Μιχάλης Μιχαηλίδης
Έχω βιώσει συγκλονιστικά πράγματα σε συνεντεύξεις. Θυμάμαι πχ την Στέλλα Φυρογένη να μου σφίγγει τα χέρια σε απ’ εκείνα τα ωραία ξύλινα τραπέζια του Οκτάνα στην παλιά Λευκωσία και με αφορμή την κυκλοφορία τότε (το 2013) του δίσκου της «Σιδεροκόφτης» (με το πρότζεκ Stelafi) να μου μιλά για την τρυφερή σχέση με τον πατέρα της και για την απώλειά του. Θυμάμαι ένα άλλο απόγευμα, λίγα χρόνια μετά, να είμαι στο Αρχοντικό της οδού Αξιοθέας, σε ένα ευήλιο γραφείο και να ακούω σχεδόν εκστασιασμένος τον Φώτη Σιότα να μου περιγράφει λεπτομερώς πώς έφτιαξαν μαζί με τον Θανάση Παπακωνσταντίνου τον πιο αγαπημένο μου ελληνικό δίσκο, τον «Ελάχιστο Εαυτό». Και φυσικά θα έχω να λέω στα εγγόνια μου για την εμπειρία που είχαμε το 2021, όταν μαζί με την Τάνια Νεοκλέους -τη φίλη μου την Τάνια-, είχαμε την χαρά να «συναντήσουμε» μέσω Zoom τον άνθρωπο που με τη μουσική και την αισθητική του αδιαμφησβήτητα έχει σημαδέψει τη ζωή μας, εννοώντας φυσικά τον Θανάση Παπακωνσταντίνου, για τον οποίο απροκάλυπτα δηλώνουμε groupies. Το «μοίρασμα» εκείνο, τόσο σε σχέση με τα ωραία που μας είπε στη 1.5 ώρα που μιλούσαμε όσο και σε σχέση με το format της συνέντευξης, μιας και την κάναμε από κοινού, δημοσιεύοντάς την όμως σε διαφορετικά Μέσα, ήταν για μένα μοναδική εμπειρία.
Αν πάω πολλά χρόνια πίσω, 20ετία και βάλε, την πρώτη «σημαντική» συζήτησή μου με διάσημο/σημαντικό καλλιτέχνη την είχα κάνει στο ξεκίνημά μου (2005 ή 2006), όταν ανέλαβα να κάνω συνέντευξη στον Σάκη Ρουβά. Με θυμάμαι να ανεβαίνω φουλ ψαρωμένος ένα πρωί τότε στο conference room του Συγκροτήματος ΔΙΑΣ και να βρίσκομαι ξαφνικά τετ α τετ με τον Ρουβά. Το γυαλί ηλίου σε εσωτερικό χώρο και το δερμάτινο σακάκι μέσα στο κατακαλόκαιρο, μεγάλωναν ακόμα περισσότερα την απόστασή μας και εκτόξευσαν ακόμα περισσότερο το άγχος μου, αφού με έπειθαν πέραν πάσης αμφιβολίας πως απέναντί μου είχα έναν σταρ. Παρόμοιες δια ζώσης συνεντεύξεις έκανα πολλές στη συνέχεια, με τη μόνη διαφορά ότι με τον καιρό το άγχος ήταν πολύ λιγότερο και η αυτοπεποίθησή μου κατά πολύ ανεβασμένη. Πήρα συνέντευξη από τον θρύλο της ιταλικής κουζίνας Giorgio Locatelli, πήρα συνέντευξη από τον Χριστόφορο Παπακαλιάτη όσο ακόμα έγραφε και γύριζε το Maestro, γνώρισα τον κυπριακό αμπελώνα και αγάπησα τον κυπριακό κρασί από τον πρωτοπόρο οινοποιό Άκη Ζαμπάρτα, ο οποίος μου είχε χαρίσει θυμάμαι ένα Μαραθεύτικο του 2015 και έναν Επικούρειο του 2012, συνάντησα τους star σεφ Χριστόφορο Πέσκια, Αθηναγόρα Κωστάκο και Παύλο Κυριάκη, συνάντησα την Καρολίνα Πελενδρίτου στη Λεμεσό και γοητεύτηκα, ήπια μπίρα στο πατάρι της Διαχρονικής με τη Φωτεινή Βελεσσιώτου, ενώ πήρα ακόμα και το «χρίσμα» της Γαλάνη θα έλεγα αστειευόμενος, δανειζόμενος έναν στίχο...
Προσπαθώντας πάντα αν σκεφτώ ποια κομμάτια της δουλειάς μου αγαπώ περισσότερο, χωρίς αμφιβολία οι συνεντεύξεις είναι στη ψηλότερη θέση της λίστας. Για αυτό το μοίρασμα… Για αυτή τη συνθήκη που ενώ στην αρχή ο συνεντευξιαζόμενος είναι κουμπωμένος κι άμα καταφέρεις να τον κερδίσεις βγάζει τελικά κομμάτια από τη ψυχή του και τα τοποθετεί στο τραπέζι που κάθεστε... Για αυτή τη στιγμή που στο πέρασμα του χρόνου γίνεται ακριβή ανάμνηση, ειδικά όταν απέναντί σου έχεις έναν θρύλο, έστω κι αν τότε δεν μπορούσες να το αντιληφθείς… Είχα την τύχη να πιω καφέ μαζί με τον Μιχάλη Πασιαρδή στην καντίνα του ΡΙΚ στο πλαίσιο μιας συνέντευξης, παρακολουθώντας τον με προσοχή να αφηγείται σημαντικά πράγματα και να ετοιμάζει την πίπα του, πρόλαβα να ανέβω στο γεμάτο ζωηρά χρώματα και εντυπωσιακά μοτίβα ατελιέ του Στέλιου Βότση και να μου υπογράψει δύο έργα του, ευτύχησα να βρεθώ στην Πλατανίσκια στο Μουσείο Χαρακτικής του Χαμπή Τσαγγάρη, συνομιλώντας με έναν εκ των σπουδαιότερων εκπροσώπων της σύγχρονης τέχνης στο νησί.
Έντονα θυμάμαι και τη συνάντησή μου με τρεις Γιώργηδες: τον Γιώργο Χατζηπιερή, στα πρώτα πρώτα βήματα του «Τεμπέλη Δράκου», την επίσκεψή μου στο ατελιέ του Γιώργου Γαβριήλ, την πρώτη φορά που βρέθηκε στο μάτι του κυκλώνα, αλλά και την αλησμόνητη φωτογράφηση-συνέντευξη με τον Γιάννη Χαρούλη, στο οργανοποιείο του Ευξίφιου Σατσιά στην εντός των τειχών πόλη. Αλησμόνητη γιατί η αμηχανία του καθ’ όλη τη διάρκεια της φωτογράφησης και η ταπεινότητα που τον χαρακτήριζε τότε (πρέπει να ήταν το 2013) μάς είχε σκλαβώσει όλους.
Τις συνεντεύξεις τις λατρεύω για έναν πολύ συγκεκριμένο λόγο. Όχι γιατί είναι big deal για μένα η συνάντηση με διάσημους ή έστω σημαντικούς ανθρώπους, αλλά γιατί όποιος κι αν κάθεται απέναντί μου σκέφτομαι πάντα πως σίγουρα έχει τουλάχιστον μια ιστορία που αξίζει να ειπωθεί -ή και περισσότερες, κάποιες φορές. Είτε είναι star και διάσημος είτε είναι αντιστάρ και άσημος.
