Δημήτρης Λοττίδης
Όταν ανακοίνωνα στους φίλους μου τα σχέδιά μου για τη δημιουργία του «must», τους έλεγα: «Ξέρετε... σκοπεύω να φτιάξω ένα περιοδικό που θα έχει από μόδα και lifestyle μέχρι πολιτική». Βέβαια το «must» δεν είχε... μέχρι και πολιτική. Απλώς όταν έπρεπε να δικαιολογήσω στους δίπλα μου πως από «σοβαρός» δικηγόρος και «φέρελπις» σύμβουλος του τότε Προέδρου θα πήγαινα να γίνω ένας «ελαφρύς» εκδότης ενός «ελαφρού» περιοδικού σε μια «σοβαρή» κοινωνία όπως η κυπριακή, όπου κυριαρχούσαν ως κοσμικά events οι δεξιώσεις του κυρίου πρέσβη, τα δελτία ξεκινούσαν με τη στερεότυπη φράση «Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας» και οι «σοβαρές» εφημερίδες θεωρούσαν ως ύβρη απέναντι στο εθνικό θέμα να βγουν με πρωτοσέλιδο εκτός Κυπριακού, έπρεπε λοιπόν τότε για να δώσω βαρύτητα σε οτιδήποτε έκανα, να αναφέρω τις λέξεις κλειδιά: «Πολιτική» και «Κυπριακό».
Το πλεονέκτημα της ηλικίας 25-30 είναι πως έχεις άγνοια κινδύνου. Δεν υπολογίζεις τις πραγματικές διαστάσεις αυτού που κάνεις, βλέποντας μεθυσμένος από τη δίψα της επιτυχίας και της δημιουργίας μόνο τη φωτεινή όψη του φεγγαριού. Το πιο πάνω πλεονέκτημα γίνεται επαναστατικό όπλο, όταν συνδυαστεί με έλλειψη σοβαροφάνειας. Όταν αμφισβητήσεις, δηλαδή, πρώτος αυτά που θα αμφισβητηθούν αύριο από την ίδια την κοινωνία. Τα ανούσια, άοσμα πράγματα που κλείνουν τον κύκλο τους.
Ο κόσμος έχει απομυθοποιήσει τη σοβαροφάνεια των εφημερίδων και λατρεύει πλέον τη σοβαρότητα των lifestyle περιοδικών
Στη δική μου γενιά, όταν ήμασταν 25-30, υπήρχε σοβαροφάνεια. Όλοι ήθελαν να γίνουν chartered accountants, managers πολυεθνικών, διάβαζαν FT (κι εγώ) και θεωρούσαμε ως την απόλυτη καταξίωση να οδηγείς την μπέμπα του μπαμπά. Το δε καμάκι ξεκινούσε στο πού δουλεύαμε, στην άποψή μας για το Κυπριακό και κατέληγε σε δείπνο σε «καθωσπρέπει» εστιατόριο. Ευτυχώς σήμερα οι μικροί είναι λιγότερο ψωνισμένοι. Φλερτάρουν σε lounge bars παρέα με sushi, οδηγούν beetle, σιχαίνονται την πολιτική (στην καλύτερη περίπτωση τούς αφήνει Α-Δ-Ι-Α-Φ-Ο-Ρ-Ο-Υ-Σ) και ξεσκίζονται στα «must», «Hello», «Downtown», αλλά και στον Ρίκκο Μάππουρο.
Θα μου πείτε «τα βρήκαν έτοιμα». Ναι, βρήκαν έτοιμα αυτά που βρίσκει ο μέσος Ευρωπαίος 25άρης τα τελευταία σαράντα χρόνια. Πολιτική σταθερότητα, ασφάλεια και υγιές οικονομικό περιβάλλον. Η Ευρώπη έζησε την ταραχή και την καταστροφή το πρώτο μισό του 20ού αιώνα και η Κύπρος το δεύτερο μισό.
Η ουσία είναι πως, αν και με προβάδισμα πενήντα χρόνων, τη φτάσαμε την Ευρώπη. Στη δεκαετία του '50, σε Ευρώπη και Αμερική, ο κόσμος μετά την καταστροφή του πολέμου μπήκε σε μια περίοδο lifestyle τρέλας. Αγόραζε σαν τρελός τις πρωτοεμφανιζόμενες οικιακές συσκευές, έκανε τρελό πάρτι, ξεσκίστηκε στη μόδα και στο στιλ, δημιουργώντας παγκοσμίως το λεγόμενο ρεύμα του lifestyle.
Στην Κύπρο του 2000 και κάτι, μετά την καταστροφή του '74 και τις δεκαετίες ομηρίας και ανασφάλειας ήρθε και η απελευθέρωση. Ο κόσμος ξοδεύει σαν τρελός, κάνει ταξίδια σαν νεόπλουτος, τρώει τις ώρες του σε κοζερί αραχατιλίκι στα café και κοιτάει πώς θα πηδήξει ή θα πηδηχτεί. Α, ξέχασα, κτίζει και «μικρά σπίτια» των 200.000 λιρών, και οσονούπω θα αγοράζει αυτοκίνητα λες και μένει στο Μονακό. Το πιο σημαντικό όμως: Διέρχεται τη δική του επανάσταση στο lifestyle. Εμείς εδώ στα περιοδικά εδώ και έξι μήνες, ό,τι τυπώσουμε πουλάμε! Σημαντικό παράδειγμα το «Time Out». Οι πωλήσεις του έχουν διπλασιαστεί από πέρσι! Ο κόσμος έχει απομυθοποιήσει τη σοβαροφάνεια των εφημερίδων και λατρεύει πλέον τη σοβαρότητα των lifestyle περιοδικών, τα οποία είναι σοβαρά γιατί δεν σου λένε: «Είμαι οι “Times”, αλλά σου δίνω και πασατέμπο!».
Τα περιοδικά lifestyle λατρεύονται αυτή τη στιγμή στην Κύπρο, γιατί από την πρώτη μέρα το είπαν ξεκάθαρα: «Εμείς είμαστε ποπ-κορν». Θα μας γευτείτε καθώς βλέπετε το έργο της ζωής σας και θα σας βάλουμε στη γλώσσα λίγο αλατάκι επειδή σας αρέσει! Άρα: Σοβαροφάνεια τέλος! Βέβαια, ο κίνδυνος είναι τα ίδια τα lifestyle περιοδικά να γίνουν σοβαροφανή σαν τις fashion editors τους που πάνε στο Μιλάνο, κάθονται στις πρώτες θέσεις των fashion shows και έχουν ύφος σοβαρό λες και μετέχουν στους G8. Εγώ τους τελευταίους δύο μήνες πήρα τα διπλάσια τηλέφωνα από πολιτικούς, επιχειρηματίες και wannabe απ' όσα πήρα στην επτάχρονη καριέρα μου στα περιοδικά. Καλοί μου, μπαίνουμε στην περίοδο του Fun. Απολαύστε τη ζωή, γελάστε, φτύστε, δημιουργείστε. Σ' αυτά πάρτε μας εμάς τα περιοδικά στα σοβαρά. Αν δεν γελάσετε και ευχαριστηθείτε μαζί μας, πάρτε μας τηλέφωνο. Αν σας θίξουμε, γελάστε και μην μας πάρετε. Μην τρελαθούμε κιόλας!
