Μαρία Σάββα
Αν και αρκετοί λένε πως η σχέση που έχουν οι μητέρες με τους γιους τους είναι η πιο πολύτιμη αλλά και η πιο ιδιαίτερη, εμείς, ως γυναίκες, θα διαφωνήσουμε και θα υποστηρίξουμε πως η σχέση που έχει μία μητέρα με την κόρη της είναι ίσως η πιο όμορφη και βαθιά σύνδεση που μπορεί να υπάρξει.
Ως κόρη, μεγαλώνεις θαυμάζοντας τη γυναίκα που σε μεγαλώνει, προσπαθείς να της μοιάσεις, να υιοθετήσεις τις συνήθειές της, τον τρόπο που μιλά, που αγαπά, που φροντίζει τους ανθρώπους γύρω της. Είναι ο πρώτος άνθρωπος που γίνεται πρότυπο για σένα, η πρώτη αγκαλιά στην οποία τρέχεις όταν φοβάσαι και η πρώτη γυναίκα που σου δείχνει τι σημαίνει δύναμη, αγάπη και ανιδιοτέλεια.
Και όσο μεγαλώνεις, η σχέση αυτή αλλάζει μορφές. Από μητέρα και παιδί, γίνεστε φίλες, συνοδοιπόροι, δύο γυναίκες που μοιράζονται μυστικά, συμβουλές, χαρές αλλά και δύσκολες στιγμές. Μπορεί να υπάρξουν διαφωνίες, εντάσεις και διαφορετικές απόψεις, όμως ο δεσμός ανάμεσα σε μία μητέρα και την κόρη της δύσκολα σπάει. Είναι ένας δεσμός που χτίζεται με τα χρόνια και δυναμώνει μέσα από κάθε στάδιο της ζωής.
Οι αναμνήσεις είναι ένα από τα καλύτερα δώρα που μπορεί να σου δώσει, γι’ αυτό και εμείς ρωτήσαμε 5 γνωστές Κύπριες να μοιραστούν μαζί μας την αγαπημένη ανάμνηση που έχουν με τη μητέρα τους.
Μαρία Κορτζιά – Δημοσιογράφος & Επιχειρηματίας
Μια όμορφη στιγμή με τη μητέρα μου ήτανε η πρώτη ματιά με τα μωρά μου, τον Σοφοκλή και τον Γιώργο, με το που τους έφερα στον κόσμο. Την Θυμάμαι συγκινημένη να τα αντικρίζει για πρώτη φορά. Από τότε είναι σε όλα δίπλα μας. Στις πρώτες δύσκολες μέρες μετά τη γέννα και σε κάθε βοήθεια που την είχα ανάγκη!
Μαριλένα Ζωδιάτου – Content Creator & Stand-up Comedian
Η πιο όμορφη ανάμνηση που έχω με τη μαμά μου δεν είναι μία, είναι μια ολόκληρη περίοδος. Είναι εκείνα τα χρόνια που σπούδαζα στη Θεσσαλονίκη και κάθε μήνα ερχόταν να με δει. Ξαφνικά η ζωή μου γινόταν διακοπές. Για πέντε μέρες ξεχνούσα ότι είμαι φοιτήτρια. Δεν υπήρχαν μαθήματα, δεν υπήρχε πρόγραμμα. Υπήρχαν μόνο καφέδες, βόλτες, ψώνια, φαγητό, φωτογραφίες και γέλια. Και μέσα σε όλα αυτά, υπάρχει μια νύχτα που θα θυμάμαι για πάντα. Πήγαμε να δούμε την Άννα Βισση. ΦΑννατικές και οι δύο. Στεκόμασταν ήδη από νωρίς στην πόρτα για να μπούμε πρώτες, μπήκαμε, στηθήκαμε στο μπαρ και χορεύαμε όλο το βράδυ, με τα τακούνια, σαν να μην υπάρχει αύριο.
Το αύριο, βέβαια, ήρθε… στις 6 το πρωί. Βγήκαμε από το μαγαζί, με τα πόδια μας κυριολεκτικά “τελειωμένα”. Τα τακούνια είχαν γίνει εχθρός. Και αντί να πούμε “θα πάρουμε ένα ταξί σαν φυσιολογικοί άνθρωποι”, αποφασίσαμε, γιατί όχι, να πάμε σπίτι με τα πόδια. Ανήφορος. Με τακούνια. 6 το πρωί. Και εκεί ξεκίνησε το πραγματικό show. Σε κάθε βήμα πονούσαμε και γελούσαμε ταυτόχρονα. Κρατιόμασταν η μία από την άλλη, σε φάση “κράτα με να σε κρατώ να ανέβουμε το βουνό”, περπατούσαμε σαν δεινόσαυροι. Κάναμε παύσεις, γελούσαμε, ξαναξεκινούσαμε. Ήμασταν τόσο κουρασμένες που δεν μπορούσαμε καν να παραπονεθούμε σοβαρά το μόνο που μας έβγαινε ήταν γέλιο. Ήταν από αυτές τις στιγμές που λες “είμαστε χάλια” αλλά στην πραγματικότητα είσαι πιο ζωντανός από ποτέ. Και κάπως έτσι κατάλαβα ότι οι πιο όμορφες στιγμές με τη μαμά μου δεν είναι οι τέλειες, είναι αυτές που πονάς λίγο, αλλά γελάς πιο πολύ.
Κρίστυ Παπαδοπούλου - Ηθοποιός
Η μητέρα μου πάντα ήταν ένα ξεχωριστό κομμάτι στη ζωή μου, ήτανε μία γυναίκα γεμάτη δύναμη κι αισιοδοξία! Όταν ήμουνα μικρή την έβλεπα συνεχώς να παλεύει για αυτά που θα έπρεπε να είναι δεδομένα στις γυναίκες. Φρόντιζε τους γύρω της και το θέατρο και η πολιτική ήταν και είναι η ζωή της. Οι πιο όμορφες στιγμές μας είναι πολλές και θέλω να είναι ακόμα περισσότερες.
Όταν γεννήθηκε ο γιος μου ήρθε από Κύπρο για να είμαστε μαζί κυρίως για μένα από ότι μου είχε πει και δευτερευόντως για το μικράκι που τότε δεν το γνωρίζαμε καλά. Κάθε μέρα λοιπόν έβρισκε τρόπους να με βγάζει από το σπίτι για να ξεσκάω και καλά ότι θέλαμε πράγματα για το σπίτι να αλλάξουμε έπιπλα ή κουρτίνες κ.τλ. Δεν μπορώ να πω ότι τελικά αγοράζαμε κάτι από όλα αυτά αλλά τώρα που γυρίζω τον χρόνο πίσω κατάλαβα ότι το έκανε περισσότερο για να με προστατεύσει από την καθημερινότητα που θα ζούσα έτσι και αλλιώς όταν θα έφευγε για Κύπρο.
Είναι τρυφερή αλλά αυτό δεν είναι το χαρακτηριστικό της, θέλει να με κάνει πάντα να βλέπω τα πράγματα από διαφορετική σκοπιά χωρίς εκείνη την στιγμή να καταλαβαίνω πολλά άλλα στο τέλος και μετά από καιρό καταλαβαίνω ότι όλο αυτό το κάνει για να με ευχαριστήσει και να μου δείξει την αγάπη της.
Τζώρτζια Παναγή – Ραδιοφωνική Παραγωγός & Influencer
Η πιο συγκινητική στιγμή που έχω ζήσει με τη μητέρα μου ήταν όταν κέρδισα το Dansing For You 4, έναν διαγωνισμό με φιλανθρωπικό σκοπό μαζεύοντας χρήματα για τον μη κερδοσκοπικό οργανισμό EUROPA DONNA CYPRUS. Εκείνη τη βραδιά, τη θυμάμαι να στέκεται συγκινημένη, με δάκρυα στα μάτια, γνωρίζοντας πως η συμμετοχή μου δεν ήταν απλώς μια πρόκληση, αλλά ένας προσωπικός αγώνας αφιερωμένος στη δική της μάχη και νίκη. Ήταν η στιγμή που ένιωσα πως όλα όσα περάσαμε είχαν αποκτήσει νόημα. Η δύναμή της έγινε η έμπνευσή μου και εκείνη η νίκη ανήκει πρώτα σε εκείνη.
Ριάνα Στυλιανού - Αρχισυντάκτρια του must
Όταν προσπαθώ να ξεχωρίσω μια μόνο, συγκεκριμένη ανάμνηση με τη μητέρα μου, δυσκολεύομαι πολύ. Και αυτό γιατί δεν είναι απλώς μια παρουσία σε μια στιγμή της ζωής μου, είναι κομμάτι της καθημερινότητάς μου, σταθερό και βαθιά σημαντικό. Είναι ουσιαστικά ο άνθρωπός μου, η καλύτερή μου φίλη.
Περνάμε πολύ χρόνο μαζί. Σχεδόν κάθε εβδομάδα θα βρεθούμε για καφέ και ατέλειωτες συζητήσεις, θα κάνουμε βόλτες, ψώνια ή θα πάμε σινεμά. Ακόμα και στο σπίτι, βρίσκουμε πάντα κάτι να κάνουμε μαζί. Να τακτοποιήσουμε τη ντουλάπα της για παράδειγμα, να δοκιμάζουμε ρούχα, να φτιάχνουμε καινούριους συνδυασμούς, να γελάμε. Και σχεδόν πάντα καταλήγω να θέλω να κρατήσω κάποια από αυτά για τη δική μου ντουλάπα. Τότε εκείνη, με τη γνώριμη αυστηρότητα αλλά και αγάπη, μου λέει να τα προσέχω, γιατί κάποια από αυτά τα ρούχα και παπούτσια τα έχει αγοράσει πριν καν γεννηθώ.
Αν όμως πρέπει να διαλέξω μια στιγμή που ξεχωρίζει μέσα μου, αυτή είναι η ημέρα της αποφοίτησής μου από το πανεπιστήμιο. Την θυμάμαι έντονα. Ήταν εκεί, πανέμορφη, συγκινημένη, με εκείνο το βλέμμα που τα έλεγε όλα χωρίς να χρειαστεί να μιλήσει. Στεκόταν δίπλα μου και ένιωθα ότι η χαρά της ήταν εξίσου μεγάλη με τη δική μου. Ήταν το πιο δυνατό μου στήριγμα και η πιο ζεστή μου αγκαλιά μέσα σε μια από τις πιο σημαντικές στιγμές της ζωής μου.
