Δημήτρης Λοττίδης
Μέσα σε ένα κόσμο όπου περισσεύει η πολυπλοκότητα και ο προβληματισμός, ζώντας σε μια Κύπρο των αντιθέσεων, του ύψους και του βάθους, του σαλονιού και του λιμανιού, νομίζω πως δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να χαμογελάμε. Να χαμογελάμε όχι για το παρελθόν ούτε και για το (αβέβαιο) μέλλον, να χαμογελάμε για το παρόν που ζούμε για τις μικρές απολαύσεις της ζωής που την κάνουν πιο ωραία, πιο γλυκιά πιο σημαντική. Στο πρώτο τεύχος δεν έχω σκοπό να μεμφιμοιρήσω για τα χιλιοειπωμένα του κυπριακού, ούτε να διαμαρτυρηθώ για την χρήση χιλιάδων τόνων τεχνολογίας του θανάτου στα Βαλκάνια. Δεν θα σας γκρινιάσω για το πόσο άσχημα παει το «παζάρι» και η οικονομία ούτε για το πόσο «χωριάτες» είμαστε εμείς οι κύπριοι σε αντίθεση με τους «τάδε» που είναι «πρίγκιπες» κλπ κλπ. Σαν πρώτο τεύχος θα θέλαμε όλη η ομάδα του must να δώσουμε ένα ευχάριστο τόνο, μια αχτίδα φωτός, μια θετική προσέγγιση προς τη ζωή η οποία όπως λεει και ο ιταλός είναι τελικά ωραία μέσα από τα κακά της, μέσα από τον προβληματισμό της, μέσα από την αδικία της. Με αυτή τη συνειδητά θετική προσέγγιση δεν σημαίνει πως ξεχνούμε το πόσα παιδιά πεθαίνουν κάθε μέρα από πείνα ούτε γυρίζουμε την πλάτη στους εγκλωβισμένους μας στην Καρπασία. Σημαίνει απλά πως βλέποντας με θετική προσέγγιση τα πράγματα δεν χάνεις αδίκως χρόνια από τη ζωή σου και έχεις και μεγαλύτερες πιθανότητες - διάθεση να συμβάλλεις στο να αλλάξουν δυο πράγματα γύρω σου. Γιατί αν είναι να γίνει η ζωή μας μια μιζέρια του άγχους και της καθημερινότητας με το έμφραγμα να περιμένει και το εγκεφαλικό σε ρόλο ελεύθερου σκοπευτή δεν έχει νόημα παρά να παραδώσουμε τη ψυχούλα στον άγριο Πέτρο μια ώρα νωρίτερα να τελειώνουμε.
Αυτό το έντυπο δεν θα γκρινιάζει για να δείχνει «in» ούτε θα νομίζει πως θα αλλάξει τον κόσμο με δύο άρθρα. Το πόνημα που βαστάτε στα χέρια σας θα προσπαθεί να βλέπει την ευχάριστη πλευρά της ζωής, θέλει να πιάσει το μεδούλι της και να το δώσει στους αναγνώστες του. Όταν θα έχει να πει κάτι φωναχτά θα προτείνει ταυτόχρονα και λύσεις μέσα από έρευνα και ανάλυση, χωρίς δραματοποιήσεις και έγγγραφες διαδηλώσεις, σεμνά και σταθερά. Γιατί το να είσαι σεμνός στο περιβάλλον στο οποίο ζούμε έχει καταντήσει μεγάλο κατόρθωμα και εδώ έχει μπει στοίχημα σεμνότητας.
Αυτό το έντυπο δεν θα γκρινιάζει για να δείχνει «in» ούτε θα νομίζει πως θα αλλάξει τον κόσμο με δύο άρθρα.
Στόχος του must είναι να σας κάνει να περάσετε κάποιες στιγμές ξεγνοιασιάς, να χαθείτε μέσα από τις σελίδες του, να θαυμάσετε τα καλά του θεού (με πρώτο το μεγαλύτερο δημιούργημα, τις γυναίκες) αλλά και να προβληματιστείτε στο βαθμό που ο προβληματισμός θα έχει ενδιαφέρον και ουσία. Το παρόν περιοδικό δεν θα είναι ούτε για τον μέσο αθηναίο ούτε για την μέση αμερικάνα, θα είναι για τον απαιτητικό κύπριο και την ενημερωμένη κύπρια. Το must έχει τον δυναμισμό του ανδρικού με την πονηριά του γυναικείου τύπου, pontάρει στη νέα γενιά που έρχεται, στη γενιά που ξέρει τι θέλει και πως να το αποκτήσει. Γιατί σε τελική ανάλυση οι σημερινοί 40+ και πιο μορφωμένοι με νέες ιδέες είναι, και ως ακομπλεξάριστοι στα διάφορα συμπλέγματα του παρελθόντος τοποθετούνται, και τέλος πάντων φαίνεται πως ήρθε η ώρα τους. Τώρα θα μου πείτε μα είσαι τρελός διώχνεις από αναγνώστες τον μισό πληθυσμό; Όχι αλλά τους αναγνώστες με γερασμένο πνεύμα που νομίζουν πως τα ξέρουν όλα, και κυρίως που νομίζουν πως μπορούν να τα κάνουν όλα μέσα σε ένα πλέγμα ιεραρχίας και αναμονής «για τους μιτσιούς» δεν τους θέλω. Συγνώμη! (Αντίθετα υποκλίνομαι στους φιλόσοφους της ζωής που κάνουν χώρο στη νέα γενιά να δείξει (αν τι αξίζει).
