Δημήτρης Λοττίδης
Η ιστορία είναι γνωστή. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής μετά το χωρισμό του με τη σύζυγό του Αμαλία Κανελλοπούλου είχε «διακριτικές» σχέσεις με γνωστή Αθηναία κοσμική της δεκαετίας του ’60. .
Ο Καραμανλής μετά την επιστροφή του από το Παρίσι ζούσε μια πολύ λιτή, προσωπική ζωή. Δεν ήταν πλέον ο ζεν πρεμιέ των δεκαετιών ’50-’60, που ως νεαρός υπουργός Δημοσίων Έργων «ξήλωνε», μαζί με τις ράγιες του αθηναϊκού τραμ, και τις καρδιές της θηλυκής Αθήνας.
Μία από τις αδυναμίες που είχε ο «εθνάρχης» ήταν οι... σπανακόπιτες. Ήταν το αγαπημένο του φαγητό με το οποίο και διάλεγε να αρχίζει όλα του τα γεύματα. Όπως όμως είχε αδυναμία στις σπανακόπιτες, έτσι είχε και απέχθεια προς στους αθυρόστομους ανθρώπους και ιδιαίτερα τις γυναίκες. Η τότε προνομιούχα σύντροφος του Καραμανλή, αν και ήταν γνωστό πως είχε κάποιες «σχέσεις» με τον Πρόεδρο (τότε πρωθυπουργό), το Κολωνάκι λόγω της αυστηρής στάσης του ηγέτη σ’ αυτά τα ζητήματα, αμφισβητούσε τον πικάντικο ψίθυρο. Η ερωμένη, σε ένα απογευματινό τέιον με κοσμικές φίλες της, τόλμησε να αναφέρει την ιστορική πρόταση:
«Του Κώστα του αρέσει πολύ η σπανακόπιτά μου»!
Λάθος της ερωμένης και μάλιστα ολέθριο. Πρώτο, αποκάλεσε δημόσια (στις «κατίνες» του Κολωνακίου) τον Πρωθυπουργό της Ελλάδας «Κώστα». Δεύτερο, αποκάλυψε προσωπικές στιγμές του Πρωθυπουργού, ότι δηλαδή τρελαίνεται για τη σπανακόπιτα. Τρίτο, άφησε να νοηθεί ότι είχε κάποια «οικεία» σχέση με τον... ημίθεο Καραμανλή.
Η ερωμένη του Καραμανλή σε ένα απογευματινό τέιον, με κοσμικές φίλες της τόλμησε να αναφέρει την ιστορική πρόταση: «Του Κώστα του αρέσει πολύ η σπανακόπιτά μου»!
Όπως μπορείτε να αντιληφθείτε, η ερωμένη δεν πλησίασε ποτέ ξανά το εθναρχικό κρεβάτι, αφού πήρε τα παπούτσια στο χέρι και μάλιστα από μόνη της! Ο Κώστας μόλις πληροφορήθηκε το συμβάν, δεν δέχθηκε καν να της ξαναμιλήσει!
Η μεγαλύτερη απογοήτευση των ημερών μας είναι η απομυθοποίηση των ηγετών. Στη Λουκέρνη, πέραν του δράματος που εκτυλίχθηκε με την τύχη αυτού του τόπου, εκτυλίχθηκε και ένα παράλληλο δράμα που λέγεται ανικανότητα των ηγετών μας να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων. Ο Πρόεδρος ήταν κλεισμένος στη σουίτα του και δεν απαντούσε τα τηλέφωνα των Ευρωπαίων ηγετών, ο Κλεάνθους έκανε τραμπουκισμούς στα Μέσα, ο Αναστασιάδης τα έπινε με τους ΟΗΕδες, προσπαθώντας να διαπραγματευθεί αντ’ αυτού, ο Ομήρου μιλούσε με τη μητέρα και συγκάτοικό του στην Πάφο και το χειρότερο από όλα, ο Χριστόφιας έπιασε τα κλάματα on air στον «Άστρα»!
Η τραγωδία συνεχίστηκε στην Κύπρο με ένα νέο κλάμα, αυτή τη φορά του ίδιου του Προέδρου στο περίφημο διάγγελμα των κάγκελων, ενώ ακόμη και το τέρας ψυχραιμίας, Κληρίδης, λίγο έλειψε να μην συγκρατηθεί την ώρα που απειλούσε να… «αποδημήσει εις Κύριον».
Όταν ήμουν σύμβουλος της προηγούμενης κυβέρνησης, είχα τη φαεινή ιδέα να μεταφέρω το γραφείο του Προέδρου της Δημοκρατίας στη θέση που παραδοσιακά βρίσκεται το τραπέζι συνεδριάσεων του Υπουργικού Συμβουλίου. Το τελευταίο βρίσκεται δίπλα από τα μεγάλα παράθυρα - καμάρες τα οποία είναι επιμελώς μη συντηρημένα από την εποχή του πραξικοπήματος για να θυμίζουν το κάψιμο του Προεδρικού εκείνη τη μέρα. Ήθελα λοιπόν να έχει ο τότε Πρόεδρος -σε μια από τις τηλεοπτικές του συνεντεύξεις, έτσι για αλλαγή σκηνικού αλλά και σε παραλληλισμό με τον Μακάριο- τηλεοπτικό φόντο εκείνη την τζαμαρία. Μόλις είπα την ιδέα μου, η Προεδρική ασφάλεια μού το απέκλεισε χωρίς δεύτερη συζήτηση, μιας και όπως μου είπαν, για να μετακινηθεί το γραφείο θα πρέπει να αποσυνδεθεί από τα συστήματα ασφαλείας που έχει συνδεδεμένα πάνω του, κάτι το οποίο χρειαζόταν 48 ώρες!
Το κλάμα του Προέδρου σε συνδυασμό με τα καμένα παράθυρα του Προεδρικού που παραπέμπουν στο πραξικόπημα και την εισβολή των Τούρκων, είναι ένα τέλειο επικοινωνιακό σκηνικό το οποίο ζηλεύω ως επαγγελματίας του χώρου.
Από την άλλη, ο εξανθρωπισμός των ηγετών (κλαψ, κλαψ) όταν έρχονται τα δύσκολα μπορεί να είναι εύκολη επικοινωνιακή λύση, αλλά υπάρχει ένας κανόνας στην αμερικανική πολιτική που λέει ότι, «οι ηγέτες δεν μπορεί να είναι άνθρωποι»! Οι ηγέτες είναι υπεράνθρωποι και γι’ αυτό λέγονται ηγέτες. Όταν δε, οι ηγέτες κλαίνε, τότε αυτομάτως δεν είναι ηγέτες. Οι δε επιδράσεις τού εξανθρωπισμού της ηγεσίας δεν θα βγουν σήμερα ή αύριο αλλά σε ένα – δυο χρόνια, όταν ο λαός θα θέλει άλλη ηγεσία ή μάλλον θα πέσει αμέσως στην αγκαλιά μίας ηγεσίας που δεν θα το παίξει άνθρωπος. Σκεφτείτε αν ποτέ μπορούσε ο Καραμανλής να κλάψει on air, ή ο Σημίτης ή ο Παπανδρέου. Σε μια κρίσιμη στιγμή ανάλογη ο Καραμανλής θα κτύπαγε το χέρι στο τραπέζι όπως έκανε και στον Μακάριο στη συμφωνία Ζυρίχης – Λονδίνου. Ο Καραμανλής και οι ηγέτες που σέβονται τον εαυτό τους είναι ημίθεοι στα μάτια του κόσμου και δεν κλαίνε, δεν κλάνουν, δεν έχουν ερωμένες, δεν τρώνε σπανακόπιτα και δεν τους προσφωνούν ποτέ ως «Κώστα».
Εγώ ως πολίτης δεν θέλω να έχω για ηγέτες καλούς ανθρώπους σαν τον Χριστόφια! Θέλω να με ηγούνται πονηροί, άτρωτοι πολιτικοί που γοήτευσαν το πλήθος, ξέρουν να ελίσσονται με τους κάθε Φερχόικεν, δεν βάζουν τα κλάματα για να βγουν από τα αδιέξοδα, μπορούν να πουλήσουν πάγο σε Εσκιμώους. Κάτι σαν τον Ερτογάν δηλαδή…
