«Εμείς στον καιρό μας δεν χωρίζαμε» της λέει η μάνα της. Εσείς το έχετε παραξηλώσει, με το παραμικρό κλείνετε αυλαία και αποχωρείτε. Έτσι εύκολα, όπως πετάτε τα πράγματα όταν χαλάσουν, πετάτε και τις σχέσεις σας. Εμείς μάθαμε να τα διορθώνουμε όλα, να τα μπαλώνουμε. Πίνει; Ξενοπηδάει; Παίζει χαρτιά; Σε χτυπάει…; ε γιατί να τον χωρίσεις;»....
Περπατάει και με κρατάει στην αγκαλιά της. Τα τακούνια της χτυπάνε πάνω στο μάρμαρο της βεράντας. Λίγο πριν φτάσουμε κάτω από την αμυγδαλιά κοιτάω το ολόγιομο φεγγάρι και κρύβω απότομα το πρόσωπό μου μέσα στον λαιμό της. Το σώμα της τραντάζεται και όπως με έχει αγκαλιά καταλαβαίνω ότι γελάει....
Το πρώτο αχνό φως του ήλιου τρυπώνει από το παράθυρο. Σηκώνεται φοράει την φούστα της πάνω από το νυχτικό και ρίχνει στους ώμους την ζακέτα της. Βγαίνει έξω ανοίγει το τσίγκινο βρυσάκι και πλένει το πρόσωπο της. ...
Είναι Ιούλιος του 1999. Η Αθήνα είναι καμίνι και το διαμέρισμα μου στην Μιχαήλ Βόδα μοιάζει με κολαστήριο. Παρασκευή μεσημέρι σχολάω από την δουλειά μου, παίρνω το λεωφορείο από τα Ιλίσια, κατεβαίνω στον Ευαγγελισμό, παίρνω άλλο λεωφορείο κατεβαίνω στην Κάνιγγος και από εκεί παίρνω ένα ακόμα λεωφορείο που με πηγαίνει στην Πατησίων....
Shopping, µόδα, οµορφιά, lifestyle, celebrity news, συνεντεύξεις,
going out και όλα όσα θες να γνωρίζεις, δυο φορές τη βδοµάδα κοντά
σου, κατευθείαν στο inbox σου!