Φθινοπωρινό ντόμινο

Ένα περίεργο πράγμα είναι η προσμονή μας πάντα για το αντίθετο από το οποίο ζούμε. Το χειμώνα αναπολούμε τη ζέστη του καύσωνα και ό,τι αυτό συνεπάγεται - από το κολύμπι στη θάλασσα μέχρι το οφθαλμόλουτρο και την κραιπάλη των διακοπών. Το καλοκαίρι αρχίζουμε τις δεήσεις για να βρέξει, να χειμωνιάσει, να ανάψουμε τα τζάκια τα Χριστούγεννα. Πάντα, όμως, η καλύτερη εποχή του χρόνου είναι το μεσοδιάστημα πριν πλακώσει ο καύσωνας ή η βαρυχειμωνιά.

 Ο Σεπτέμβρης είναι όντως η καλύτερη εποχή για διακοπές (το διαπίστωσα για πρώτη φορά), με το χωρίς υγρασία αεράκι του Οκτώβρη και τα ταβερνάκια στην Πάφο να προσφέρουν (επιτέλους) κυπριακό φρέσκο ψάρι. Το φθινόπωρο είναι επίσης, η περίοδος της περισυλλογής, η περίοδος της αναζήτησης, η εποχή που χαράζουμε νέες πορείες ή επανερχόμαστε στη σωστή ρότα.

 Η αρχή του χρόνου ουσιαστικά και πρακτικά δεν είναι η πρώτη Ιανουαρίου, αλλά η πρώτη Σεπτεμβρίου. Τον Σεπτέμβριο αρχίζει η νέα σχολική χρόνια, τον Σεπτέμβριο αρχίζουν οι επιχειρήσεις τους σχεδιασμούς την νέας χρονιάς, τον Σεπτέμβριο παντρεύονται τα περισσότερα ζευγάρια, η τηλεοπτική χρόνια αρχίζει τότε, τα σινεμά βγαίνουν από τη νάρκη του καλοκαιριού, όλα τα αθλητικά γεγονότα που θα κρατήσουν όλα τα ζευγάρια της υφηλίου αγαπημένα για τη φετινή χρονιά κάνουν σέντρα αυτή την περίοδο. Πάνω απ’ όλα κοιτάξτε τον εαυτό σας: Τον Σεπτέμβριο δεν αρχίζει ο χρόνος σας, δεν προγραμματίζεστε για το πώς θα κυλήσει η ζωή σας για φέτος, τον Σεπτέμβριο δεν επανεξετάζετε τις σχέσεις σας, τότε δεν είναι που βάζετε στόχους για το επόμενο δωδεκάμηνο;

 Η περισυλλογή του φετινού φθινοπώρου είναι διαφορετική από τις άλλες. Πρώτα απ’ όλα ήταν η επέτειος του κτυπήματος στους δίδυμους πύργους, όπου ένα χρόνο μετά δεν έχουμε ακόμη δει την ουρά του γεγονότος, τις τελικές συνέπειες, το τι θα γίνει με τους Λάντεν που ακόμη (!) δεν έχουν πιάσει (;). Η επίθεση στο όνομα του Ισλάμ ήταν η αρχή ενός ντόμινο που ακόμη να τελειώσει. Η κατάρρευση των πύργων έφερε την ψυχολογία της ανθρωπότητας στον ναδίρ για πρώτη φορά μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την πτώση των διεθνών χρηματαγορών, που έφερε την κατάρρευση των πιο ευαίσθητων κλάδων της αγοράς, της τεχνολογίας και των φουσκωμένων προσδοκιών γύρω απ’ αυτήν. Το τελευταίο με τη σειρά του έφερε χιλιάδες ανθρώπους χωρίς δουλειά και σ’ αυτούς που έχουν ακόμη τη δουλειά τους στη Νέα Υόρκη, τους έφερε την τρέλα να φτάνουν στα άκρα της ασυδοσίας στη ζωή τους. Με λίγα λόγια, η Νέα Υόρκη αυτή την περίοδο είναι ένα απέραντο κρεβάτι, όπου όλοι χαπακομένοι πηδιούνται με όλους, λες και δεν θα ξημερώσει το αύριο.  

 Ένα μέρος από το ντόμινο έχει να κάνει με τις μεταφορές, αφού ο κόσμος δεν ταξιδεύει, με αποτέλεσμα η παγκόσμια τουριστική βιομηχανία να κάνει τούμπες. Οι τούμπες της έφτασαν και στον ομφαλό της γης, την Κύπρο μας. Δεν μας έφταναν οι τούμπες του χρηματιστηρίου, οι κωλότουμπες όλων που κλαίμε τα λεφτά μας, άρχισαν τα όργανα και στη μεγάλη αρπακτή που λέγεται εύσχημα «τουριστική βιομηχανία». Γιατί αρπακτή; Απλά, θα σας διηγηθώ αυτό που μου συνέβη: Ήμουν στην παραλία του Πρωταρά και με πλησιάζει ένας πλανωδιοπώλης, ηλιοκαμένος, με το ψάθινό του καπέλο, ένας τύπος που σε άλλες εποχές θα πέρναγαν από το μποστάνι του οι τουρίστες και θα τους κέρναγε φρέσκο καρπούζι να ξεδιψάσουν από τη λαίλαπα του κυπριακού καλοκαιριού. Αυτός ο ηλιοκαμένος γεροντάκος, που λες και βγήκε από ταινία του Αλμοδοβάρ, πούλαγε παγωμένο νερό στην παραλία. «Γουότερ, άϊς γουότερ», πλησίασα να αγοράσω το νεράκι του Θεού και πριν προλάβω να μιλήσω… «Ττου πάουνντς πλιζ». «Πόσα;», του λέω, «α…» (σαστισμένος) «Είσαι Κυπραίος, φίλε. Μια λίρα για τους Κυπραίους»! Όταν τον γεροντάκο τον καταντήσαμε μικροαπατεώνα, τότε ο τουρισμός μας είναι μια αρπακτή και οι αρπακτές όπως και στις επιχειρήσεις κάποτε τελειώνουν. Το ντόμινο της Κύπρου άρχισε φέτος με τον τουρισμό, όπου θα συνεχιστεί έχω την άποψη για πολλά χρόνια η βαθμιαία κατάρρευση της κυπριακης αρπακτής, μέχρι αυτή να ξαναγινεί προϊόν.

 Οι σκέψεις του φθινοπώρου είναι ομιχλώδεις και από μια σειρά γεγονότων που έρχονται και ο Θεός φυλάξει. Έχουμε και λέμε (κρατήστε αναπνοή): Τις επόμενες ημέρες θα συναντηθούν ο Ντενκτάς με τον Κληρίδη στον 58^ο γύρο νοκ άουτ, ο οποίος θα είναι από τους πιο κρίσιμους. Αφενός μεν γιατί πέρασαν τα χρόνια και ο δικός μας έχει ήδη ουσιαστικά συνταξιοδοτηθεί και ετοιμάζεται για τα τελευταία βιβλία που θα γράψει εν πλω προς την αιωνιότητα, ενώ ο Ντενκτάς είναι έτοιμος για εγχείρηση ανοικτής καρδιάς, την οποία συνεχώς αναβάλλει μπας και έρθει ο Χάρος πιο γρήγορα. Άρα τις λύσεις στα καπρίτσια μιας γενιάς, που από το ’60 μας ταλαιπωρεί, αφού δεν τις βρήκαν μόνοι τους, θα τις βρει σύντομα η φύση.

 Για πρώτη φορά μετά από χρόνια ο δικός μας έχει στριμώξει στη γωνιά του ρινγκ τον χοντρό, στη γωνιά που λέγεται Ευρωπαϊκή Ένταξη. Είναι η τελική τους προσπαθεια να τα βρουν πριν το τελικό καμπανάκι κτυπήσει για την απόφαση ένταξης της Κύπρου τον ερχόμενο Δεκέμβριο. Εδώ μπαίνουν στο παιχνίδι κάτι συγκυρίες που σπεκουλάρουν πως αν στη Γερμανία τις εκλογές κερδίσει ένας περίεργος τύπος ονόματι Στόϊμπερ, τότε μάλλον αντίο για φέτος η περιβόητη Διεύρυνση και για την Κύπρο «τι είχες Μάη μου, τι είχα πάντα». Ακολουθεί στο ντόμινο η προεδρική εκλογή, όπου αν βγει ο Τάσσος και πάλιν παίζονται όλα με την ένταξη, αφού κατά που μας λεν δεν θα τον θέλει κανένας στις συνόδους κορυφής, ενώ υπάρχει και το κεφάλαιο αρχιεπισκοπική εκλογή, εκεί όπου για μια χούφτα χωράφια θα σφακτούν οι ιεράρχες για την πρωτοκαθεδρία της πιο πλούσιας ορθόδοξης εκκλησίας. Όλα τα πιο πάνω μπορεί να σας φαίνονται άσχετα μεταξύ τους, αλλά δυστυχώς είναι τόσο συνδεδεμένα ώστε κανένας να μην μπορεί να προβλέψει τη συμπεριφορά του επόμενου γεγονότος πριν συμβεί το προηγούμενο. Αρχίστε τα ντόμινο και τις ασκήσεις επί χάρτου.

 ΥΓ. Ευχαριστώ την εφημερίδα «Πολίτης» που μου «έδωσε» «ρόλο» στις επικείμενες προεδρικές εκλογές. Ρόλο σε εκλογές είχα στις προηγούμενες ως υπεύθυνος επικοινωνίας του νυν Προέδρου. Στις επόμενες θα απογοητεύσω τους «πληροφοριοδότες» της εφημερίδας και θα είμαι απλός παρατηρητής και κριτής. Ούτε εταιρεία δημοσκοπήσεων έχω ούτε προσπαθώ να στήσω έρευνες για συγκεκριμένους υποψηφίους. Το περίεργο είναι πως ενώ ο «Πολίτης» μού απολογήθηκε προφορικά για το ψευδές δημοσίευμα και υποσχέθηκε επανόρθωση, αυτή δεν έγινε ποτέ… Το διαπλεκομενο κοράκι που κακαρίζει ψεύδη εδώ και καιρό για το όνομά μου θα αποκαλυφθεί σε λίγο πανηγυρικά. Όπως είπα και πιο πάνω, οι αρπακτες κάποτε τελειώνουν…