Δημήτρης Λοττίδης
Η ευρωπαϊκή πορεία της Κύπρου ξεκίνησε πριν από 15 χρόνια, περίπου ως... ανέκδοτο. Ο Πάγκαλος και ο μακαρίτης Κρανιδιώτης πίεζαν τον Βασιλείου να καταθέσει αίτηση ένταξης, ενώ το ΑΚΕΛ πίεζε τον τότε Πρόεδρο να μην τολμήσει να φέρει την Κύπρο κοντά στο ίδιο συνδικάτο ΕΟΚ-ΝΑΤΟ.
Τελικά, και μετά από ομηρικούς καυγάδες, έγινε η αίτηση στο... συνδικάτο. Από τότε ξεκίνησε ένας μαραθώνιος σε όλα τα επίπεδα. Στο πολιτικό της εξωτερικής πολιτικής, ο εκάστοτε Κύπριος ΥΠΕΞ ήταν ο πιο πολυταξιδεμένος πυροσβέστης του κόσμου, αφού έτρεχε συνεχώς να σβήνει τις φωτιές που άναβαν οι διάφοροι εναντίον της Κύπρου.
Από τη μια όχθη του ποταμού ήταν οι Έλληνες της γνώσης, της μεθοδικότητας, της πονηριάς (ζεϊμπέκικο) και των μετρημένων λόγων.
Από την άλλη στην Κύπρο, στο πολιτικό επίπεδο της εσωτερικής πολιτικής, υπήρχε ένας μαραθώνιος... αυτοπυρπολήσεων. Οι συνήθεις καχύποπτοι και αρνητικοί έβλεπαν ανυπέρβλητα εμπόδια, έβλεπαν όλες μας τις κινήσεις λάθος ή στην καλύτερη των περιπτώσεων μάταιες. Το ζεϊμπέκικο του Παπανδρέου ήταν εθνική προδοσία, η απόφαση του Ελσίνκι είχε ουρά βόα που θα μας έπνιγε, η πολιτική του «καλού παιδιού» από τον Κληρίδη ήταν «αδυναμία άσκησης εξωτερικής πολιτικής» κ.ά.
Τελικά για τρίτη φορά σε λίγα χρόνια αποδείχθηκε πως η Ελλάδα για πρώτη φορά -ίσως μετά τον Βενιζέλο- έχει σοβαρή ηγεσία. Πρώτα αυτό αποδείχθηκε με την ένταξη της χώρας στην ΟΝΕ, κατά δεύτερον με το χειρισμό του θέματος της τρομοκρατίας και τώρα με την ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Τόσες νίκες με διεθνές πολιτικό αντίκτυπο έχουμε να δούμε ως Έλληνες πάνω από έναν αιώνα. Από την άλλη πλευρά, το τελευταίο τρίμηνο επιβεβαίωσε πανηγυρικά και το αυτονόητο, ότι υπάρχουν και μη σοβαροί Έλληνες. Αυτοί είναι η παλιά φρουρά των οπλαρχηγών σε Ελλάδα και Κύπρο, η τάξη του παλιού πολιτικού κατεστημένου που στο ΠΑΣΟΚ απαντάται σε πρώην υπουργούς που έστησαν καριέρες στις κορώνες των συλλαλητηρίων, στη Κύπρο μετουσιώνεται σε ανερχόμενα αστεράκια που κτίζουν καριέρες στα πεδία βολής, και δίνει δύναμη σε μονοεδρικά κόμματα που θέλουν να μπλοκάρουν τις αποφάσεις του Εθνικού Συμβουλίου καλώντας το λαό στα όπλα.
Η ώρα είναι πέντε το απόγευμα της Παρασκευής 13ης Δεκεμβρίου 2002. Σήμερα όλη τη μέρα δεν έχω δουλέψει λεπτό. Το must έχει ήδη τυπωθεί και με περιμένει να δώσω το κείμενο που διαβάζετε. Όπως κράτησαν το θρίλερ της Κοπεγχάγης σε αναμονή, κράτησα και εγώ το περιοδικό από το τυπογραφείο. Ήθελα να καταγράψω τα αισθήματά μου στο χαρτί μετά την απόφαση. Η ανακούφιση είναι διάχυτη σε όλη την Κύπρο.
Οι ευρωλιγούρηδες επικράτησαν των ευρωσκεπτικών. Εγώ ήμουν ευρωλιγούρης, πάντα. Η Ευρώπη δεν θα μας κάνει ξαφνικά Ευρωπαίους. Δεν θα μας λύσει ξαφνικά το Κυπριακό, δεν θα λιγοστέψει τα ελαττώματά μας, δεν θα μας κάνει πιο πλούσιους. Η Ένωση δεν θα μεταμορφώσει τον Ρίκκο Μάππουρο σε Παριζιάνο, ούτε τον Χριστόφια σε Μπλέρ. Σίγουρα, όμως, δεν θα είμαστε πλέον κράτος ανάδελφο. Γιατί μέχρι τώρα ήμασταν λίγο Ευρωπαίοι, λίγο ανεξάρτητοι, λίγο κατεχόμενοι και κατά κάποιους λίγο Ελλάδα. Τέρμα λοιπόν τα «ολίγον», έστω και αν για πολλούς δεν θα είμαστε ποτέ ασφαλισμένοι πλήρως ούτε και κάτω από την μπλε ομπρέλα με τα χρυσαφένια αστεράκια.
Ένα πολύ σημαντικό αυτής της μέρας είναι πως σήμερα ξεχώρισαν τα ξερά από τα χλωρά. Ξεχώρισαν οι σοβαροί από τους Καραγκιόζηδες, οι μεθοδικοί από τους αρπακόλες. Ξεχώρισαν ο Γιωργάκης από τον Παπαθεμελή, ο Παπαντωνίου από τον Αρσένη, ο Σημίτης από τον Ανδρέα Παπανδρέου, ο Κληρίδης από τον Κουτσού, οι ευπατρίδες από τους πατριδοκάπηλους. Ξεχώρισαν οι πολίτες του 21ου αιώνα από τους πολίτες του 20ού αιώνα.
Τις τελευταίες μέρες είχαμε την πλέον αποφασιστική σύγκρουση των δύο κόσμων του Ελληνισμού. Από τη μια όχθη του ποταμού ήταν οι Έλληνες της γνώσης, της μεθοδικότητας, της πονηριάς (ζεϊμπέκικο) και των μετρημένων λόγων. Και από την άλλη ήταν οι Έλληνες της κακοπιστίας, της άρνησης, του άρπα-κόλα, των μεγάλων λόγων (ΕΟΚ-ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο). Ευτυχώς, πλέον, θα πορευθούμε με τους πρώτους.
