώ τη δύναμη και τη μελλοντική δεσπόζουσα θέση του διαδικτύου στη ζωή μας, απλώς αμφισβητώ έντονα την περίπτωση όπου η επικοινωνία μέσω του internet θα φτάσει και θα γίνει ζωή μέσα από τα καλώδια.
Αμφισβητώ ανοικτά το ενδεχόμενο η μελλοντική νοικοκυρά να διαλέξει πατάτες από το website ή να εξαφανιστούν οι εφημερίδες από τα περίπτερα. Και τα λέω αυτά γιατί έχουν στήσει κάποιοι επιχειρήσεις δισεκατομμυρίων πίσω από τις οθόνες και για να τους βγει το πανάκριβο στοίχημα πρέπει όλος ο κόσμος να συνουσιάζεται παλαβωμένος γύρω από λαμπτήρες. Κι αν κάποιοι θεωρούν το ΧΑΚ φούσκα, έχω την αίσθηση πως όλη η παγκόσμια οικονομία βρίσκεται βασισμένη πάνω σε μια fouska.com η οποία φουσκώνεται από όλους και η πρώτη πολυεθνική που θα την ξεφουσκώσει θα μας πάρει όλους στο λαιμό της.
Ένας φίλος μου λογιστής σε ελεγκτικό γραφείο στο Λονδίνο, μου είπε «όλες οι εταιρείες internet που έχω ελέγξει είναι οικονομικά καταδικασμένες χωρίς καν ελπίδα ανάκαμψης, απλώς όλες συντηρούνται από την ανοχή και πριμοδότηση των τραπεζών ως αποτέλεσμα της μόδας που συμπαρασύρουν τρία γράμματα: com! Αυτή η μόδα βρίσκει την κερδοφορία της μόνο φουσκώνοντας μέσω του χρηματιστηρίου. Δεν είναι τυχαίο που οι εταιρείες τεχνολογίας και διαδικτύου πριν καν λειτουργήσουν, ανοίγουν λίστες για IPO. Ούτε πως η μόνη κερδοφορία του περιβόητου AMAZON.COM με δύο δισεκατομμύρια πελάτες τον χρόνο, είναι η διογκούμενη αξία του στο NASDAQ. Να μην αναφέρω, βέβαια, που ο εν λόγω δείκτης τεχνολογίας ανεβαίνει στα ύψη, την ώρα που η παγκόσμια οικονομία περνά κρίση από το πετρέλαιο και τα κύρια χρηματιστήρια κάνουν ελεύθερη πτώση χωρίς αλεξίπτωτο.
