Δημήτρης Λοττίδης
Και πως μπήκαμε στην Ευρώπη τι καταλάβαμε; Και πως πάει ο Σημίτης στους G8 τι έγινε; Και που αναγκάστηκε ο Ραούφ να δώσει μερική ελευθερία διακίνησης τι σημαίνει; Και που φτύνουν οι Αμερικάνοι για πρώτη φορά την Τουρκία τι κερδίσαμε; Και πως θα γίνουν οι Ολυμπιακοί στην Αθήνα το 2004 τι μας ενδιαφέρει; Και που η πρόσληψη του Σουμ στον Παναθηναϊκό ήταν πρώτη είδηση στο Euronews τι μας ενδιαφέρει; Και που πάει ο Τάσσος στην Πετρούπολη ως Ευρώπη τι μας μέλει;
Πριν τριάντα χρόνια η Κύπρος βολόδερνε μεταξύ Αδεσμεύτων και δεσμευμένων, με έναν πολιτικό ηγέτη-star, μέλος του διεθνούς jet-set, ο οποίος βάφτιζε παιδιά στην Αφρική, μιλούσε στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, έτρεχαν όλοι οι celebrities να του φιλήσουν το χέρι και οι φωτογράφοι να του βγάλουν πορτραίτα στολισμένος σαν χριστουγεννιάτικο δέντρο, κοιτάζοντας το υπερπέραν μπροστά στο Προεδρικό.
Στα 90’s έκαναν την εμφάνιση τους οι πρώτοι νεόπλουτοι, οι πρώτες σιλικόνες έσκασαν μύτη στα κυπριακά βυζιά και γενικά η κατάσταση άρχισε να «εξευρωπαΐζεται
Όπως οι περισσότεροι ηγέτες που κάνουν πολύ θόρυβο έτσι και ο Μακάριος έκανε με συνέπεια τις βασικές του πολιτικές επιλογές λάθος. Από την Ένωση στη μη Ένωση και από τους Αδέσμευτους στα κολλητηλίκια με τη Σοβιετική Ένωση. Τότε ο Μακάριος με τα καομποϊλίκια του έκανε γνωστή στον υπόλοιπο κόσμο τη μικρή και ασήμαντη Κύπρο. Οι ίδιοι οι Αθηναίοι πολιτικοί τότε, εκτός από τους συναισθηματισμούς δεν πολύ-πίστευαν στη σημασία της Κύπρου και σίγουρα δεν πίστευαν στα αρχίδια που έχουν οι Κύπριοι να αναγεννιούνται από τις στάχτες τους. Έτσι μεταξύ της καταστροφής του ’74 και τις «βοήθειες» από Ελλάδα και ΗΠΑ, περάσαμε τη δεκαετία του ’70. Με ανένδοτο αγώνα και κατασκευές στην Αραπιά.
Στα 80’s, τα κεφάλια ήταν ακόμη μέσα για τους Κύπριους. Ένα αμυδρό χαμόγελο ότι ξαναδημιουργούνται το είχαν, αλλά είχαν την ίδια ώρα και το άγχος μπας «και μας πιάσουν οι Τούρκοι όλους». Τότε ο μεγάλος Σπύρος παρήγγειλε τα περίφημα μαχαιροπήρουνα «Cristofle», και τον βασάνιζαν τα βράδια θεωρίες συνωμοσίας όπως ήταν η απαγωγή του Αχιλλέα, η συνωμοσία με τα αέρια, τους εγκεφάλους και άλλα τριτοκοσμικά. Οι Κύπριοι συνέχισαν να δουλεύουν σαν σκυλιά αλλά η ηγεσία ήταν σε ολοκληρωτική αφάνεια από τη διεθνή σκηνή. Κοινώς της καρπαζιάς. Το glamour άρχισε να επανέρχεται στο τέλος της δεκαετίας του ’80, όταν ο εκατομμυριούχος κύριος Βασιλείου έγινε πρόεδρος και εγκαταστάθηκε στο Προεδρικό, φτιάχνοντας τις πισίνες και τα τζακούζι με τους καθρέφτες. Όμως μην τρελαθούμε κιόλας, η κατάσταση της καρπαζιάς συνεχιζόταν την ώρα που η Ελλάδα περνούσε τη σημαντικότερη κρίση αξιοπιστίας μετά τον Β΄ Παγκόσμιο. Το σκάνδαλο Κοσκωτά, οι βυζάρες της Δήμητρας και το «Τσοβόλα δώστα όλα» κυριαρχούσαν στην ερειπωμένη Ελλάδα, όπου περίμενες δέκα χρόνια για να σου βάλουν τηλέφωνο!
Δέκα χρόνια μετά, στα ’90ς, με έναν ηλικιωμένο πλην πανούργο Πρόεδρο, η Κύπρος άρχισε να μοιράζει παιχνίδι (ασχέτως με τι γινόταν στο εσωτερικό). Αμυντικό δόγμα, S300, διαπραγματεύσεις ένταξης, συζητήσεις Λύσης, ο Βασιλείου διαπραγματευτής, την ίδια ώρα που ο «καθηγητής» Σημίτης αναλάμβανε το συμμάζεμα της Ελλάδας. Τότε άρχισαν να κτίζονται οι πρώτοι νέο-κυπριακοί πύργοι στους Καλόγερους και τη Μακεδονίτισσα. Έκαναν την εμφάνισή τους οι πρώτοι νεόπλουτοι, οι πρώτες σιλικόνες έσκασαν μύτη στα κυπριακά βυζιά και γενικά η κατάσταση άρχισε να «εξευρωπαΐζεται». Πλην όμως οι περισσότεροι δεν πίστευαν πως θα μπαίναμε στο Euro-club. Ήταν «too good to be true» όπως θα έλεγαν και κάποιοι φίλοι μου.
Και τώρα τι;
Σήμερα οι 18χρονοι δικαιολογούνται να έχουν άγνοια μνήμης και συμπεριφερόμενοι ως Ευρωπαίοι χορτασμένοι δεν θεωρούν και τίποτα τρομερό την ένταξή μας στην Ευρώπη ή και την προνομιακή θέση που έχουμε ως Έλληνες σήμερα παγκοσμίως. Δεν μπορώ όμως να καταλάβω το σημερινό στυλακι ορισμένων μεγαλυτέρων σε ηλικία, που απαθείς βλέπουν τα γεγονότα να περνούν μπροστά τους, σκεπτόμενοι μόνο για καμιά κονόμα στην Ένωση, κανένα χωράφι στα κατεχόμενα ή και λίγο σνομπάρισμα στους Ευρωπαίους! Εμβρόντητος άκουσα τον Τάσσο να ανακοινώνει με στόμφο πως μόνο στις απαραίτητες επιτροπές θα μετέχουμε στην Ένωση! Κάτι δηλαδή σαν τη Βρετανία που δεν πολυγουστάρει του Γαλλογερμανούς αλλά μένει για να τους σνομπάρει…
Ένας φίλος μου που μετέχει στις διπλωματικές αποστολές της Ελλάδας, μου εξιστορούσε με απορία την απαθή στάση των αντιπροσωπιών της Κύπρου στις τελευταίες συνόδους κορυφής, όπου οι δυο τύποι με το μουστάκι δεν έβγαλαν μιλιά για κανένα θέμα, την ώρα που πειναλέοι Τσέχοι και Πολωνοί τοποθετόντουσαν λες και βρίσκονταν στο σπίτι της μάνας τους. Αν θεώρησαν κάποιοι πως με το που μπήκαμε είναι για να πηγαίνουμε στα σαλόνια και να πορτίζουμε στους Άραβες πως είμαστε «κάποιοι», Θεός να μας φυλάξει από τον Σιράκ, τον Αθναρ και τα παιχνίδια της Άγκυρας.
Τελικά υπάρχει η περιβόητη Κοινωνία των Πολιτών; Γιατί αν υπάρχει, μάλλον έχει πάει για πρόωρες διακοπές.
