Ένοχη απόλαυση

Αρχές του τρέχοντος αιώνα, στους πρώτους μήνες μου στον στρατό, σε ένα φυλάκιο στο Τρόοδος, θυμάμαι έναν φίλο Λεμεσιανό να ακούει όλη μέρα στο repeat, σχεδόν εμμονικά, Μανώλη Αγγελόπουλο. Το παράδοξο της υπόθεσης είναι πως ανάμεσα στα τραγούδια της «μεγαλύτερης φωνής που πέρασε ποτέ από την Ελλάδα», όπως έχει χαρακτηρίσει τον Αγγελόπουλο ο Πάριος, συχνά έμπαινε σφήνα και κανένας Μαζωνάκης, τον οποίο αποκαλούσε μάλιστα «μάγκα με στιβαρή λαϊκή φωνή». 

Θυμάμαι ένα βράδυ να έχουμε μαζευτεί μια παρέα απολαμβάνοντας το soundtrack της νυχτερινής υπηρεσίας, το οποίο περιλάμβανε από «Τα μαύρα μάτια σου» και τη «Διπρόσωπη», μέχρι το «Λάθος μου το τελευταίο», το «Έρωτά μου αγιάτρευτε» και το «Με λένε Γιώργο», μιας και ο Μαζώ είχε ήδη ηχογραφήσει τον δίσκο «Μπροστά σ’ ένα μικρόφωνο», διασκευάζοντας διαμάντια του παρελθόντος, με τη συμμετοχή και της Μαίρης Λίντα στο τραγούδι «Δεν θέλω πια να ξανάρθεις».

Έχοντας καταγωγή από τη Σητεία της Κρήτης και μεγαλώνοντας στη Νίκαια του Πειραιά όπου γεννήθηκε, κυρίως όμως έχοντας από νωρίς αναπτύξει μια μεγάλη αγάπη για το τραγούδι, αναπόφευκτα δεν θα μπορούσε να μην εντρυφήσει στα κλασικά λαϊκά τραγούδια από φωνές σαν του Στράτου, του Πάριου, της Μαρινέλλας, και του Φίλιππου Νικολάου. Εκτός από τις αναφορές στους μεγάλους της προηγούμενης γενιάς, είχε φυσικά και τη στόφα του σταρ, κι αυτό είναι ένα συμπέρασμα που σήμερα βγαίνει αβίαστα παρακολουθώντας ένα βίντεο το οποίο έχει κυκλοφορήσει τις τελευταίες ώρες στο διαδίκτυο. Ένα βίντεο από τα μαθητικά του χρόνια, όπου ερμηνεύει Πάριο, έχοντας ως ακροατήριο τους συμμαθητές του οι οποίοι το επευφημούν. Παρακολουθώντας τον σού δίνει την εντύπωση ότι είναι φτασμένος καλλιτέχνης με χρόνια εμπειρίας στις πλάτες του!

Στα πρώτα χρόνια του στο τραγούδι, στη δεκαετία του 90, έφτιαξε έξι δίσκους, καταφέρνοντας σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα να καθιερωθεί στην ελληνική δισκογραφία ως μεγάλο όνομα. Και παρόλο που τοποθετείται προφανώς στο είδος που ονομάζουμε καλλιτέχνες πίστας, με το παζλ της ταυτότητάς του να περιλαμβάνει κομμάτια ποπ αλλά και λαϊκά, εντούτοις η ικανότητά του να παρακάμπτει διαχρονικά τις όποιες αγκυλώσεις των συγκεκριμένων ειδών σίγουρα με την πάροδο των χρόνων τον βοήθησε να καταστεί  μια κατηγορία από μόνος του.

Τα ίδια τα τραγούδια που ερμήνευσε, γραμμένα από σημαντικούς δημιουργούς του είδους, οι ανατρεπτικές συνεργασίες με καλλιτέχνες, από τη Μαίρη Λίντα ως τους Goin Through και από τον Κραουνάκη ως τον Δεληβοριά, το show πάνω στη σκηνή, τα ρούχα από πρωτοπόρους σχεδιαστές όπως ο Alexander McQueen και ο Gareth Pugh, τα βίντεο κλιπ -που τα πλείστα, αισθητικά και ποιοτικά, είναι στα πρότυπα καλλιτεχνών του εξωτερικού σε σημείο που άνετα θα μπορούσαν να είναι ταινίες μικρού μήκους-, δημιουργούν ένα κράμα πολύ ιδιαίτερο και πολύ ανατρεπτικό. Και μιας και η αναφορά στον κινηματογράφο, αλλά και στην τηλεοπτική του εμφάνιση στα «Νούμερα» της ΕΡΤ με τον Φοίβο Δεληβοριά, αξίζει θεωρώ να υπενθυμίσουμε και τη σχέση του με τον κινηματογράφο. Ως γνωστό, ο Γιώργος Μαζωνάκης έχει πρωταγωνιστήσει στη βραβευμένη στις Κάννες μικρού μήκους ταινία «Στο θρόνο του Ξέρξη» (2022) της Εύης Καλογηροπούλου, ενώ έχει ερμηνεύσει με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο τα τραγούδια «Καμικάζι» και «Ξημερώνει πάλι» του Σταμάτη Κραουνάκη για το σάουντρακ της ταινίας «Κουράστηκα να σκοτώνω τους αγαπητικούς σου» (2002) του Νίκου Παναγιωτόπουλου. 

Δεν προσπαθώ να κάνω μια αγιογραφία του Μαζωνάκη. Όντας όμως μια φοβερή προσωπικότητα, τουλάχιστον όπως το εισπράττω εγώ, και σίγουρα μια ωραία λαϊκή φωνή, θέλω απλώς να σημειώσω ότι αρκετά από τραγούδια του ήταν κάτι σαν μια ένοχη απόλαυση για μένα. Κυρίως γιατί ένιωθα ότι τα ερμηνεύει ένας τύπος ευθύς και ειλικρινής, ένα αλάνι, ένας εγχώριος ροκ σταρ που ταυτόχρονα ήταν και αντιστάρ, ένας τύπος ακοπλεξάριστος. Ένας OG, όπως εύστοχα τον χαρακτήρισε σήμερα ένας φίλος. Ένας καλλιτέχνης που κατάφερε να παραμείνει ως το τέλος «μακριά από τη βαρεμάρα, την ηχητική ομοιομορφία και τη στιχουργική ρομποτική που έχει αντικαταστήσει το λαϊκό τραγούδι -πολύ πριν  το ΑΙ», όπως έγραψε χθες στον αποχαιρετισμό του ο Δεληβοριάς.

Γενικά δεν ακούω μουσική αυτού τους είδους, εκτός κι αν βρεθώ στα μπουζούκια ή σε συγγενικό γάμο. Δεν θα τα βάλω δηλαδή το πρωί στο αυτοκίνητο, ούτε το απόγευμα στο σπίτι, δεν τα ψάχνω στο Spotify, δεν μου λένε κάτι και δεν μου προσφέρουν τίποτα. Του Μαζωνάκη όμως κάποια τραγούδια τα αγαπώ. Ίσως γιατί είναι σε αυτή την κατηγορία τραγουδιών που με γυρίζουν πίσω σε μια ξέγνοιαστη εποχή και μια εκδοχή του εαυτού μου πιο ανέμελη, συνδυάζοντας όμως παράλληλα όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που περιέγραψα πιο πάνω. Αναφέρω ενδεικτικά το ωραίο ζεϊμπέκικο «Το λάθος μου το τελευταίο» των Μπουγά-Φαλάρα, το γυρισμένο στην Ιταλία «Η φιλοσοφία μου», το «Παιδί της νύχτας» με τη νοσταλγία μιας εποχής άλλης, το «Στον έρωτα παρανοείς», το κινηματογραφικό «Ξημερώνει πάλι» και φυσικά το πρόσφατο «Ώρες μικρές» με το ωραίο μπουζούκι. Αυτό το όργανο για το οποίο μιλά στην εισαγωγή του τραγουδιού, υπενθυμίζοντάς μας πως είναι συνυφασμένο με τον πόνο, τη χαρά, τον έρωτα, τον θρίαμβο, την απώλεια...