Δημήτρης Λοττίδης
Οι πολιτικοί τρελαίνονται πάντα όταν καβαλήσουν το καλάμι, ποτέ πριν και ποτέ μετά. Μάλιστα όσο πιο μεγάλο είναι το καλάμι, τόσο μεγαλύτεροι είναι οι κίνδυνοι για το μέγεθος της τρέλας. Αν όπου καλάμι είναι εξουσία, τότε τι εννοούμε με τη λέξη αυτή;
Εξουσία είναι να μπαίνει όλος ο κόσμος στο γραφείο σου με σκυμμένο το κεφάλι. Εξουσία είναι να γίνεται η δουλειά σου με ένα τηλεφώνημα, εξουσία είναι να έχεις όλη την προσοχή στραμμένη επάνω σου, εξουσία είναι να έχεις στα πόδια σου ό,τι θελήσεις, εξουσία είναι να μπορείς με μια απόφασή σου να φτιάξεις ή να καταστρέψεις μια ζωή. Εξουσία είναι να στηρίζονται άνθρωποι σε σένα. Εξουσία είναι να μπορείς να κάνεις πόλεμο όποτε γουστάρεις. Εξουσία είναι να μπορείς να κάνεις πόλεμο χωρίς να υπολογίζεις κανένα.
Αυτό που δεν αλλάζει είναι πως ο Μπους και ο Μπλερ δεν θα είναι ποτέ πια οι ίδιοι πρόεδροι και μετά τον πόλεμο
Οι πιο πάνω περιγραφές της εξουσίας είναι συνυφασμένες με τα κριτήρια με τα οποία επιλέγουμε κάθε φορά κάποιον να καθίσει στην καρέκλα. Αυτά δεν είναι μόνο οι ικανότητες και η εξυπνάδα. Αν ήταν αυτά, όλοι οι κάτοχοι βραβείων Νόμπελ θα ήταν περιζήτητοι πρόεδροι. Πρώτο κριτήριο για να επιλέξουμε κάποιον να καθίσει στην καρέκλα είναι κατά πόσο θα «τρελαθεί» από το μεθύσι της εξουσίας και αν μπορεί να τη χειριστεί καλύτερα από τον προηγούμενο. Όσο περισσότερες εξουσίες έχει η καρέκλα, τόσο περισσότερο έχει σημασία να αντέχει ο οργανισμός του στις…επικίνδυνες δόσεις.
Η πιο ύπουλη ασθένεια της καρέκλας είναι το «ό,τι θέλω κάνω». Όταν κτυπήσει ο ιός, ο ασθενής είναι σχεδόν τελειωμένος. Ο ιός στην προκειμένη περίπτωση κτύπησε στις μεγαλύτερες καρέκλες. Αυτές που βρίσκονται στο White House και στην Downing Street. Έχω την αίσθηση πως ο ιός «ό,τι θέλω κάνω» κτύπησε πολλούς κώλους στο White House, που κάθονται σε πολλές και σημαντικές καρέκλες εξουσίας.
Μάλιστα αυτοί οι πισινοί θεωρούν πως επειδή υπάρχει ένα σύστημα μερικού ελέγχου του πλανήτη, μπορεί να ελεγχθεί η παγκόσμια κοινή γνώμη. Πιστεύω πως το σύστημα έχει πέσει στην παγίδα που το ίδιο έστησε. Η παγκοσμιοποίηση και η δημιουργία του «παγκόσμιου χωριού», όπου μια πνευμονία στην Κίνα μπορεί να ρίξει το χρηματιστήριο στη Ρώμη, έγινε για τον πιο σφικτό έλεγχο των αγορών και των τοπικών κοινωνιών. Στο εν λόγω χωριό όμως, μια διαδήλωση στη Γαλλία μπορεί να ρίξει την κυβέρνηση στην Αγγλία και ένας ξεσηκωμός στη Σαουδική Αραβία μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα να βουτήξει ο Μπους και οι μετοχές των βιομηχανιών στον όλεθρο.
Την ώρα που γράφεται αυτό το κείμενο, βρισκόμαστε στις τελευταίες στιγμές της ειρήνης. Το πώς είναι αυτός ο καινούργιος πόλεμος και πόσο θα διαρκέσει θα το ξέρετε καθώς διαβάζετε αυτές τις σελίδες. Αυτό όμως που δεν αλλάζει, είναι πως ο Μπους και ο Μπλερ δεν θα είναι ποτέ πια οι ίδιοι πρόεδροι και μετά τον πόλεμο. Οι ίδιοι περιόρισαν τις εξουσίες τους και για τους επόμενους προέδρους, με την αλόγιστη χρήση της καρέκλας που κάθονται επάνω. Κατάφεραν να στρέψουν το ίδιο το σύστημά τους απέναντι στους ίδιους, αφού ξέχασαν το πιο βασικό λόγο που κάθονται οι συγκεκριμένοι κώλοι στις καρέκλες τους. Η επιλογή τους από τον κόσμο των χωρών τους και η ανοχή τους από το παγκόσμιο χωριό.
Υ.Γ1. Στο τεύχος Φεβρουαρίου, εκ παραδρομής και εν τη ρύμη του λόγου μου, γράφτηκε μια αναφορά στο πρόσωπο του Αντώνη Φανιέρου. Αυτή δεν είχε πρόθεση να θίξει την υπόληψη κανενός προσώπου και είχε το χαρακτήρα αστεϊσμού και χιούμορ. Τις απολογίες μου.
ΥΓ2. Όλη η ομάδα του must θα ήθελε να ευχαριστήσει το αναγνωστικό κοινό για τη σταθερή προτίμησή του. Προτίμηση που το φέρνει πρώτο σε πωλήσεις και αναγνωσιμότητα μηνιαίο περιοδικό στην Κύπρο. Η τελευταία ένδειξη Φεβρουαρίου 2003 αναφέρει πωλήσεις 8,200, ενώ η τελευταία (ανεπίσημη) έρευνα αναγνωσιμότητας φέρνει το περιοδικό με σταθερό αναγνωστικό κοινό πέραν των 51,000 αναγνωστών. Περιμένουμε και τις επίσημες μετρήσεις για να το επιβεβαιώσουν.
