Η εποχή της Διείσδυσης

Οι περισσότεροι τακτικοί αναγνώστες της στήλης γνωρίζουν πως αρκετές φορές γράφω περί πολιτικής. Οι φίλοι μου με θεωρούν «άρρωστο» με το άθλημα. Η πολιτική είναι άθλημα άσκησης του μυαλού, κάτι σαν σκάκι. Είτε είσαι με το μέρος του συστήματος που παράγει πολιτική -ιδέες δηλαδή- είτε την παρακολουθείς συζητώντας στα καφενεία. Στην πρώτη περίπτωση πρέπει να σκεφτείς τις ιδέες, αλλά επίσης και να σκεφτείς ιδέες πώς να φας τους άλλους (αντιπάλους), για να τις επιβάλεις (εντάξει, κάποιοι λένε «να τις κάνεις πράξη»). Στη δεύτερη περίπτωση, το άθλημα προνοεί άσκηση επιχειρηματολογίας πάνω από ένα φλιτζάνι καφέ ή (στην καλύτερη περίπτωση) στο διάλειμμα ενός αγώνα champions league. Με τον Μιχάλη, έναν φίλο από τα παλιά, που τελευταία κολλήσαμε από την κοινή μας αρρώστια να συζητάμε με ορίζοντα την πενταετία, είχαμε τελευταία τη συζήτηση ότι βαρεθήκαμε να μιλάμε για τα ίδια και τα ίδια, και το κυριότερο, δεν βρίσκουμε τρίτον και τέταρτον. Οι πολιτικές συζητήσεις είναι σαν την πιλόττα. Αν δεν βρεις τέσσερις με τρεις διαφορετικές απόψεις, δεν γίνεται παιχνίδι της προκοπής. Πριν από λίγες μέρες, ο Μιχάλης με πήρε τηλέφωνο στις δέκα η ώρα γελώντας. Μέσα από τα γέλια του κατάλαβα μόνο πως έπρεπε να γυρίσω την τηλεόραση στο ΡΙΚ1, όπου συζητούσαν ο Κασουλίδης με τον Μαρκίδη για το «θεσμικό ρόλο και την αποτελεσματικότητα του ΟΗΕ», ενώ το συντονισμό έκανε ο Κώστας Γεννάρης. Πριν από ένα χρόνο μια παρόμοια συζήτηση θα ήταν ενδιαφέρουσα και θα την παρακολουθούσαν πέντε-έξι χιλιάδες πωρωμένοι τύποι άνω των πενήντα ετών, που θα σχολίαζαν το περιεχόμενο την επομένη στο γραφείο. Φέτος μια τέτοια συζήτηση για τους ίδιους θεατές είναι τουλάχιστον ανιαρή (για να μην πω γελοία).

 Τους τελευταίους έξι μήνες έγιναν στην Κύπρο όσα δεν έγιναν τα τελευταία σαράντα χρόνια. Μπήκαμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μπήκαμε και στα κατεχόμενα. Σήμερα ζούμε την εποχή της διείσδυσης! Η εποχή της διείσδυσης είναι η εποχή της πολιτικής απελευθέρωσης. Απελευθερωθήκαμε από το βραχνά του Κυπριακού, από την ειδησιογραφία του ΟΗΕ, από το τι έκλασε ο Ελληνοαμερικανός ανιψιός του μπατζανάκη του Προέδρου των ΗΠΑ. Όταν η πορδή μύριζε χαλούμι, σήμαινε και την «αμέριστη» υποστήριξη των ΗΠΑ στις διαδικασίες επίλυσης του Κυπριακού.

 Απελευθερωθήκαμε επίσης από τις δηλώσεις του Προέδρου της Δημοκρατίας για το Κυπριακό, αλλά και τις απαντήσεις της Αντιπολίτευσης για το «προσχέδιο των σημειώσεων του ειδικού αντιπροσώπου της Μ.Β., που θα μεταφέρει στον κατοχικό ηγέτη».

 Και δεν είναι ότι ο Ελληνοαμερικανός ανιψιός του μπατζανάκη του Προέδρου των ΗΠΑ σταμάτησε να παραγοντίζεται στην Ουάσιγκτον, ούτε ο Πρόεδρος Παπαδόπουλος και ο Αναστασιάδης σταμάτησαν να μιλούν για το «φαινομενικά άλυτο» Κυπριακό. Το σημαντικό είναι ότι κανείς πλέον δεν τους δίνει σημασία! Και επειδή ζούμε στην εποχή των ιδιωτικών Μέσων, ό,τι δεν πουλάει δεν προβάλλεται! Εδώ ο πατέρας μου, πρώην φανατικός Μακαριακός, ο οποίος αν δεν άκουγε δέκα φορές την ημέρα ειδήσεις στο ραδιόφωνο του ΡΙΚ, μπας και υπάρχει καμιά «εξέλιξη» πήγαινε η μέρα του στραβά, αυτός ο ίδιος άνθρωπος ρουφά κάθε μέρα όλα τα lifestyle περιοδικά, ενώ τρελαίνεται να μάθει αν η Μενεγάκη είναι ξανά έγκυος!

Στη θέση δε της εκπομπής του Γεννάρη, που μέχρι πέρσι παρακολουθούσε ανελλιπώς, γελάει με τους Γειτόνους και τα καμώματα του Ρίκκου Μάππουρου.

 Η απαξίωση για την πολιτική βρίσκει την τελευταία στη χειρότερή της φάση, χωρίς νέα πρόσωπα, νέες ιδέες, νέο λόγο, διαφορετική αισθητική. Πρόβλεψη: Οδηγούμαστε σε μια νέα εποχή, όπου οι μοναδικοί νέοι που θα ασχολούνται με την πολιτική θα είναι οι κόρες του Αναστασιάδη και τα παιδιά του Τάσσου και της Φωτεινής.

 Βέβαια, η πολιτική απελευθέρωση στην εποχή της διείσδυσης έχει άλλα, πιο σοβαρά αποτελέσματα. Το lifestyle του Κύπριου αλλάζει μέρα με τη μέρα. Η έλλειψη της ανασφάλειας για το «αν θα μας πιάσουν όλους στην Κύπρο» και το κενό της έλλειψης του Κυπριακού από την καθημερινότητα, ήρθαν να γεμίσουν με κουτσομπολιά, μόδα, φαγητό, ταξίδια, διασκέδαση. Γενικώς βγήκαν τα λεφτά «που είχαμε για μια δύσκολη ώρα» από το σεντούκι και άρχισαν να ξοδεύονται. Πώς εξηγείται αλλιώς το γεγονός της ιλιγγιώδους αύξησης στις τιμές της γης, του ανοίγματος δεκάδων γκουρμέ πανάκριβων εστιατορίων, της αύξησης του τζίρου των καταστημάτων αφορολογήτων στα αεροδρόμια σε μια εποχή κρίσης για τον τουρισμό, σε περιβάλλον παγκόσμιας οικονομικής κρίσης μετά το χρηματιστηριακό φιάσκο;

 Η Κύπρος αλλάζει, οι άνθρωποί της αλλάζουν, η ζωή στο νησί αλλάζει. Δεν ξέρω αν είναι προς το καλό που αλλάζουν όλα, σίγουρα όμως η αλλαγή που συντελείται σήμερα είναι χωρίς επιστροφή. Το 2004 δεν θα έχει καμιά σχέση με οποιαδήποτε άλλη χρονιά στο νησί της λογικής και του παραλόγου. Εγώ πάντως το απολαμβάνω, αυτοί που δεν το απολαμβάνουν είναι αυτοί που ζούσαν από τον προηγούμενο εγκλωβισμό της κυπριακής κοινωνίας.