Δημήτρης Λοττίδης
Το ότι οι Νεοϋορκέζοι το έριξαν στο σεξ και τα όργια μετά το κτύπημα της 11ης Σεπτεμβριου είναι είδηση και έκπληξη συναμα. Πώς οι συντηρητικοί Αμερικανοί με το «πατρίδα - θρησκεία - οικογένεια» κατάντησαν παρτουζομάνες και πως το αμερικανικό οικονομικό κατεστημένο της Νέας Υόρκης φαίνεται να απασχολείται περισσότερο για το πώς θα ξεσαλώσει παρά πώς θα πολλαπλασιάσει τα κέρδη του στη Wall Street.
Βέβαια, η περήφανη ελληνική φυλή βρήκε τρόπο και μας έβγαλε πάλιν ασπροπρόσωπους ανά το παγκόσμιο και μάλιστα δις. Πρώτα με την ασχημομούρα Βανδάλος, η οποία αυτοσαρκάστηκε και ξεφτίλισε τις παλαβομάρες που κάνουμε εμείς οι Έλληνες στον γάμο (που να ήταν και Κύπρια να δείτε τι θα γινόταν), έκανε όμως τους Αμερικανούς να γελάσουν με την ταινία της My Greek Fat Wedding γεμίζοντας την ίδια ώρα τις τσέπες της με 100 εκατομμύρια δολάρια! Την παράσταση, όμως, στο πάνθεον των «παγκόσμιων» Ελλήνων κλέβει αυτή την περίοδο μια κυρία από την Κόρινθο, η οποία είναι η «μαντάμ Παλαγία» της Νέας Υόρκης, τουτέστιν η κυρία που διοργανώνει τα πιο χάι και πετυχημένα παρτουζοπάρτι στην πόλη της Donna Karan.
Τι τρελαίνει, όμως, τον κόσμο και υπό την απειλή του πολέμου ο έρωτας ξαφνικά γίνεται σεξ και μάλιστα ασταμάτητο;
Τι τρελαίνει, όμως, τον κόσμο και υπό την απειλή του πολέμου ο έρωτας ξαφνικά γίνεται σεξ και μάλιστα ασταμάτητο; Τι είναι αυτό που στον Β΄ Παγκόσμιο έκανε τις γυναίκες (τουλάχιστον) πιο πρόθυμες και τους άντρες τούρμπο; Ο κίνδυνος ήταν πάντα από τα καλύτερα αφροδισιακά. Ο κίνδυνος που νιώθει ο πολεμιστής πριν τη μάχη, ο κίνδυνος και η αδρεναλίνη του άγχους ότι ο Μπιν Λάντεν θα επισκεφθεί και πάλι τη Νέα Υόρκη, ο κίνδυνος ότι θα σε πιάσει το έτερον ήμισυ όταν πας με άλλη (άλλον), ο κίνδυνος να γίνεις ρόμπα αν το κάνεις σε δημόσιο χώρο. Αυτή η κατακόρυφη αύξηση της αδρεναλίνης μόνο με τη υπόθεση ότι μπορεί να μην υπάρξει άλλη μέρα, ανεβάζει τις ορμόνες στα Αμερικανάκια και τα σπρώχνει στις ακρότητες.
Είναι, άραγε, η ίδια εγκεφαλική εντολή που δίνεται στους Κύπριους τα τελευταία είκοσι οκτώ χρόνια; Οι ακρότητες και η αλλοπρόσαλλη ζωή που ζούμε στην Κύπρο έχει να κάνει με τη θέα της τούρκικης σημαίας στον Πενταδάκτυλο; Μέσα από το παράδειγμα της Νέας Υόρκης μπορούμε να βρούμε απαντήσεις για το όργιο της κυπριακης ζωής; Για το όργιο της υπερκατανάλωσης που κτύπησε και πάλι; Μαθαίνω πως στη μέση της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, την ώρα που ο τουρισμός της Κύπρου είχε μείωση, την ίδια χρονική περίοδο τα duty free της Λάρνακας είχαν αύξηση πωλήσεων! Την ώρα που όλη η υφήλιος μείωνε δραματικά τις μετακινήσεις της με αεροπλάνο, οι Κύπριοι αύξησαν τις πτήσεις τους στους αιθέρες! Βέβαια, κάποιος μπορεί να πει ότι για τους Κύπριους «είναι συνηθισμένα τα βουνά από τα χιόνια», είναι όμως έτσι; Εξάγουμε, δηλαδή, ψυχραιμία επειδή από καταστροφές εμείς «τα είδαμε όλα»; Ή σαλτάραμε γενικώς και μπορούμε να κινούμαστε με τους ρυθμούς μας ανεξαρτήτως πύργων, Ιντιφάντας, πόλεμου στο Ιράκ και πτώσης του χρηματιστηρίου; Και μην ακούσω πως, άλλο το παράδειγμα της Νέας Υόρκης και άλλο της Κύπρου επειδή στη Λευκωσία δεν γίνονται παρτούζες, γιατί καλό θα ήταν να δει κάποιος τους τζίρους των καμπαρέ όπως επίσης και το κέρατο με πρωτοβουλία (και) των γυναικών που πέφτει σαν βροχή.
Χωρίς να θέλω να «πεσσιμιλήσω», οι επόμενοι μήνες θα θυμίζουν τους Γειτόνους που βουρούν στο ΓΣΠ, όπου πολλά αστέρια θα τρέχουν για το δικό τους σκοπό, αλλά μαζί θα βγαίνει μια κωμωδία που μπορεί να καταλήξει σε τραγωδία της κυπριακής κοινωνίας. Από τη μια οι Προεδρικές, από την άλλη το Κυπριακό, στη μέση η Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ στον εξωτερικό διάδρομο θα τρέχει παράλληλα η αρχιεπισκοπική εκλογή. Αυτό δεν είναι πορεία κράτους, είναι το ανέβασμα του Γολγοθά με τους τρεις σταυρούς στον ώμο. Το σημειολογικά σημαντικό για τους βαθιά θρησκευόμενους είναι πως αν θα υπάρχει ανάσταση θα συμπέσει με τη θρησκευτική ανάσταση κάπου στα μέσα της άνοιξης. Αλλιώς, προβλέπεται πολύ καυτό έως ζεματιστό καλοκαιρι με τον Κληριδη να κερδίζει τις τρίτες σε σειρά εκλογές με ή χωρίς ανθυποψηφιο και όλους μας να πέφτουμε στα όργια μη ξέροντας, εν όψει όλων των πιο πάνω, τι θα μας ξημερώσει.
Βέβαια, ο μεγάλος πάταγος θα γίνει όχι όταν δεν λύσουν το Κυπριακό, αλλά όταν το λύσουν και μας πουν τι συμφώνησαν. Εκεί θα γίνει το πάρτι, όταν θα συνειδητοποιήσουν όλοι πως δεν θέλουν τον Ντενκτάς στα πόδια τους. Τουλάχιστον, για να μην τη γλιτώσετε από τον Ντενκτάς και πάτε από ιό, τους επόμενους μήνες με την έξαρση που θα πάρουν τα πράγματα μην πηδάτε χωρίς αλεξίπτωτο (που λέει και μια διαφήμιση).
