Η αγωνία του Πρωτάρη

Την Τετάρτη 26 Μαΐου, ξυπνώντας αξύριστος με την τσίμπλα στο μάτι, έτρεξα στον περιπτερά αγωνιώντας αν όλα πήγαν καλά και έγινε η διανομή του πρώτου τεύχους.

Βλέπετε, ο πρωτάρης όταν ξεκινά δεν πιστεύει πως αυτό συμβαίνει.

Οδεύοντας, λοιπόν, προς τον περιπτερά ήρθε η πρώτη έκπληξη: Από μακριά διέκρινα το πολύχρωμο εξώφυλλο του πρώτου τεύχους - ανακούφιση. Η δεύτερη έκπληξη ήταν πιο απρόσμενη, αφού η κυρία Μαρούλα, η περιπτερού, έτρεξε να με ενημερώσει πως αν και οκτώμισι το πρωί πούλησε ήδη τα μισά περιοδικά. Α μπα, λεω, σιγά μην ξύπνησαν όλοι με την έγνοια του must τεταρτιάτικα, σύμπτωση θα είναι σιγοψιθύρισα. Δεν πέρασαν οι εννέα το πρωί και τα πρώτα τηλεφωνήματα άρχισαν να δίνουν την πληροφορία πως το πρώτο τεύχος είχε ήδη εξαντληθεί από τα κεντρικά περίπτερα της Λευκωσίας. Ως αχάριστο άτομο, άρχισα να προβληματίζομαι. Έχει γίνει ξανά αυτό; Γιατί ξύπνησαν τόσοι συμπολίτες μας και πήγαν να μας τιμήσουν δίνοντας τρεις λίρες στο πόνημα έξι μηνών σκληρής δουλειάς δέκα ανθρώπων; Περιέργεια; Η τύχη του πρωτάρη; Η γυμνή Γιώτα; Η Βίσση; Τα φανελάκια του Χρίστου; Κτυπήσαμε κανένα καυτό κουμπί, που λενε και οι Αμερικανοί;

Την απάντηση δεν την ξέρω και ίσως τη μάθω σε κανένα χρόνο και μετά από καμιά ντουζίνα εκδόσεις, το γεγονός όμως παραμένει πως επτά χιλιάδες συμπολίτες μας τίμησαν, σηκώνοντας το must από το ράφι του περιπτέρου τους, φέρνοντας τους κόπους μηνών στη δεύτερη θέση στον μέσο όρο πωλήσεων, μετά το ξαδερφάκι “το περιοδικό”. Η επιτυχία του πρώτου τεύχους, οφείλω να πω πως μας αποσυντόνισε με αποτέλεσμα το ακόμη πιο φιλόδοξο δεύτερο τεύχος να αργήσει να παραδοθεί στο Γιώργο και τη Μυρτώ της σχεδίασης (συγνώμη παιδιά για τα έξτρα ξενύχτια). Η ουσία όμως είναι μια και παραμένει αναλλοίωτη: Όποιος αν είναι ο λόγος της όποιας “επιτυχίας”, εμείς είμαστε έτοιμοι για την αποτυχία (!), πατώντας έτσι τα πόδια στη γη, παραμένοντας σεμνοί αλλά και σοβαροί. Γιατί, όπως μου λέει και ένας φίλος νέος πολιτικός “να είσαι σοβαρός, η σοβαρότητα έχει και ουσία και περιεχόμενο αλλά και απήχηση”.

Αλλά πώς να μείνεις σοβαρός όταν τόσα τρελά γίνονται γύρω σου; Όταν στο όνομα της παγκόσμιας δικαιοσύνης και “νέας τάξης πραγμάτων” γίνονται γενοκτονίες. Όταν στην προσπάθεια για ωραίο περιτύλιγμα οι άνθρωποι ξεχνούν το περιεχόμενο του εαυτού τους; Όταν προφασιζόμενοι ψευτοδιλήμματα και συμπλέγματα γίνονται απορρίψεις ουσίας και (νέων) ανθρώπων;

Με αυτά επιστρέφω στην ουσία του λόγου που κρατάτε αυτές τις σελίδες στα χέρια σας, στο να περάσετε δηλαδή ορισμένα λεπτά (ελπίζω και ώρες) ευχάριστης ανεμελιάς. Βέβαια, είμαι σίγουρος πως για να ζήσετε ακόμη καλύτερα την ανεμελιά, θα πρέπει να πάρετε όσο λιγότερα πράγματα μπορείτε στο σακίδιο και να επιλέξετε με κλειστά τα μάτια έναν από τους δεκατέσσερις προορισμούς που σας προτείνουμε στη χώρα του γαλάζιου. Όπου και να πάτε, το ίδιο συναρπαστικά, το ίδιο διαφορετικά, το ίδιο ξέγνοιαστα θα περάσετε. Το μόνο που θα πρέπει να κάνετε, είναι να αφήσετε τον εαυτό σας στο σπίτι, πάρτε μαζί σας αυτόν που δεν γκρινιάζει, αυτόν που ερωτεύεται, αυτόν που δίνει χαρά, αυτόν που δεν θα τρέξει να φάει χάμπουργκερ δίπλα από τη θάλασσα. Διαλέξτε τα πιο απόμερα ταβερνάκια, κολυμπήστε στις πιο ανοργάνωτες παραλίες, φορέστε την πιο ασυνάρτητη ενδυμασία, κοιμηθείτε στον ήλιο παρέα με το μισοτελειωμένο από πέρσι βιβλίο, αυτές είναι διακοπές και αυτές είναι ήδη μπροστά σας!