Δημήτρης Λοττίδης
Η λύση του Κυπριακού είναι κάτι σαν το θάνατο για πολλούς από εμάς. Δεν θέλουμε να το δεχθούμε, αλλά πρέπει να ζήσουμε με την ιδέα ότι κάποτε και αυτό θα συμβεί. Όσοι παρακολουθούν κοινωνιολογικά το Κυπριακό και τη σχέση του με την κοινωνία τα τελευταία δέκα χρόνια, αυτές τις μέρες κάνουν πάρτι! Όχι επειδή θέλουν λύση. Πάντα υπήρχε η υποψία στα «σοβαρά πολιτικά δώματα» αλλά και στους πολιτικούς επιστήμονες ότι το 90% του κόσμου που καταγράφονταν παραδοσιακά στις έρευνες ότι θέλει λύση του Κυπριακού με «Διζωνική Ομοσπονδία», δεν ήταν γεμάτο 90ρι αλλά ίσως φουσκωμένο 40ρι.
Όποια έρευνα όμως και να έκανε κάποιος τα τελευταία χρόνια είτε ποιοτική είτε ποσοτική, σχεδόν κανένας Ευρωκύπριος δεν κατέβαζε τη μάσκα να πει «Βρε αδερφέ μου εγώ δεν γουστάρω, εκείνοι στα δικά τους εμείς στα δικά μας». Τώρα, γνωρίζω ανθρώπους που έχουν τεράστιες εκτάσεις γης οι οποίες επιστρέφονται με το Σχέδιο, αλλά λεν «τους τα χαρίζω». Οι ίδιοι που στα αμέτρητα focus groups που παρακολούθησα για τα Κυπριακό έλεγαν πριν δυο χρόνια πως θέλουν λύση για να πάνε στα σπίτια τους στου Μόρφου, οι ίδιοι τώρα λένε «χαλάλι στους μουλάδες»!
Πάντα το πρώτο ραντεβού με τον ψυχοθεραπευτή είναι με χαμηλές προσδοκίες
Ο Ανάν μού φέρνει λίγο προς τον Bill Crystal στο Analyze this. Είναι ο άσχετος ψυχοθεραπευτής που χωρίς να το γνωρίζει μπαίνει πολύ βαθιά στον ψυχικό κόσμο του κάθε Κύπριου. Αυτές τις μέρες νιώθω πως όλη η Κύπρος είναι ένας ατέλειωτος καναπές ψυχοθεραπείας. Ένα group therapy επτακοσίων χιλιάδων ανθρώπων. Όπου σταθείς όπου βρεθείς όλους τους τρώει να ανοίξουν συζήτηση για τον Ανάν. Στη συζήτηση είναι που γίνονται όλα μπορντέλο. Έχω φίλους που στην αρχή έλεγαν «στα άρματα - στα άρματα», μετά γύρισαν στο «ναι μεν αλλά» και τώρα ανάβουν κερί κάθε πρωί στην Παναγιά την Κυκκώτισσα για να μην γίνει λύση. Τι να σου κάνουν όμως οι άνθρωποι όταν ο Χριστόφιας για ένα μήνα σφύριζε αδιάφορα (ενώ έκανε μυστικές διαπραγματεύσεις), όταν ο Ομήρου πλακώνεται με τον Λυσσαρίδη, ο Αναστασιάδης με τον Τάσσο, ενώ ο Κλεάνθους με τον Κουτσού προσπαθούν για έξτρα δημοτικότητα. Να μην αναφέρω βουλευτές που ήταν Κληριδικοί στο Κυπριακό από γεννησιμιού τους και ξαφνικά έγιναν να συμφωνούν με τον Κλεάνθους. Σχι-ζο-φρε-νεια! Όλοι, όμως, ανεξαρτήτως του τι βγήκε στη Λουκέρνη, επιτέλους βγάζουν τις προσποιημένες μάσκες που κρατούσαν για χρόνια μπροστά στο πρόσωπο και συζητούν τις ψυχολογικές τους ανησυχίες αν λυθεί ή αν δεν λυθεί. Όπως ο Αλ Πατσίνο πήγε στον ψυχίατρο για θεραπεία και δεν περίμενε αυτός να του κάνει διαφορά στη ζωή του, έτσι και εμείς πηγαίναμε για χρόνια στον «Γ.Γ του ΟΗΕ» για ψυχολογική υποστήριξη μετά την Εισβολή, γνωρίζοντας πως δεν μπορεί να κάνει κάτι στην ουσία. Πηγαίναμε, όμως, επειδή έπρεπε να πάμε.
Πάντα το πρώτο ραντεβού με τον ψυχοθεραπευτή είναι με χαμηλές προσδοκίες. Ο Κόφι, όμως, είχε άλλη άποψη. Είναι επαγγελματίας και «he has to deliver». Έτσι αρχίζουν τα δύσκολα. Οι ασθενείς άρχισαν: «Και γιατί να λυθεί;», «Γιατί να τους δώσουμε λεφτά;», «Θα πληγεί η οικονομία αν μας επιστρέψουν εδάφη, γιατί θα ξοδέψουμε να τα φτιάξουμε!». Άρα: Ποτέ δεν θέλαμε λύση πραγματικά και αυτό εδραιώθηκε με το άνοιγμα της πράσινης γραμμής. Αυτό κι αν ήταν crash course ψυχοθεραπείας.
Εκεί που όλοι έλεγαν για το μοσχομυρισμένο κάμπο Μόρφου, τη θαλασσοφίλητη Αμμόχωστο, το γραφικό λιμανάκι της Κερύνειας, το μεγάλο ολοκαίνουργιο σπίτι με την αυλή που είχαν οι πρόσφυγες πριν φύγουν, αντίκρισαν τη Μόρφου ως πόλη αφρικανικής υπαναπτυγμένης χώρας, είδαν την Αμμόχωστο πόλη-φάντασμα, την Κερύνεια γραφική μεν, σαν την Πάφο δε. Το δε σπίτι το τεράστιο με την αυλή ήταν λίγο φουσκωμένο από τον καημό του ξεριζωμού. Άρα: Ακόμη και οι πρόσφυγες μετά την ψυχοθεραπεία τους βγήκε αυτό που όλοι φοβόντουσαν: Καλά τα «κατεχόμενα εδάφη μας», αλλά καλύτερα είναι τα ελεύθερα εδάφη μας. Στον καναπέ ολοταχώς!
ΥΓ: Περιμένατε συμπέρασμα; Αμ δε! Εγώ την ψυχοθεραπεία μου ακόμη δεν την τέλειωσα…
