ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
ΦΟΡΑΜΕ: loose jeans, αέρινο λευκό πουκάμισο και πλεκτό στους ώμους

Το αναστημένο σπουργίτι

Αφροδίτη Δερματά

Αφροδίτη Δερματά

Οι χειμώνες της παιδικής μου ηλικίας ήταν αυθεντικοί. Όχι ότι το αντιλαμβανόμουν ιδιαίτερα τότε. Απλά ο Νοέμβρης ήταν βαρύς και ασήκωτος και μας προετοίμαζε για τους μήνες που θα ακολουθούσαν. Ήθελε χοντρά μπουφάν, μάλλινα κασκόλ και γάντια, έφερνε βροχές, έντονη κακοκαιρία και πολλές φορές, λόγω των καιρικών συνθηκών, το χωριό έμενε χωρίς ρεύμα και έτσι δεν είχαμε ούτε τηλεόραση. Κυκλοφορούσαμε με κεριά και φακούς και όλη αυτή η κατάσταση γινόταν κάπως τρομακτικά απόκοσμη, θυμίζοντας παλιές εποχές, τότε που τα σπίτια φωτίζονταν τα βράδια με κεριά και λάμπες πετρελαίου κι η οικογένεια έπεφτε για ύπνο νωρίς. Έτσι, για να μπορέσουμε να την αντιμετωπίσουμε, ξαπλώναμε από νωρίς στα κρεβάτια μας και κλείναμε τα μάτια, αφήνοντας έξω από αυτά την ανατριχιαστική πραγματικότητα.

Άλλες φορές είχαμε ρεύμα, αλλά η κακοκαιρία κατέστρεφε την κεντρική κεραία στο Μεγαλοβούνι και, αντί για εικόνες, η οθόνη γέμιζε «χιόνια», ενώ ο ήχος γινόταν ένα συνεχές βουητό, σαν το κρατσάνισμα του χαρτιού όταν τσαλακώνεται. Η απογοήτευση αρχικά ήταν μεγάλη, αλλά μετά από λίγο επιστρατεύαμε τη φαντασία μας, η οποία, καλπάζοντας, δημιουργούσε με ευρηματικό τρόπο τον μαγικό κόσμο που θα αποτελούσε το γιατρικό στη βαρεμάρα μας. Καθώς λοιπόν έξω έβρεχε και ο αέρας φυσούσε μανιασμένα, εμείς γινόμασταν παιδιά άστεγα, που έπρεπε με κουβέρτες και μαξιλάρες να φτιάξουμε το δικό μας σπίτι, εκείνο που θα μας προστάτευε από την επέλαση του χειμώνα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνη την αίσθηση προστασίας και θαλπωρής που νιώθαμε μέσα στα κουβερτένια σπίτια μας.

Το επόμενο πρωί μάς έβρισκε να χαζεύουμε από το παράθυρο τη δική μας αυλή, αλλά και εκείνες των γειτόνων, μετρώντας τις απώλειες. Ένα δέντρο λιγότερο, σπασμένα κλαδιά που κρέμονταν επικίνδυνα, γλάστρες αναποδογυρισμένες και, πολλές φορές, παντζούρια ξεχαρβαλωμένα. Στους γύρω δρόμους, λάσπες και πέτρες έκαναν τη διέλευση πιο δύσκολη. Έτσι κάπως ήταν οι χειμώνες μας. Τότε που οι δρόμοι του χωριού ήταν χωμάτινοι, το κρύο αυθεντικό και δυνατό, το ρυάκι φούσκωνε και γέμιζε νερό και, μετά τον Δεκέμβρη, κάποιες μέρες όλα γίνονταν κατάλευκα.

Ένα βράδυ Κυριακής με έντονη κακοκαιρία, οι γονείς μου ήρθαν να με πάρουν από το διπλανό χωριό, όπου έμενε η γιαγιά μου. Είχα πάει να περάσω το Σαββατοκύριακο μαζί της. Νομίζω ότι ήμουν τεσσάρων χρονών τότε. Είχε ήδη νυχτώσει και η κακοκαιρία ανάγκαζε τον πατέρα μου να οδηγεί αργά και προσεκτικά. Καθώς μπαίναμε στο χωριό, είδε στην άκρη του δρόμου ένα σπουργίτι ξαπλωμένο, που μόλις και μετά βίας κινούνταν. Σταμάτησε στην άκρη το αυτοκίνητο και πήγε να πάρει το τραυματισμένο πουλί. 

Για εμένα το γεγονός αυτό ήταν σπουδαίο. Το πήρα στα χέρια μου απαλά, το ονόμασα «Νουνού», το χάιδευα και ρωτούσα συνεχώς με αγωνία τον πατέρα μου αν θα γίνει καλά. Εκείνος μου απαντούσε «θα δούμε» και αυτό το «θα δούμε» μού ράγιζε την καρδιά. Είχα ήδη αρχίσει να το εντάσσω νοερά στη ζωή μου ως κατοικίδιο, που θα έμενε στο δωμάτιό μου, θα το τάιζα, θα το φρόντιζα με αγάπη και εκείνο θα μου ανταπέδιδε την αγάπη μου. Δεν δεχόμουν το «θα δούμε». Ήθελα τη βεβαιότητα ότι όλα θα πήγαιναν καλά. Την απαιτούσα σχεδόν εμμονικά, επαναλαμβάνοντας κάθε τρία λεπτά την ίδια ερώτηση: «Θα ζήσει;», προσπαθώντας να εκμαιεύσω από τον πατέρα μου τη θετική απάντηση που τόσο λαχταρούσα.

Στο σπίτι έψαξα και βρήκα ένα μικρό κουτί κουτί. Έβαλα μέσα ένα ζεστό κασκόλ, έφτιαξα στη Νουνού ένα κρεβάτι και την τοποθέτησα προσεκτικά δίπλα στη σόμπα. Εκείνη ανασηκώθηκε λίγο, ήπιε νερό και έφαγε μερικά από τα σπόρια που της βάλαμε. Αυτό με γέμισε ελπίδες. Κοιμήθηκα με αγωνία, αλλά και με αισιοδοξία, και το πρωί, μόλις ξύπνησα, έτρεξα στη σόμπα. Η Νουνού μου ήταν ξαπλωμένη και ακίνητη.

«Τι έχει, γιατί δεν κουνιέται;» ρώτησα τη μαμά μου.

«Μαλλον πέθανε», μου απάντησε.

Ένιωσα έναν ασύλληπτο πόνο να διαταράσσει το είναι μου. Δεν είχα ξανανιώσει τόσο φρικτά. Τι θα πει πέθανε; Τι θα πει δεν υπάρχει πια; Δεν το δέχομαι να μην υπάρχει πια. Δεν το δέχομαι να μην υπάρχει ελπίδα. Κλαίω ασταμάτητα, γοερά σε σημείο που δεν μπορώ να πάρω ανάσα. Οι γονείς μου φοβούνται ότι θα πάθω κάτι. Είμαι απαρηγόρητη. Δεν αντέχω την απώλεια.

Έχει φτάσει απόγευμα και το πένθος μου δεν λέει να περάσει. Δεν ξεχνώ τη Νουνού και τα όνειρα που είχα κάνει για το κοινό μας μέλλον. Ετοιμαζόμαστε να πάμε σε μια επίσκεψη, αλλά εγώ συνεχίζω να κλαίω ασταμάτητα και αρνούμαι να φύγω από το σπίτι. Δεν μπορώ να το αποδεχτώ.

Ο μπαμπάς μου με παίρνει από το χέρι, παίρνει και το κουτί και ανεβάζει το νεκρό πουλάκι στη σοφίτα. Το τοποθετεί προσεκτικά δίπλα στο παράθυρο και μου λέει: «Πέθανε από το κρύο. Ίσως, αν την αφήσουμε εδώ στον ήλιο, να ξαναζωντανέψει».

Αυτή η κουβέντα, με έναν τρόπο μαγικό, ήταν σαν να σήκωσε όλο το βάρος από την ψυχή μου. Σαν να γιατρεύτηκα. Σαν να συνάντησα ξανά το φως της ελπίδας.

Η Νουνού φυσικά δεν ζωντάνεψε ποτέ. Κι αυτή ήταν η πρώτη μου επαφή με τον θάνατο και το πένθος. Ίσως να φαίνεται χαζό, αλλά τότε είχα νιώσει πως η ψυχή μου είχε αρρωστήσει.

Χρόνια μετά, στο σήμερα, οι απώλειες είναι πολλές. Ναι, έχω μάθει να τις αντιμετωπίζω, άλλες πιο εύκολα και άλλες πιο δύσκολα. Αλλά δεν ξέρω αν τελικά υπάρχει κάτι στο DNA μου που με δυσκολεύει να αποδεχτώ το τέλος. Ή τουλάχιστον που κάνει αυτή τη διαδικασία πιο δύσκολη για μένα σε σχέση με άλλους ανθρώπους.

Για εμένα, το τέλος κάθε κατάστασης συνοδεύεται από τρεις τελείες. Μου είναι αδιανόητο να χάνω σημαντικούς ανθρώπους από τη ζωή μου. Μου πέφτει βαρύ. Αγκιστρώνομαι από το παρελθόν και το πένθος διαπερνά κάθε κύτταρό μου. Θέλω την ελπίδα και τη γεννάω μέσα στο μυαλό μου, ώστε να μην έρθω αντιμέτωπη με το ωμό τέλος.

Εκεί, στη σοφίτα του μυαλού μου, υπάρχει πάντα αυτό το παράθυρο με το φως που ξαναζωντανεύει όσα μου λείπουν.
Δεν ξέρω αν είναι για καλό, γιατί πολλές φορές η ελπίδα ανακουφίζει, αλλά παράλληλα φθείρει τη ζωή σου. Διαπερνά την καθημερινότητά σου και δεν σε αφήνει να βάλεις την τελεία που χρειάζεται. Σε κρατά δέσμιο σε μια διαρκή αναμονή, σαν να υπάρχει πάντα ένα ενδεχόμενο επιστροφής, μια πιθανότητα ανατροπής, ένα παράθυρο ανοιχτό στο φως. 

 

Αφροδίτη Δερματά: Τελευταία Ενημέρωση

Τα βήματα

Τα βήματα

Τα βήματα δηλαδή και ο ρυθμός του καθενός είναι ο λόγος που οι άνθρωποι είναι μαζί.
Αφροδίτη Δερματά
Άσ’ τα να πάνε

Άσ’ τα να πάνε

Τις Τετάρτες συνήθως δεν πάω γυμναστήριο… Τώρα που ο καιρός έφτιαξε, τα πρωινά άρχισα να βγαίνω ...
Αφροδίτη Δερματά