Τζέιμς ο Ευρωπαίος!

Ο Ήρωας του Ίαν Φλέμιγκ δεν είναι απλά ένα ακόμη χολιγουντιανό όχημα εισπράξεων και διάδοσης των «αμερικανικών ιδεωδών», αλλά μια κινηματογραφική παράδοση η οποία σκιαγραφεί ό,τι ο καθένας μας θα ήθελε να είναι. Για μεν τους άνδρες είναι ο ακαταμάχητος ήρωας που σαρώνει στο πέρασμά του κάθε υπαρκτό γυναικείο ον, την ίδια ώρα που έχει λύσει το οικονομικό του πρόβλημα κάνοντας το χόμπι του δουλειά. Η ντόλτσε βίτα του Τζέιμς με τα γρήγορα Άστον Μάρτιν DB5, το σκι και τα λοιπά «ευγενικά» σπορ, μαζί με τα συνεχή ταξίδια μέσα στα καλοραμμένα κοστούμια μπορεί να ακούγονται ξεπερασμένα, έχουν όμως ταυτιστεί με τη διαφοροποίηση του ανθρώπινου είδους από τα ζώα. Το στυλ και το τακτ του κ. Μπόντ, τα καλά κρασιά του '53, η Βότκα Μαρτίνι (κτυπημένη πάντα) κάνουν τον Μποντ έναν άνδρα ο οποίος - αν και δεν θεωρείται κούκλος και μποντιμπιλτεράς - είναι ο πόθος κάθε γυναίκας (με μυαλό ή όχι).

Και είναι πολύ παράξενο το γεγονός πως μυαλωμένες ή τσουλιά, κουλτουριάρες ή φρικιά όλες οι γυναίκες διεγείρονται από τον Τζέιμς. Έχει δώσει ο ήρωας μας μια άλλη διάσταση στον αγγλικό κρυοκωλισμό κτυπώντας τους Αμερικανούς στο αδύνατο τους σημείο, το στυλ. Το τελευταίο είναι καθαρά ευρωπαϊκή υπόθεση και μπορεί ο ήρωάς μας να είναι καταγωγής αγγλοσαξονικής, είναι όμως ο πρώτος ευρωπαίος πολίτης, αφού μιλά απταίστως γαλλικά και ιταλικά, τρώει και πίνει ως Γάλλος, κάνει σκι σαν Ελβετός, χειρίζεται τις γυναίκες και οδηγάει ως Ιταλός ενώ εσχάτως τον ικανοποιούν οι γερμανικές μηχανές!

Η επιλογή του Τζέιμς Μποντ να είναι το τιμώμενο πρόσωπο στο τελευταίο τεύχος του αιώνα που φεύγει, δεν έγινε γιατί τα «πήραμε» από τους σπόνσορες της ταινίας (τώρα που έχουν το τεύχος στα χέρια τους ελπίζω να μετάνιωσαν που δεν μας τίμησαν) αλλά έχει να κάνει με δύο λόγους: Πρώτον, γιατί πιστεύουμε πως η διαδρομή των ταινιών Μποντ αντικατοπτρίζει τον αιώνα που φεύγει με τους (ψυχρούς) πολέμους, τον διαχωρισμό σε καλούς και κακούς, τις ίντριγκες της διπλωματίας, την αύξηση της δύναμης της τεχνολογίας αλλά και την ανάδειξη του υπερόπλου που λέγεται άνθρωπος. Μέσα σ' αυτά, ο αιώνας που φεύγει άφησε και το θετικό στίγμα του στην ανάπτυξη του γούστου, του στυλ και της καλοζωίας, στοιχεία και αυτά συνυφασμένα με τον γοητευτικό κατάσκοπο. Δεύτερον, γιατί τριάντα περίπου μέρες πριν τον νέο αιώνα θα πρέπει κι εμείς εδώ στη μικρούλα Κύπρο να μάθουμε πως το θέμα γούστο δεν έχει να κάνει με το πόσο «καραμοντάνη» ή «κοβότσο» έχεις, ούτε με το σε πόσες κομπίνες έχεις κάνει αρπαχτές για να μαζέψεις διακόσια χιλιάρικα στην μπάνκα.

Όλο αυτό το εύκολο κέρδος που έχει πέσει στο χρηματιστήριο έχει φέρει κοινωνικό ταράκουλο. Πέραν της κοινωνικής ισότητας (και ο Σάκης ο υδραυλικός μπορεί να αγοράσει CLK) φέρνει και υπερβολές που φτάνουν σε εκδηλώσεις κιτς, στις οποίες έτσι κι αλλιώς πάντα ήμασταν επιρρεπείς. Όπως, ας πούμε, η Μαρούλλα η ράφταινα είναι πλέον ντυμένη μες το κλαδωτό Βερσάτσε, ενώ φτιάχνει δεύτερη πισίνα για τους ξένους. Έξω δε από τις λευκές του κάλτσες του Μάριου του τραπεζικού παρελαύνουν περήφανα τα λουστρίνια Γκούτσι ενώ είναι ντυμένος στα μαύρα Dolce & Gabbana και κυκλοφορεί με ανοικτό κάμπριο την νύκτα στους δεκατέσσερις Κελσίου!

Εγώ δεν έχω τίποτα με τον Μάριο και τη Μαρούλλα (φίλοι μου είναι) ούτε διεκδικώ το ρόλο του κοινωνικού κριτή, ειδικότερα από αυτό το βήμα, απλώς νομίζω ότι κάποια έχουμε χάσει λίγο το μέτρο και το γούστο. Είπαμε, ρε παιδί μου, είναι της μόδας ο χρυσός, αλλά άλλο πράγμα είναι να κυκλοφοράς μέρα μεσημέρι στη Μακαρίου ως κινητό κατάστημα του Μεταξά! Ο ρόλος του Μποντ στην υπόθεση είναι καθοριστικός, γιατί τον Μποντ δεν θα τον δείτε ποτέ με τρία μέτρα χρυσό στο λαιμό, με το μεγαλόσταυρο του τάγματος του Μακάριου στη μέση. Τις δε γυναίκες του Τζέιμς θα τις δείτε με λίγη σιλικόνη παραπάνω, αλλά σίγουρα όχι και να ερωτεύονται τον αοιδό Τριαντάφυλλο!