Στο σχολείο δεν ήμουν άριστος μαθητής. Ούτε κακός. Ήμουν ένα από εκείνα τα μικρά που έδειχναν ότι είχαν κάπου ένα ταλέντο αλλά κανείς δεν ήξερε πού. Θυμάμαι που όλοι οι δάσκαλοι και καθηγητές από την πρώτη δημοτικού μέχρι την τρίτη λυκείου έλεγαν στους γονείς μου την ίδια ατάκα λες και υπήρχε μια δωδεκάχρονη συνωμοσία: «Ο Δημήτρης είναι έξυπνος αλλά οκνιάρης». Τη λέξη «οκνιάρης» έχει από τότε να την ακούσω, λες και υπήρξε μόνο για τα μαθητικά μου χρόνια! Μόνο μια καθηγήτρια δεν μπορούσε να πει τέτοιο πράγμα. Αυτή των Ελληνικών στην τρίτη λυκείου. Πάντα είχα κλίση στα Ελληνικά, κυρίως λόγω της μανίας μου να διαβάζω σαν hoover ό,τι άσχετο βρισκόταν μπροστά μου (από Μπλέικ μέχρι ελληνικές εφημερίδες), αλλά και της αγάπης μου για την Ιστορία (τέλειωνα τα βιβλία από το πρώτο τρίμηνο). Στην τρίτη λυκείου όμως μετρούσαν και άλλα πράγματα. Στα Ελληνικά δίδασκε μια τρομερή καθηγήτρια. Με στυλ, ωραία άρθρωση λόγου, με σκηνική παρουσία λες και ήταν ηθοποιός, με έντονη προσωπικότητα και βάθος γνώσεων, που ξεπερνούσε κατά πολύ τα βιβλία. Η καθηγήτρια ήταν λόγος για ακόμη περισσότερη προσπάθεια στα Ελληνικά. Πήγαινα πάντα διαβασμένος και προσηλωμένος στην ιερή στιγμή της διδασκαλίας. Από την τάξη, κάποιοι «μυρίστηκαν» ότι κάτι παιζόταν και είχαν αρχίσει τα πειράγματα. Αλλά εγώ απτόητος, κάθε μάθημα Ελληνικών ήταν κι ένα show. Δικό της και δικό μου. Έκτοτε δεν άκουσα ξανά για την καθηγήτρια των Ελληνικών, μέχρι πριν από λίγα χρόνια, όταν έμαθα ότι ήταν στο Πανεπιστήμιο. Ένιωσα μια δικαίωση, αφού από τότε φαινόταν ότι δεν ήταν μια «φυσιολογική» καθηγήτρια και ότι θα προχωρούσε παραπέρα.
Επιστρέφοντας από το μεταπτυχιακό μου, ήταν η περίοδος όπου συζητείτο στη Βουλή ο νέος νόμος περί Ραδιοτηλεόρασης. Εγώ τότε με νωπές τις εργασίες στο Λονδίνο πάνω στις κοινοτικές οδηγίες περί Ραδιοτηλεόρασης και έχοντας εντρυφήσει βαθιά στο power game των ΜΜΕ της Αγγλίας, ήμουν από τους λίγους που ήξεραν τόσο καλά το τι γίνεται αντίστοιχα στην Ευρώπη. Ένας φίλος από τα φοιτητικά, τότε βουλευτής, μου ζήτησε να τα πούμε μιας και ήταν στην επιτροπή της Βουλής που ετοίμαζε το νομοσχέδιο. Όταν τα είπαμε, με τον αυθορμητισμό που σε διακατέχει όταν είσαι φοιτητής, ήθελα να πηδήξω από τον πέμπτο όροφο. Ευτυχώς το café ήταν στο πεζοδρόμιο και γλίτωσα, αλλά οκτώ χρόνια από τότε ακόμη κουδουνίζουν στ’ αυτιά μου τα λόγια του φίλου-βουλευτή στην ερώτησή μου αν γνώριζε τη λευκή βίβλο της Ε.Ε. για τα ΜΜΕ: «Έλα μωρέ, θα πάρουμε τον νόμο της Ελλάδας και ακόμη έναν άλλο, πιο αυστηρό, και θα τους παντρέψουμε. Υπάρχει Λευκή Βίβλος;».Από τότε δεν ασχολήθηκα ξανά με τα της Κυπριακής Βουλής.
Από την τάξη, κάποιοι «μυρίστηκαν» ότι κάτι παιζόταν και είχαν αρχίσει τα πειράγματα
Η τρίτη ιστορία, αυτή της Αρχής Ραδιοτηλεόρασης με τις ποινές σε Σίγμα και Μέγα είναι γνωστή. Αυτά που δεν είναι γνωστά είναι οι τρόποι που λειτουργεί η Αρχή και ποιες άλλες καταγγελίες έχει κάνει στα δύσμοιρα τα ΜΜΕ. Γιατί δύσμοιρα; Επειδή στη βραχονησίδα που λέγεται Κύπρος, το συνολικό ποσό της διαφημιστικής πίττας είναι μικρότερο από το διαφημιστικό budget μιας αμερικάνικης πολυεθνικής όπως είναι για παράδειγμα η ΒΑΤ ή η Marlboro. Και από αυτό το ποσό ζουν δεκάδες Μέσα και τρώνε ψωμί εκατοντάδες υπάλληλοι. Κάποιος θα έπρεπε να θυμώσει με την όλη λειτουργία της Αρχής, όπως ο Ντίνος Οδυσσέως ή ο Λουκής Παπαφιλίππου, που βγαίνουν συνεχώς από τα ρούχα τους. Εγώ γελώ. Μόνο γέλια μου προξενούν οι πράξεις κάποιων καημένων ανθρώπων, που δεν είχαν ποτέ σχέση με την ίδια την κοινωνία και που πασχίζουν να κάνουν πράγματα που τους βγαίνουν συνεχώς στραβά. Έχοντας γνωρίσει και ζήσει μερικούς από τους πιο ισχυρούς ανθρώπους της ελληνικής και κυπριακής ζωής, το μεγαλύτερο μάθημα από το σχολείο να δουλεύεις δίπλα από τέτοιους ανθρώπους είναι η σοφία με την οποία διαχειρίζονται την εξουσία. Άλλο να έχεις την εξουσία είτε δια νόμου είτε με λαϊκή βούληση και άλλο να τη διαχειρίζεσαι στο συμφέρον της κοινωνίας.
Πάρτε παράδειγμα τα Βραβεία που δίνει η Επιτροπή κάθε χρόνο για την τηλεόραση. Δεν έχουν βραβεύσει ΠΟΤΕ πρόγραμμα που το είδαν πάνω από 10.000 άτομα. Θέλουν να λειτουργούν ως τιμητές της κοινωνίας, ζώντας εκτός αυτής. Γιατί ποιος από την Επιτροπή πήγε ποτέ clubbing; Να δει πώς διασκεδάζουν οι νέοι. Ποιος από αυτούς είδε το Matrix; Ποιος κάθισε στη Μακαρίου για καφέ; Ποιος πήγε στο υπέρτατο κοινωνικό γεγονός του χρόνου, όπου μαζεύτηκαν 25,000 Κύπριοι σε ένα γήπεδο, στον αγώνα Ομόνοιας - ΑΠΟΕΛ;
Είναι ωραία να ζεις το παραμύθι σου βουτηγμένος στα βιβλία και τα κουαρτέτα εγχόρδων που πάνε τρία πλάσματα και πίνουν τσάι. Όταν όμως ζεις στο γυαλί σου κυνηγώντας ανεμόμυλους στο όνομα της κοινωνίας, τότε γίνεσαι γραφικός αλλά και επικίνδυνος. Γραφικός γιατί σε όποιον πει κάποιος ότι κατήγγειλαν σταθμούς για το τραγούδι του 50cent P.I.M.P, το οποίο πούλησε εκατομμύρια αντίτυπα σε όλο τον κόσμο και παίζεται απ’ όλα τα ραδιόφωνα των ανεπτυγμένων χωρών, θα γελάσει και το παρδαλό κατσίκι.
Από την άλλη όμως μπορεί να είσαι και επικίνδυνος, αφού μόλις το πάρουν είδηση οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί που τους ανήκουν τα πνευματικά δικαιώματα, τότε η βραχονησίδα μπορεί να φανεί προς τα έξω ως ισλαμική χώρα με φερετζέ.
Η μεγαλύτερη όμως απογοήτευση για μένα ήταν η κατάρρευση της φαντασίωσης των παιδικών μου χρόνων. Η καθηγήτρια των Ελληνικών που τόσο με ενέπνευσε, είναι αυτή που ως μέλος της Αρχής Ραδιοτηλεόρασης πρωτοστατεί στο να ζούμε εποχές μακαρθισμού…
