Υπάρχει star system;

Το ότι η Κύπρος αλλάζει, αυτό το παρατηρούν όλοι, αυτοί που την αλλάζουν αλλά και αυτοί που την τραβούν να μείνει πίσω. Δεν εννοώ, βέβαια, την αλλαγή του Τάσσου με τον Γλαύκο. Αυτό μάλλον μας κρατά κάπως στάσιμους. Το να φεύγει ένας πολιτικός του '50 και να έρχεται ένας πολιτικός του '60 είναι μεν πρόοδος, αλλά όχι αυτό που λέμε «αλλαγή»! Το πόσο αλλάξαμε τα τελευταία χρόνια, μπορούμε να το δούμε αν σκεφτεί ο καθένας τι έκανε πριν δέκα χρόνια. Ποια ήταν η καθημερινότητά μας, ποια πράγματα μας συνάρπαζαν, ποιες ήταν οι έγνοιες μας, τι μας ενθουσίαζε, τι μας διασκέδαζε, τι μας εκνεύριζε, τι μας θύμωνε.

Το '93, μας ενθουσίαζε το «Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα», η δημιουργία του ΑΝΤ1, βλέπαμε Λάμψη, θεωρούσαμε υπέρτατη πολυτέλεια ένα Σαββατοκύριακο στην Αθήνα και ο καφές ήταν ο «trendy» φραπές στο Da Capo. Έγνοια μας ήταν αν θα «φέρουν» κι άλλα οι Ρώσοι και ο φόβος μας ήταν η παντοδύναμη της «πανίσχυρης» και αναιδέστατης Τουρκίας. Διαβάζαμε «Φιλελεύθερο» και «Το Περιοδικό», οι «καλές κυρίες» πήγαιναν με ύφος στο Λονδίνο για ψώνια και διάβαζαν επιδεικτικά την αγγλική «Vogue» και το «Hello». Τα κακά παιδιά σχόλαζαν το «Κλικ» και τρελαίνονταν με μια γυμνή φωτογραφία της Μπάρμπα ή με κουτσομπολιό για το τι έκανε η Madonna.

Σήμερα, το Σαββατοκύριακο στην Αθήνα αντικαταστάθηκε με τριήμερο στη Ρώμη και ο φραπές έγινε freddo. Έγνοια μας είναι πόσα θα «φέρουν» οι Ευρωπαίοι και βλέπουμε υποτιμητικά τους Τούρκους να θέλουν λύση και να τους βάλουμε στην Ευρώπη. Κανείς σοβαρός τριαντάρης δεν διαβάζει καθημερινά κυπριακή εφημερίδα, αλλά ελληνικό «Βήμα» και «Sportime». Το ύφος του αρχοντοχωριάτη στο Λονδίνο, αντικαταστάθηκε με άνεση Παριζιάνου στο Charles De Gaulle. Τα αεροπλάνα αδειάζουν για Λονδίνο και γεμίζουν για Παρίσι και Ρώμη. Οι λίγες «κυρίες» της «καλής Λευκωσίας» πολλαπλασιάστηκαν σε μια στρατιά cool πλαστικοποιημένες θεές που δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τις αντίστοιχες της Αθήνας, κλέβουν μάλιστα και την παράσταση (και τους γκόμενους) στα αθηναϊκά πάρτι.

Η νέα γενιά των επιτυχημένων, που το παλεύουν κάθε μέρα και δεν τρώνε απλά τα χωράφια του μπαμπά, είναι ανυπόμονοι, είναι ενεργητικοί, είναι μοντέρνοι και ως «ψώνια» τρελαίνονται για την καλοπέρασή τους. Δεν αρκούνται να βλέπουν τους άλλους στο «Vogue» και το «Hello», αλλά θέλουν και τον εαυτό τους στο «must» και το «Life&Style». Και εδώ προκύπτει το καίριο ερώτημα: Υπάρχει κυπριακό star system;

Υπό την έννοια του χολιγουντιανού star system δεν υπάρχει, δεν υπάρχουν εγχώρια θεάματα για να το υποστηρίξουν. Δεν μπορεί ας πούμε να έχουμε star system με μέλη τη Γεωργία Αχιλλέως, τον Σούγλη, τον Ρίκκο Μάππουρο και τη Βίβιαν Κανάρη. Όχι ότι έχω κάτι με τους ανθρώπους που είναι πετυχημένοι σ' αυτό που κάνουν, απλά δεν μπορείς να πεις ότι κάποιος είναι σταρ και να τον βλέπεις την επομένη να ψωνίζει φασολάκια στον Χαραλαμπίδη! Άρα, λόγω μεγέθους, η λάμψη του θεάματος εύκολα χάνεται στην καθημερινότητα. Το ίδιο πρόβλημα έχουν και στην Ελλάδα, που παρά τις προσπάθειες των ΜΜΕ και της βιομηχανίας που ζει από την παρουσία αυτών των ανθρώπων, τα πράγματα δεν είναι και τόσο λαμπερά. Εγώ, για παράδειγμα, που έτρεχαν τα σάλια μου για τη sexy Βανδή, όταν την είδα στο Κολωνάκι, ενάμισι μέτρο ύφος να περπατά και να τρώει σάντουιτς από το Everest, πώς να το κάνουμε, ξενέρωσα.

Τι συμβαίνει λοιπόν και τα περιοδικά με επωνύμους πουλούν, οι κοσμικές στήλες ξεσκίζονται στην κυριολεξία από ΟΛΟ τον κόσμο και τα μηχανάκια της AGB τρελαίνονται όταν οι ειδήσεις κτίζονται πάνω σε κουτσομπολιά; Στην Κύπρο δεν έχουμε stars, έχουμε όμως ένα κύκλο επωνύμων από το χώρο των ΜΜΕ, της πολιτικής, του θεάματος, των επιχειρήσεων και των τεχνών, όπου συνθέτουν πλέον ένα πολύ ελκυστικό lifestyle. Ταξίδια, ομορφιά, ωραία σπίτια, γρήγορα αυτοκίνητα, αναγνωρισιμότητα είναι τα χαρακτηριστικά αυτής της υπαρκτής φυλής. Υπάρχει, βέβαια, το παλαβό φαινόμενο που δεν σμίγουν οι επιχειρηματικές παρέες με τις καλλιτεχνικές, επειδή οι μεν δεν πολυγουστάρουν τους δε, αλλά και αυτό θα ξεπεραστεί με τον καιρό και η Δημητριάνα θα μπορεί να πηγαίνει ψώνια στο Μιλάνο με τη Ραμόνα.

Όποιος αμφισβητεί την ύπαρξη της φυλής αυτής, αμφισβητεί ουσιαστικά την ύπαρξη της ίδιας της κυπριακής κοινωνίας, αναπόσπαστο κομμάτι της οποίας είναι αυτοί οι άνθρωποι. Μερικές φορές το κυπριακό glamour εμβολιάζεται με αθηναϊκό, ακόμη και με διεθνές. Όλο και κάτι θα έχει ο Stelios και θα 'ρθει, η Κατρίτση θα περάσει από το Anassa και το Zoo, ακόμη και ο Πρίγκιπας Νικόλαος σκάει μύτη πλέον στα κυπριακά πάρτι! Η γοητεία που παρουσιάζει αυτή η ομάδα ανθρώπων για τους απ' έξω, είναι πως όλοι μας έχουμε έναν γνωστό, που είναι μέλος αυτού του ιδιότυπου club. Άρα όλη η Κύπρος άμεσα ή έμμεσα παίρνει και ένα κομμάτι strass. Στα χρόνια που έρχονται, με την αποβολή και των τελευταίων αναστολών και κόμπλεξ ανασφάλειας του '74, τα πράγματα θα γίνουν ακόμη καλύτερα για όλους μας. Θα υπάρχει άφθονο strass για όλη την Κύπρο.