Δημήτρης Λοττίδης
Με όλη αυτή την ένταση στο να ξεπροβοδιστεί το must για το τυπογραφείο έχω στερέψει από έμπνευση, έχω χάσει και αυτή τη σπιρτάδα για να παραπονευθώ, να μουρμουρίσω. Ίσως και να έχω αφομοιωθεί από το σύστημα, ίσως και εγώ όπως και άλλοι τριαντάρηδες συνομήλικοί μου να έχουμε υποσυνείδητα βαρεθεί τη μουρμούρα, την γκρίνια, την προσπάθεια να αλλάξουμε με μια νύκτα την κοινωνία που μας περιβάλλει.
Θυμάμαι πριν μερικά χρόνια όταν μου εμπιστεύθηκαν το “απορίας άξιον” στο “περιοδικό” ήμουν τόσο γεμάτος φλόγα, τόσο γεμάτος ζωντάνια, ώστε τελείωνε το κείμενο σε είκοσι λεπτά γραπτής επανάστασης. Τώρα μόλις με νευριάσει κάποιος (χωρίς νεύρα ή συναίσθημα δεν έρχεται η έμπνευση) αρχίζω να σκέφτομαι, να του γράψω του ψευτοκαλλιεργημένου, να τον ξεφωνίσω τον καρακιτσάτο, ή άστα να πάνε, έχω κάτι καλύτερο να κάνω. Γιατί ξαφνικά ανακάλυψα πως υπάρχει πάντα κάτι καλύτερο να κάνεις παρά να κατακρίνεις κάποιον, όσο ξεπεσμένος κι αν είναι.
Γιατί ξαφνικά ανακάλυψα πως υπάρχει πάντα κάτι καλύτερο να κάνεις παρά να κατακρίνεις κάποιον, όσο ξεπεσμένος κι αν είναι.
Αυτό είναι να βελτιώσεις τον εαυτό σου, είναι να συγκεντρώσεις τις δυνάμεις, την ενεργητικότητα στην πρόοδο του κόσμου σου, εσωτερικού και εξωτερικού.
Τι νόημα θα είχε αν από αυτή τη στήλη και τη δύναμη που μας παρέχει όλους εδώ το must αρχίζουμε να ξεφωνίζουμε τα τυπάκια που είναι ενάντια στη διοργάνωση της μις Υφηλίου στην Κύπρο (μόνο οι φορές που θα ακουστεί το όνομα της Κύπρου και στο τελευταίο χωριό στη Γκουανταλαχάρα, είναι άξιες να στείλουν Ντενκτάς και Ετζεβίτ στον άλλο κόσμο με εγκεφαλικό), ή τα κινητά Σουπερμάρκετ ρουσφετιού που τη βρίσκουν διαμαρτυρόμενα στην πόρτα του προεδρικού, ή ακόμη για τον κάθε λογής ψευτοκουλτουριάρη που έχει την έμμονη ιδέα ότι θα έπρεπε να τον ρωτήσουμε πριν βγάλουμε το must. Αντί αυτού έχεις να μιλήσεις για τόσα άλλα πιο θετικά: Ότι πχ έχουμε τον πιο ψηλό μέσο όρο ζωής στην Ευρώπη, ότι η κοινωνία μας έχει ακόμη κύτταρα που λειτουργούν δημιουργικά και κάνουν ανακαλύψεις γενετικής, δημιουργούν δύναμη στον παγκόσμιο οικονομικό εξουσιαστικό χάρτη, τραβούν μια γραμμή στο παγκόσμιο design.
Γι' αυτό δεν έχει, λοιπόν, νόημα να γράψω για τα πιο πάνω αρνητικά ή για χίλια άλλα αν δεν φτάσω εγώ στο επίπεδο να λέω ότι είμαι ευχαριστημένος με τον εαυτό μου ως άνθρωπους με όλη τη σημασία της λέξης.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το must δεν θα μπει στη διαδικασία της ξερόλας και της επιβολής κουλτούρας ή άποψης, γιατί πρώτα απ' όλα εμείς οι ίδιοι σαν νέοι άνθρωποι νιώθουμε ότι ακόμη βελτιωνόμαστε ως άτομα και ως επαγγελματίες.
Έχουμε βέβαια τις γνώσεις, έχουμε την κρίση, έχουμε και τη δύναμη, αλλά μας λείπει η εσωτερική σοφία, η γνώση τού να ξεπεράσεις τα συμπλέγματα που σε περιτριγυρίζουν, τις παραστάσεις που σε καταδυναστεύουν, τους εφήμερους στόχους που σου επιβάλλει η ζωή και να τη δεις από ένα σκαλοπάτι ψηλότερο, με την απελευθέρωση που σου παρέχει η αυτογνωσία τού τι γυρεύεις από αυτήν, τι κανείς σε τούτον τον κόσμο και τι τελικά θα μείνει πίσω σου από κάθε στραβή κίνηση. Ας μου συγχωρέσετε τις βαρετές αυτοαναζητήσεις, έχω τρία χρόνια να πάω διακοπές και δεν το βλέπω να γίνεται ούτε φέτος!
