Δημήτρης Λοττίδης
Η ώρα είναι τρεις παρά τέταρτο το μεσημέρι και η Γεωργία όπως άλλες Κύπριες μάνες έκλεψε δύο ωρίτσες και κάτι από τη δουλειά της για να «πεταχτεί» στο σπίτι στη Μακεδονίτισσα να ζεστάνει γρήγορα το φαγητό και να ταΐσει τα μικρά παιδάκια, τα οποία μετά θα ακολουθήσουν τον δικό τους δρόμο, όπως κάθε Κυπριόπουλο που σέβεται τον εαυτό του, στα αγγλικά, μπαλέτα, πιάνα και γαλλικά. Αφού τα παραδώσει η μαμά – Γεωργία στην καθημερινή τους απογευματινή οδύσσεια, αυτή θα πάρει το ταλαιπωρημένο Peugeot 205 της (κατασκευής 1985 – σημερινή μέγιστη δυνατή ταχύτητα 110 χλμ.) και θα παρευρεθεί προς τη Λευκωσία, πίσω στη δουλειά.
Ο δρόμος για τη δουλειά είναι μικρός, αλλά τέτοια ώρα με το στομάχι γεμάτο, τον ήλιο να καίει εκνευριστικά αν και χειμώνας, το 205 χωρίς κλιματισμό, τα δέκα λεπτά μοιάζουν με αυτά τα αργόσυρτα λεπτά της σάουνας.
Καθώς το μικρό αυτοκινητάκι ευθυγραμμίζεται στη Λεωφόρο Γρίβα Διγενή, το πόδι ξεχνιέται στο πετάλι, το μάτι δεν προσέχει τα απέναντι φώτα των συνοδηγών και το 205 φτάνει στην ιλιγγιώδη ταχύτητα των 70 χιλιομέτρων! Στο ύψος του ξενοδοχείου Forum ο ευσυνείδητος τροχονόμος βγαίνει από τους φίκους και «πυροβολεί» με το πιστόλι – ραντάρ. Η καημένη Γεωργία στρίβει στην έξοδο του αυτοκινητόδρομου για τα «τυπικά» του προστίμου «για υπερβολική ταχύτητα». Η ιστορία κάθε μέρα έχει διαφορετικά ονόματα, διαφορετικά αυτοκίνητα, ίδιες ταχύτητες, ίδιo πρόστιμο. Αυτό το αστυνομικό «έπος» το παρακολουθώ εδώ και πέντε χρόνια, αλλά δεν το κατέγραψα ξανά, αφού έλεγα πάντα πως «δεν γίνεται, κάποια λογική θα υπάρχει». Η λογική έπαψε να υπάρχει όταν μετακόμισα σε μια πολυκατοικία, ακριβώς πίσω από το «θέατρο των επιχειρήσεων». Εδώ και ένα χρόνο ζω κάθε βράδυ την αγωνία του Σούμαχερ όταν σπινάρει στο Μονακό. Δεκάδες επίδοξες πιλότοι της Φόρμουλα 1 μαρσάρουν στα 150 χιλιόμετρα, με τρυπημένες εξατμίσεις και μοτιφαρισμένους κινητήρες, μπροστά από το μεσημβρινό κρησφύγετο της αστυνομίας. Δεν έχω δει ποτέ ούτε ένα μπλόκο της αστυνομίας! Ούτε ένα ραντάρ, ούτε ένα πρόστιμο! Όλα εξαντλούνται στην καημένη Γεωργία και το κατσαριδάκι της!
Ούτε ένα ραντάρ, ούτε ένα πρόστιμο! Όλα εξαντλούνται στην καημένη Γεωργία και το κατσαριδάκι της!
Πάντα ήμουν της άποψης πως η τελευταία που είναι υπεύθυνη για τις καθημερινές επιθέσεις αυτοκτονίας των νεαρών Κύπριων ιπποτών της ασφάλτου είναι η ταχύτητα. Πρώτα φταίνε αυτοί που δίνουν την άδεια χωρίς να εξετάζονται οι υποψήφιοι οδηγοί στις μανούβρες, στην οδική συνείδηση, στην ασφάλεια που παρέχει το κάθε αυτοκίνητο, στην εφαρμογή της ενεργητικής ασφάλειας, στη γνώση ότι η τρυπημένη εξάτμιση δεν δίνει επιπλέον δύναμη και πως το διπλοκάμπινο είναι αδύνατο να προσπεράσει στο ανήφορο της Κακορατζιάς σε κάτω από 30 (δολοφονικά) δευτερόλεπτα.
Δεύτερη που δίνει το κακό παράδειγμα είναι η περήφανη αστυνομία μας με το να κυνηγά κακόμοιρους στα μεσημέρια σε κατήφορο μπας και βγάλει το μεροκάματο, αφήνοντας τους Σούμαχερ να αλωνίζουν σε συγκεκριμένους χώρους και ώρες με τρελές ταχύτητες. Αντ’ αυτού κατεβάζουν τα όρια ταχύτητας σε επίπεδα μοτοποδηλάτων και στήνουν καραούλι στις λίρες.
Θα ήθελα πάντως να ξέρω ποιος αστυνόμος ή βουλευτής ή υπουργός ή οιοσδήποτε συμπολίτης μας πάει από την Λευκωσία στη Λεμεσό με 90 ή 100 χιλιόμετρα την ώρα; Κανείς, φυσικά, γιατί απλούστατα δεν υπάρχει σύγχρονο αυτοκίνητο το οποίο θα αντέξει τη διαδρομή με την Πέμπτη ταχύτητα στα 90 χιλιόμετρα την ώρα χωρίς να κτυπήσει κόκκινο η θερμοκρασία. Στον αντίλογο σου λένε «μέχρι τα 120 δεν γράφουμε κύριε». Και αφού δεν γράφεις γιατί εγώ να πληρώσω στα 125 χιλιόμετρα πρόστιμο και για τα 20 χιλιόμετρα της ντροπής;
Η ταχύτητα κατά την προσωπική μου άποψη δεν είναι το πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι η ταχύτητα εκπαίδευσης του εγκεφάλου του οδηγού στην οδική συνείδηση και την ενεργητική ασφάλεια. Πότε έχεις αυτοκίνητο για να προσπεράσεις, πότε να αναπτύξεις, πότε να ελαττώσεις και σε ποιον δρόμο.
ΥΓ. Η ώρα είναι 1:15 το πρωί και ακούω το ανενόχλητο σπινάρισμα ενός ακόμη Σούμαχερ στο σιρκουΐ της Γρίβα Διγενή. Καημένη Γεωργία...
