Δημήτρης Λοττίδης
Ξαφνικά στη μικρούλα Κύπρο ανακάλυψαν τη διαφθορά, τη σήψη και την καταρράκωση της κοινωνίας. Τι λες, ρε μεγάλε, σοβαρά; Κι εγώ που νόμιζα πως ζούμε στη Σουηδία και πως το πολύ-πολύ να είχαμε κανένα σκάνδαλο με λεσβία υπουργό που θέλει να παντρευτεί την γκόμενά της. Τελικά είμαστε στην Κύπρο και, άκουσον-άκουσον, γίνονται κομπίνες, παρανομεί και η κουτσή Μαρία ενώ εισαγγελείς, πολιτικοί, δικαστές, γραμματείς και φαρισαίοι έκαναν τόσα χρόνια την πάπια. Η όλη ιστορία μου θυμίζει το ρουσφέτι που όλοι θέλουν να καταργηθεί αλλά όλοι βάζουν μέσο για τη θεσούλα στο δημόσιο.Στην Κύπρο το ογδόντα τοις εκατό του πληθυσμού είναι διαπλεκόμενο με κάθε λογής συμφέροντα, που ξεκινούν από την κουμπαριά και τελειώνουν σε εικονικές εταιρείες που από πίσω τους κρύβονται εικονικά ονόματα, σε εικονικούς λογαριασμούς με πραγματικά λεφτά. Και μην υποτιμάτε την κουμπαριά. Αν ρωτήσετε τους πολιτικούς πόσα βαφτιστήρια έχουν και πόσες κουμπαριές έκαναν, ούτε οι ίδιοι δεν ξέρουν, και όλα αυτά γιατί; «Όταν μεγαλώσει το παιδί να ξέρει μια πόρτα να κτυπήσει για τη θέση στο δημόσιο!». Μετά πλάκωσαν οι βίζες, όχι οι κάρτες, οι άλλες που έχουν και σχέση με βίζιτες. Εδώ και δέκα χρόνια οι δίμετρες ξανθιές ξώβυζες είναι κάτι σαν κατοικίδια: Κάθε σπίτι με Σβετλάνα, κάθε αγρός και Βικτώρια κάθε περίπτερο και Νατάσσα, αλλά τώρα ανακάλυψαν τις παράνομες βίζες. Σε λίγο, το 2010 θα ανακαλύψουν και τις παράνομες βίζιτες!
Κάποιος φίλος από Ελλάδα, επισκεπτόμενος το νησάκι μας και αφού περιδιάβασε στην πασαρέλα του Πρωταρά, στους Παρθενώνας της Αραδίππου, στα παλάτια στην άμμο της Λεμεσού είπε το αμίμητο: «εσείς οι Κύπριοι είστε μόνοι σας στον κόσμο, είστε είδος σπάνιο για την παγκόσμια πανίδα, κάτι προς Μονάχους - Μονάχους με Καρέτα - Καρέτα μαζί!». Το παιδί είχε φρίξει από τις μεγάλες αντιθέσεις της κυπριακής κοινωνίας. Από τη μια ο Πενταδάκτυλος και η τούρκικη σημαία και από την άλλη το Τρόοδος με τις κεραίες των τηλεοπτικών σταθμών. Από τη μια τα μουσεία αγώνων και από την άλλη τα χλιδάτα μοναστήρια - ξενοδοχεία. Στ' αριστερά η βουβή Αμμόχωστος και στα δεξιά τα οφθαλμόλουτρα του Πρωταρά. Το ευλαβικό προσκύνημα στις μαυροφορεμένες μάνες διαδέχεται η γκλαμουριά της Μακαρίου. Στις 20 Ιουλίου κατάρες, στις 21 σούβλες στα Πλατάνια! Είναι ο οποιοσδήποτε μη μυημένος να μην σαλέψει; Να μην παρεξηγήσει; Να μην εκφράσει την απορία του;
Η κυπριακή κοινωνία του σήμερα είναι αυτή των αντιθέσεων, των συγκρούσεων αλλά και των συμβιβασμών. Τα τρελά τελευταία 50 χρόνια, οι αγώνες, οι προδοσίες, οι ίντριγκες και οι θυσίες, οι χαμένες ευκαιρίες αντάμα με τις καμένες πατρίδες δημιούργησαν το τοπίο του σήμερα. Το τοπίο όπου τα συναισθήματα και η συμπεριφορές αλλάζουν συνεχώς, οι παραξενιές του κόσμου δεν έχουν τελειωμό ενώ η λογική έχει χάσει το νόημά της. Ποια η λογική να κτίζεις παλάτια στην άμμο; Πού είναι η λογική στο να φυτεύεις στο βράχο; Αλλά και πού σταματά το ορθό όταν τελικά κάνεις το βράχο εύφορη κοιλάδα; Τα πράγματα είναι συγχυσμένα, όπως ζαλισμένοι είμαστ' εμείς. Αν ρωτήσετε έναν Κύπριο τι θέλει από τη ζωή του σήμερα, θα τρελαθείτε με τις απαντήσεις. Άλλοι θέλουν να βγάλουν λεφτά, άλλοι να φάνε τους Τούρκους ζωντανούς, άλλοι να γκομενιάσουν, άλλοι να δουν Μικρούτσικο. Άλλοι προτιμούν «αυτοί απ' εκεί και εμείς απ' εδώ» ενώ μερικοί ζουν με το όραμα να «γίνουν Ευρωπαίοι». Πάει ανεπιστρεπτί το αλησμόνητο και καθολικό «να πάμε πίσω», από καθολική στάση πάει να γίνει μειοψηφία. Τώρα κάνουμε τα μνημόσυνα, τα νιώθουμε (η αλήθεια να λέγεται), αλλά πάμε και καπάκι για μπύρες! Η συνήθεια, η δουλειά, η επιτυχία, η δυτικόστροφη μόρφωση, άλλαξαν «να μέτρα και τα σταθμά» των Κυπρίων και όσοι εθελοτυφλούν μη αναγνωρίζοντάς το, στη δεδομένη στιγμή δεν θα πιστεύουν αυτά που θα βλέπουν.
Τα πράγματα είναι συγχυσμένα, όπως ζαλισμένοι είμαστ' εμείς.
Σε μια κοινωνία που δεν ξέρει τι θέλει, που πάει, με ποιον πάει, μπορείς να δώσεις τα πιο πάνω ελαφρυντικά που άπτονται της ιστορίας και των κοινωνικών δομών, αλλά και αυτά κάποια στερεύουν. Στερεύουν π.χ. όταν βλέπεις τους αρχηγούς να συζητούν μαζεμένοι και τους χαίρεσαι με την καρδιά σου, αγαλλιάζει η ψυχούλα σου, λες επιτέλους «τα χάσαμε τα μισά αλλά μονιάσαμε» και ξαφνικά κάποιου του ξεφεύγει και βλέπεις τα μαχαιρώματα κάτω από το ίδιο τραπέζι. Τα ελαφρυντικά σταματούν εκεί που καταβαραθρώνεται το μέτρο, εκεί που ξεκινά η υπερβολή της υπερβολής, εκεί που δεν μας ενδιαφέρει τίποτα εκτός από το τομάρι μας, η καλοπέρασή μας, το ταξίδι για τις διακοπές και πώς να πηδήξουμε καμιά κακόμοιρη ξανθιά την οποία φέραμε εδώ για να μας «βοηθάει» στο χωράφι «αφού δεν υπάρχουν εργατικά χέρια». Τέτοιες συμπεριφορές ολοένα και πληθαίνουν σε μια κοινωνία που δεν ξέρει τι είναι, πού πάει και τι θέλει, το σημαντικό όμως είναι ότι πλησιάζει η ώρα για αποφάσεις και τα θεωρητικά διλήμματα του παρόντος θα τεθούν υπό πρακτική κρίση...
