Αθήναζε!

Είχα να πορευτώ προς την Αθήνα πέντε ολόκληρους μήνες (από τότε δηλαδή που μου μπήκε το ψώνιο του must) και αυτοί οι πέντε μήνες φάνηκαν σαν τα πέντε χρόνια στέρησης του αλκοολικού από το ουίσκι. Φτάνω λοιπόν για να "ψωνίσω" δώρα για το must (πότε επιτέλους θα μας στείλετε με τα δώρα να μας φύγει και το άγχος;) αλλά και να συναντήσω παλιούς φίλους από τα φοιτητικά και νέους από τα εκδοτικά. Η Αθήνα κάθε φορά που την επισκέπτομαι τα τελευταία χρόνια είναι και πιο όμορφη, πιο καθαρή, πιο οργανωμένη, πιο ανθρώπινη, μια Αθήνα και μια Ελλάδα η οποία για πρώτη φορά φαίνεται να έχει κάποιον να τη διοικεί. Γιατί κακά τα ψέματα μόνο όσοι ήμαστε εκεί στα τέλη της περασμένης δεκαετίας μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε τις μικρές - μεγάλες αλλαγές που συντελούνται στη μητρόπολη. Ο αγαπημένος μου καθηγητής στη νομική, ο Ρούκουνας, μας άρχιζε πάντα το μάθημα με το εξής παράπονο: "μια χώρα καταλαβαίνεις πόσο μπροστά πηγαίνει με το πόσους Γιαπωνέζους θα δεις στους κύριους της δρόμους!". Εγώ προχθές στην Αθήνα είδα στην Πανεπιστημίου και Γιαπωνέζους τουρίστες (χρεοκόπησαν και αυτοί ως γιαπήδες) και Αμερικανούς διοικητές πολυεθνικών που ήρθαν για να φτιάξουν τους Ολυμπιακούς και Άγγλους κομπιουτεράκηδες. Είδα και Κύπριους «τσάρτερ ακόουνταντς», οι οποίοι μετά από τη μουροχαυλίαση της Αγγλίας κάνουν λες και βρήκαν τη γη της επαγγελίας, το νόημα της ζωής, στο απλόχερο αθηναϊκό τρίπτυχο: λεφτά- γκόμενες- lifestyle.

Μετά από κάποιες σχετικά ήσυχες νύκτες και αφού προέβηκα στους συνήθεις γευστικούς κανιβαλισμούς, ήπια το πικρό ποτήρι της απογοήτευσης που καταπίνει κάποιος όταν συνειδητοποιεί ότι πέρασαν ανεπιστρεπτί τα αθώα φοιτητικά χρόνια και ο καλύτερός του φίλος στη νομική δεν έχει πλέον κανένα κοινό σημείο χημείας και ταύτισης. Μετά από αλλεπάλληλες προτάσεις για Μύκονο οι οποίες ευτυχώς απορρίφθηκαν (Ιούλιος / Αύγουστος οι βάρβαροι μήνες), ήρθε η πρόταση που περίμενα: Μονοήμερη εκδρομή πάνω σε κρουαζιερόπλοιο / εστιατόριο στην Επίδαυρο, παρακολούθηση συναυλίας φλαμένγκο και κουβανέζικης μουσικής στο μικρό αρχαίο θέατρο και επιστροφή με δείπνο στο πλοίο συνοδευόμενο από την πανσέληνο (εγώ βέβαια θα προτιμούσα μια συναυλία Νταλάρα / Αρβανιτάκη αλλά δεν τόλμησα να το ξεστομίσω - ας είναι)! Όταν έμαθα πως η όλη οργάνωση ήταν του Μεγάρου Μουσικής πείσθηκα και για την οργανωτική υφή του όλου εγχειρήματος.

Ξεκινήσαμε με λεωφορεία για το Τροκαντερό από το Σύνταγμα, στις έξι το απόγευμα του Σαββάτου. Στις έξι και μισή ακριβώς το πολυτελέστατο πλοίο / καφεστιατόριο σάλπαρε για τα ήσυχα νερά του αργοσαρωνικού, ενώ τα πάντα προδιέθεταν για μια αλλιώτικη βραδιά που μάλλον σε καμία άλλη χώρα του κόσμου δεν θα μπορούσε κάποιος να ζήσει. Ο κόσμος καλοντυμένος (μόνο οι Ιταλοί και οι Έλληνες μπορούν να ντύνονται για κάθε περίσταση με τέτοια απίστευτη προσαρμοστικότητα) απολάμβανε εν πλω τον απογευματινό του καφέ στους ήχους κλασικής μουσικής, ενώ ο ήλιος έδυε καθώς περνούσαμε την Αίγινα και το πανέμορφο νησάκι «Αγκίστρι» («ο τελευταίος επίγειος παράδεισος»).

Χιλιόμετρα μακριά πριν την Επίδαυρο μια μεθυστική μυρωδιά από πεύκο γαρνιρισμένη με βρεγμένη γη (από το πρωινό μπουρίνι) ήρθε να μας σπάσει τη μύτη, κάνοντας τις αισθήσεις να κτυπήσουν κόκκινο αλλά και το πνεύμα να καταλάβει γιατί οι αρχαίοι ημών πρόγονοι έκοβαν και πήγαιναν στην Επίδαυρο για να δουν παράσταση. Για κάποιον πρωτάρη στη διαδρομή σαν κι εμένα, το όλο σκηνικό σε κάνει να χάσεις τη λαλιά σου, σε βοηθά να συνειδητοποιήσεις πως χωρίς τέτοια αισθήματα και αισθήσεις δεν έχει νόημα η ζωή. Με ένα τέτοιο σκηνικό είναι που και ο Χάνιμπαλ Λέκτερ μπορεί να αρχίσει να φέρνει λίγο προς Σεφέρη και Ελύτη.

Μπήκαμε στη Λιμνοθάλασσα - λιμανάκι της παλαιάς Επιδαύρου όπου είχε ήδη στηθεί ένα πανηγύρι (χωρίς λουκουμάδες και καζαντί) με θέμα «τους καρπούς της πελοποννησιακής γης», όπου μέσα σε ξύλινα ομοιόμορφα κιόσκια οι ντόπιοι παρουσίαζαν με υπερηφάνεια τους καρπούς του καθημερινού τους μόχθου: Ελιές, λάδι, μέλι, τυρί, αλλαντικά, τσίπουρο, φρέσκο ψωμί. Στον δρόμο προς το αρχαίο μικρό θεατράκι περάσαμε από ένα φωτισμένο αρχαίο μονοπάτι μέσα από πορτοκαλεώνες, για να φτάσουμε στη συναυλία σε τέλεια προδιάθεση εν πλήρει ψυχική ηρεμία.

Καθήμενος στην τελευταία σειρά μπορούσα να δω απέναντί μου παρέα με τους ήχους του φλαμένγκο δυο θεόρατα πευκτόφυτα βουνά να δημιουργούν ένα φαράγγι απ' όπου το αεράκι ερχόταν και κατέληγε στο μικρό θέατρο, δημιουργώντας την καλύτερη φυσική ακουστική που έχω ακούσει ποτέ. Ήταν τρελοί αυτοί οι αρχαίοι Έλληνες, που λέει και ο Αστερίξ! Έφταναν σε απίστευτα επίπεδα μεγαλουργίας για πράγματα που αφορούσαν την καλοπέραση, το πνεύμα και τον τρόπο ζωής τους αλλά τα κατέστρεφαν όλα μπροστά στα πάθη τους για Δύναμη, Εξουσία, Έρωτα και Πόλεμο!

Τελείωσε η συναυλία, κτυπήσαμε χταποδάκι με μπύρες στην προκυμαία και μπήκαμε στο πλοίο για την επιστροφή. Όπως πάντα γύρισα πίσω μου και είπα το κλασικό: Θα γυρίσω μια μέρα για διακοπές. Ό,τι δηλαδή είπα και για το Γύθειο, τη Μονεμβασιά, το Πήλιο, τη Σύρο, τους Παξούς!