Δημήτρης Λοττίδης
Στο πανεπιστήμιο, ο καθηγητής της πολιτικής επικοινωνίας στο πρώτο του μάθημα μας είχε εξηγήσει την πεμπτουσία της τέχνης της επικοινωνίας των πολιτικών με τον λαό. Μιας επικοινωνίας που δεν ξεκίνησε τώρα, στην εποχή της μαζικοποιημένης πληροφορίας και του βομβαρδισμού των μηνυμάτων. Η τέχνη του πολιτικού λόγου και η αμφίδρομη σχέση πολιτών και πολιτικών ξεκίνησε στην Πνύκα και μόνο μετά από αιώνες και φουρτούνες φτάσαμε στις «οκτώμισι» ειδήσεις και τα «μπλε δωμάτια» των κυβερνητικών εκπροσώπων. Ο καθηγητής, λοιπόν, στην Αγγλία έλεγε πως αν κάποιος θέλει να συμβουλεύσει σωστά έναν πολιτικό πρέπει να τον πείσει να μιλά μόνον όταν έχει να πει κάτι! Βέβαια, σε αυτές τις στιγμές είναι που σκέφτομαι του δικούς μας δημόσιους άντρες που μιλούν όταν θα πάνε στο υπουργικό, όταν θα φύγουν, όταν θα διαφωνήσουν, πριν διαφωνήσουν, πριν ενημερωθούν, πριν συμφωνήσουν.
Μιλούν όταν θα χειρουργηθούν, όταν θα ηττηθούν, προτού κοιμηθούν, μιλούν και στον ύπνο τους πριν ξυπνήσουν. Είναι γι' αυτό που η σιωπή είναι χρυσός και σμύρνα και λιβάνι μαζί. Είναι γι' αυτό που οι πολυλογάδες άνθρωποι σού εκπέμπουν μια ανησυχία, μια ανασφάλεια, ένα ταράκουλο. Έχουμε καταντήσει να μιλάνε οι παρουσιαστές, να μιλάνε οι δημοσιογράφοι, οι ειδήμονες και πολλές φορές αντί των ειδημόνων να μιλά η κυρά Μαρούλα για να πει του ραδιοφωνατζή πόσο καλός είναι.
Μέσα σ' αυτό το σούργελο ποιοι νομίζετε πως μιλάνε πραγματικά; Μα φυσικά αυτοί που κρατάνε σιωπή. Ο Κούρος, ο Κληρίδης, ο αρχισυντάκτης που δεν βγήκε ποτέ «στον αέρα», ο γιατρός που σώζει ζωές (όχι βέβαια αυτός που θάβει), αυτοί που είναι σκυμμένοι στα γραφεία τους μπροστά σ' έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή και γεννούν ιδέες. Όλοι αυτοί μιλούν με τη σιωπή τους και βέβαια όταν ανοίξουν το στοματάκι τους βγαίνουν τέσσερις ειδήσεις από κάθε πρόταση, την ίδια ώρα που δεν βγαίνει μία από τις τέσσερις διασκέψεις του Κυπριανού την ίδια μέρα.
Σ' αυτό το πλαίσιο πρέπει να δούμε κι ένα νέο φρούτο, την «επικοινωνία», τους «επικοινωνιολόγους», την «προώθηση του κυβερνητικού έργου» και την ανάδειξη της επικοινωνίας από επιστημονικό εργαλείο σε πολιτικό ζήτημα, σε αυθύπαρκτο θέμα προς δημόσια συζήτηση. Μέσα σ' ένα τέτοιο ημιμαθές περιβάλλον, οι κουτοπόνηροι που πέφτουν σε τέτοιο ολίσθημα καταστρέφουν εξαρχής την επιστήμη που υποτίθεται ότι τους είναι χρήσιμη. Αλλά και η αναγωγή των «ειδικών» αυτής της επιστήμης σε «σταρ» όπου η κάθε παρουσία τους είναι «είδηση», αμέσως αποδυναμώνει τις δυνατότητές τους για εργασία χωρίς συμβιβασμούς, παρακωλύσεις και δεσμεύσεις που φέρνει η δημοσιότητα. Όταν π.χ. ετοιμάζει μια κυβέρνηση ένα προσχέδιο για το πώς θα ενημερώσει την κοινή γνώμη «παγιδεύοντας» τα ΜΜΕ στη δική της ειδησεογραφία και την ίδια ώρα αυτό το σχέδιο διαρρέει στον Τύπο, είναι παλαβό να περιμένει κάποιος ότι τα ΜΜΕ θα κάτσουν σαν αρνιά να κάνουν τους νεροκουβαλητές της κάθε (αντίζηλης) εξουσίας. Όταν πρέπει να «προωθηθεί» το «κυβερνητικό έργο» και βγαίνεις και διαλαλείς την «ανάγκη» «προώθησής» του, αυτόματα καταδικάζεις ο ίδιος όποια προσπάθεια θα κάνεις πριν καν την κάνεις! Γιατί, πώς μετά ο πολίτης θα εκλάβει τον υπουργό που κόβει την κορδέλα, παρά ως ένα πιόνι προπαγάνδας «που προσπαθεί να προωθήσει το έργο», κάνοντας έτσι η πολιτική την πεμπτουσία της προσφοράς της στα μάτια των πολιτών και ρίχνοντάς την σ' ένα αβαθές παιχνίδι εντυπώσεων. Θα μου πείτε τώρα: Κοίτα ποιος μιλάει, ο τύπος που ήταν δυο χρόνια σύμβουλος επικοινωνίας της κυβέρνησης, ο τύπος που έφτιαχνε τις διαφημίσεις του Κληρίδη μάς τα πουλάει αυτά; Και βέβαια εγώ προσπαθώ να τα πουλήσω αυτά, γιατί πήξαμε σε συμβουλάτορες και «επικοινωνιολόγους» που δεν ξέρουν πώς ανοίγει ένας υπολογιστής και στο τέλος-τέλος αν δεν ενδιαφερθώ για το πού πάει η επιστήμη μου, θα πέσει το πτυχίο να με πλακώσει. Και να φανταστείτε όταν πριν τέσσερα χρόνια έλεγα πως σπούδασα σύμβουλος επικοινωνίας έτρωγα μιάμισι ώρα να τους εξηγήσω πως δεν είναι το ίδιο με τον ψυχίατρο.
Η παλαβομάρα των αρχοντοχωριατών
Ήθελα πάντως να ήξερα τι τύποι είναι αυτοί που πλακώνονται για το πού θα φτιαχτεί το εργοστάσιο (τι εργοστάσιο, δηλαδή, πιο μικρό είναι από τα παλάτια στους «Καλόγηρους») που θα μας ξεδιψάσει. Εγώ γεννήθηκα πριν από τριάντα χρόνια και από τότε μεγάλωσα μετρώντας τις σταγόνες του νερού, βλέποντας κάθε βροχή ως θέαμα και ευχή από τον ουρανό. Αυτό το θέαμα έχει γίνει σπάνιο πλέον, κάτι δηλαδή σαν την έκλειψη της σελήνης, με αποτέλεσμα όχι μόνο το νερό νεράκι θα πούμε αλλά και τις ντομάτες ντοματούλες και τα λάχανα λαχανάκια. Η λειψυδρία είναι ένα γεγονός στην Κύπρο και η τρομακτική ανομβρία είναι ένα δεδομένο το οποίο θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε. Για πρώτη φορά οι κυβερνώντες προνόησαν και μαγείρεψαν πριν πεινάσουμε, ετοιμάζοντας μονάδες αφαλάτωσης - που να σας πω την αλήθεια δεν ξέρω αν είναι φιλικές προς το περιβάλλον και πόσο, ξέρω όμως πως το περιβάλλον χρειάζεται νερό για να επιβιώσει από τέτοιες καταστροφές που επίκεινται από την έλλειψη νερού. Αλλά, οι ιθαγενείς ενώ θέλουν να κάνουν κάθε μέρα το μπανάκι τους στο τζακούζι και την πισίνα (τα καλοκαίρια), δεν θέλει κανένας να περάσει η σωλήνα της αφαλάτωσης από το χωράφι του. Τι θέλουν, δηλαδή, να φτιάξουμε το εργοστάσιο σε αεροπλανοφόρο στη θάλασσα για να μην επηρεαστεί η αξία της γης κανενός ή να μην επηρεαστεί η θαλασσούλα που πάνε για μπάνια οι γκόμενοι ψάχνοντας για τουρίστριες; Και όταν δεν θα έχουμε νερό το καλοκαίρι για να πίνουν τα προβατάκια και θα ψοφάνε κατά δεκάδες ή όταν θα χρειαστεί να ξεράνουν χιλιάδες δένδρα επειδή δεν θα μπορούμε να τα ποτίζουμε ή όταν δεν θα έχουν οι τουρίστριες νεράκι να ρίξουν στα ηλιοκαμένα τους στηθάκια, πώς θα ξανάβρουν για ν' αναπτύξουμε και τη γη γύρω από το εργοστάσιο της αφαλάτωσης;
(Ενώ η Λεμεσός είναι πρότυπο οικολογικού χωριού). Τότε εγώ προσωπικά υπόσχομαι ενώπιόν σας πως θα δημιουργήσω οργάνωση ενάντια σ' αυτούς τους τυπάκους που έκαναν την «πάπια» στη Βουλή αλλά και τους πατριάρχες που τους σιγοντάραν από πίσω και θα βγω στα ΜΜΕ να κάνω μπάνια με Perrier να με δουν και οι έρμοι οι οικολόγοι κάτοικοι που δεν ήθελαν την αφαλάτωση δίπλα από τα χωράφια τους. Γιατί και ο αρχοντοχωριατισμός έχει τα όριά του αλλά και η φύση εκδικείται δυστυχώς όλους μας.
ΥΓ. Να ευχαριστήσω όλους τους αναγνώστες για την αγάπη με την οποία περιέβαλαν το must millennium αλλά και τα καλά τους σχόλια. Το τεύχος εξαντλήθηκε δημιουργώντας ρεκόρ πωλήσεων.
